วันที่ อาทิตย์ มิถุนายน 2553

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

บ่นบันทึก (๑)


บ่นบันทึกเพื่อระลึกถึงความทรงจำ(๑)

          ผมอยากฟื้นความรู้สึกของหนุ่มวัย ๒๕ ให้คืนสู่สังเวียนแห่งการก่นความฝัน ปั่นความคิด ผลิตถ้อยภาษาบนหน้ากระดาษอิเล็กทรอนิกส์ ทดแทนกระดาษสมุดบันทึกปกพลาสติก ขนาดเหมาะมือ ที่เคยเขียน วาด ปาดปากกาทั้งหมึกซึมบ้าง ลูกลื่นบ้างหรือไม่ก็ดินสอทั้งไส้อ่อนและไส้แข็ง ตามแต่สภาวะอารมณ์ ความรู้สึกในขณะอยากเขียน อยากระบายออก...

       แต่ตอนนี้มันอาจต่างไปมาก ไม่เฉพาะการใช้เครื่องมือเท่านั้น แต่การเปิดเผยหรือปกปิด(ความเป็นส่วนตัว) นั่นสำคัญทีเดียว..... มันเป็นม่านหรือด่านที่ต้องตัดสินใจ !!!!!

         บางที... การทะลายกำแพงที่ขังตนเองนั้น ทำอยากยิ่งกว่าเรื่องใดๆ อาจจะยากที่สุดในชีวิตของใครหลายๆคน ผมเองก็นับอยู่ในจำนวนนั้นด้วย

                “ปลดปล่อยข้าด้วย !!!!!........”

                ฟัง ! เสียงร่ำร้อง ก้องสนั่นจากภายใน ใช่สิมันดังโหยหวน ยาวนาน...นานจนดูเหมือนมันจะเงียบ เลือนหายไปจากการรับรู้ของตนเอง....จนแม้กระทั่งไม่แน่ใจว่าเรายังคิด เขียนอะไรได้อีกหรือไม่ ???  เขียนที่อยากเขียน เขียนที่ได้คิด เขียนความรู้สึกอันซื่อสัตย์ที่สุด โดยไม่วางท่าตามรูปแบบที่ถูกสภาพภายนอกเป็นเงื่อนไขกำหนด หรือมีอิทธิพลใดๆต่อการแสดงออกอันบริสุทธิ์

                แม้ต้องต่อสู้กับการขวยเขิน ประหม่า เกรงใครว่าคนเพ้อเจ้อ ไม่รู้กาลเทศะ ( ก็บ่นบ้าเรื่องเกี่ยวกับตนเอง แต่ดันเปิดเผยต่อสาธารณะแห่งโลกไซเบอร์)  ผมจะทำอย่านั้นได้ต้องอาศัยความกล้า คะนอง สดของหนุ่มวัย ๒๕ เท่านั้น

                โปรดให้อภัยในความไม่รอบคอบ พลั้งเผลอ หรือตื้นเขินในความคิด หรือติดจะเปิ่นเป๋อ ซึ่งมันเป็น “ของแท้” ไม่ได้ตกแต่ง แกล้งทำ

                ถ้าผมพยายามไม่วางท่า และคอยกังวลว่า กำลังเขียนไร้สาระเกินไปรึเปล่า? คิดว่าน่าจะไม่เป็นอุปสรรคมากนักต่อ “ปฏิบัติการปลดปล่อยนักโทษ(ความคิด)ที่จองจำตนเอง” เนิ่นนานมาก นานกว่า ๒๐ ปี

                ผมไม่สัญญาหรือสาบานให้เป็นที่ผูกมัดหรือจองจำด้วยพันธนาการใหม่ ว่าจะเขียนสม่ำเสมอ ด้วยวัน เวลา เช่นไร แต่จะให้อิสระ เสรีที่หัวใจใคร่ฝัน ปั่นความคิด ละเลียดละเลงประสบการณ์ชีวิต แม้เพียงน้อยนิดในโลกและจักรวาลก็ตาม

                 แต่มันมีอยู่จริง!!!! มันเป็นของจริงที่ประดับเสี้ยวกระผีกหนึ่งของมหากาลแห่งจักรวาลนี้แน่เทียว.....เอาเถอะนี่เป็นเหมือนม่านชั้นแรกที่หนาทึบ ผมบังอาจคลี่ออกบ้างแล้วและจะมีคราวหน้าตามมา..ตามมา แม้นว่ามันจะหนักหนาเพียงใด จะไม่ท้อแท้ ไม่ยอมแพ้ “เจ้ากำแพงหนาหนักมืดทะมึน”....................

โดย สานิจมาตขาว

 

กลับไปที่ www.oknation.net