วันที่ เสาร์ มิถุนายน 2553

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ถึงคุณยอดทอง..อาเจนที่รัก



ผมอ่านบทความพี่ยอดทองแล้วชอบจัง เลยขออนุญาติเผยแพร่ครับ







ในเวลาที่ผ่านมา เราคงเห็น "สภาพ" ของ ดีเอโก้ มาราโดน่า ในลักษณะต่างๆ ตามวัยและวิถีชีวิตกาลเวลา
       
 
จำได้ไหมครับ ตอนที่เขาอยู่ในสภาพตกต่ำที่สุด อ่อนแอทั้งจิตใจและร่างกาย มีปัญหาทั้งพี้เมายา น้ำหนักเกินอ้วนฉุ เอาปืนอัดลมยิงพวกนักข่าว ปาปาราซซี่ที่มารุมรอหน้าประตูคฤหาสน์ ถึงกับมีข่าว เกือบตายเพราะอาการโรคหัวใจ  ไปโรงพยาบาลไม่ทัน ก็คงสะด้องก้องไปแล้ว
           
เขาหมดสภาพดูไม่ได้เลย
           
ก่อนหน้านี้ มาราโดน่าเหมือนคนหลงตนอยู่กับอดีตอันยิ่งใหญ่ของตัวเอง แล้วใช้สิ่งนั้นห่อตัวเองไว้กับชีวิตแห่งโลกปัจจุบัน อ้างสิทธิ์แห่งตน ยิ่งกว่าอาร์เจนไตน์คนไหนเรียกร้องในวิถีแห่งลูกหนัง
          
ครั้งที่เขารับหน้าที่เป็นผู้จัดการทีมฟ้า-ขาว ก็ว่ากันว่า เป็นอะไรที่ สมาคมฟุตบอลอาร์เจนตินา บ้าจี้ทำลงไปได้ เพราะกับมาราโดน่าแล้ว ไม่มีอะไรที่จะคาดเดาได้เลยว่า เขาจะทำอะไรกับฟุตบอล
           
การพาทีมเข้ารอบสุดท้ายมาได้อย่างจวนเจียน หรือการไม่เอานักเตะฝีเท้าดีๆ ชั้นเยี่ยมร่วมทีมชุดฟุตบอลโลก ด้วยสาเหตุเพียง...กูไม่ชอบพวกมึงที่เล่นในยุโรป กูจะเอาพวกที่เป๊ะกูเท่านั้น...ก็เป็นอะไร มาราโดน่าต้องถูกจับตามองว่า...เขาจะเป็นพระเจ้าลูกหนังอาร์เจนไตน์ จริงหรือเปล่า?
            
พระเจ้าลูกหนังอาร์เจนไตน์  มีหน้าที่ประหนึ่ง ผู้นำทางจิตวิญญาณ ผู้ประสานหัวใจนักเตะเป็นหนึ่งเดียว
            
มาราโดน่า ไม่ต้องสอนแท็กติก กลยุทธ์หนังอะไรทั้งสิ้น ทุกอย่างเป็นหน้าที่ของสตาฟฟ์โค้ช
           
เขาไม่ต้องสอนอะไร  ขอเพียงลูกทีมยึดมั่นในทีม ฝังใจเชื่อว่า เอาชนะได้ทุกทีม จนถึงตำแหน่งแชมป์โลกเท่านั้น
           
เขาให้ความเชื่อมั่นกับลูกทีม ราวกับพระเจ้าประกาศิตมาแล้ว เหมือนกับครั้งที่เขานำทีมคว้าแชมป์และปีนี้ พระเจ้าก็จะให้เขาเป็นผู้จัดการทีมที่พาทีมเป็นแชมป์โลก
           
พระเจ้าลูกหนังอาร์เจนไตน์...ก็คือตัวเขาเองนั่นแหละ
          
ดีเอโก้ มาราโดน่า เล่นบทของตัวเองแบบนี้ ซึ่งในโลกแห่งความเป็นจริง มันไม่ใช่
          
ความเป็นกุนซือทีมที่แข่งฟุตบอลโลกรอบสุดท้าย  มันฝันเอาไม่ได้
          
พระเจ้าลูกหนังอาร์เจนไตน์ ของมาราโดน่า น่าจะเป็น "จุดอ่อน" ขอบทีมฟ้า-ขาว อาร์เจนตินา
         
หากทว่า เมื่อผมเห็นเขาลงสนามในชุดสูทสุดเนี้ยบ ร่วมกับลูกทีมฟ้า-ขาว ในแมตช์แรก  (ระบบ HD มันชัดจริงๆ ครับ)
          
โอ้โฮ...ราศีของเขาช่างมีสง่าราศี เปล่งประกายเสียเหลือเกิน
          
น่าจะเป็นสภาพที่ดีที่สุดของเขา นับจากวันที่เขาจุมพิตถ้วยฟีฟ่าเมื่อค.ศ.1986
          
ผมว่านี่แหละ ที่ศาสตร์แห่งจีนเรียกว่า โหงวเฮ้งบ่งความเป็นคนพิเศษ มี "บางอย่าง" ที่สะดุดตากว่าคนธรรมดาๆ
          
ยิ่งคนเตี้ยที่มีโหงวเฮ้ง ราศีบารมีจับ ตำราว่าเป็น เสือขาสั้น สุดยอดแห่งการเป็นผู้นำคน
          
ผมไม่ใช่หมอดู แบบหมอลักษณ์ หมอกฤษฏ์ จะฟันธง คอนเฟิร์มอะไรใครเป็น เพียงแต่มันเป็นความรู้สึก เห็นมาราโดน่า ริมสนามอย่างนี้...รู้สึกชอบเขาเสียอย่างนั้น
         
ยิ่งภาพจับเขาบ่อยๆ ริมสนาม ทำให้รู้สึกว่า มาราโดน่า คือผู้เล่นคนที่ 12 ของทีมอาร์เจนตินา จริงๆ
          
เขาน่าจะเป็นกุนซือที่มีศรัทธาในนักเตะของเขาทุกคนที่อยู่ในสนาม ใครจะเล่นแท็กติกลีลาใดด้วยความสามารถเฉพาะตัวก็เล่นไปเถิด เขาไม่สนใจ
           
ขอเพียงให้เล่นด้วยใจ แล้วใจเขาเชื่อมโยงได้เท่านั้น  ทีมก็ชนะได้
          
ผมชอบยิ่งกว่าที่ มาราโดน่า ไล่กอดลูกทีมของเขาทุกคนหลังเกม
        
มันเป็นการกอดที่จริงใจที่สุด ยิ่งกว่าผู้จัดการทีมคนใดทำกับลูกทีมตัวเอง
          
ใจของทีมอาร์เจนตินาจึงเชื่อมเป็นหนึ่งได้ ก็เพราะใจของ ดีเอโก้ มาราโดน่า
          
ผมว่า ไม่มีผู้จัดการทีมคนไหนในทัวร์นาเมนต์นี้ จะ "ซื้อใจ" ลูกทีมได้เท่ากับเขาแล้ว
          
หรือ ดีเอโก้ มาราโดน่า จะเป็นพระเจ้าลูกหนังอาร์เจนไตน์ จริงๆ
         
เมื่อวันชนะเลิศมาถึง
       
-ยอดทอง-

โดย ปรีเปรม

 

กลับไปที่ www.oknation.net