วันที่ พฤหัสบดี กรกฎาคม 2553

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

กรุ๋งกริ๋ง


                “...กรุ๋งกริ๋ง...กรุ๋งกริ๋ง...”

 

                เจ้าของเสียงกระพรวนปรากฏกายพร้อมอากัปกิริยาร่าเริงแจ่มใสอยู่เสมอ

 

 

 

 

เมื่อหลายเดือนก่อน แม่แมวตัวหนึ่งแอบเข้ามาคลอดลูกครอกใหญ่ภายในรั้วบริษัทฯ นับได้ 4 ตัว  ด้วยมนุษยธรรม รปภ.ใจดีก็หาที่ทางให้พวกมันได้อยู่กันอย่างปลอดภัยพอสมควร

 

                เวลาผ่านไป ด้วยเงื่อนไขที่จำกัดในการเลี้ยงสัตว์ภายในพื้นที่ ทำให้จำเป็นต้องหาผู้มีจิตศรัทธาเอาเจ้าแมวพวกนี้ไปเลี้ยง  และในที่สุดก็ต้องเอาไปปล่อย

 

                เหมียวน้อย ลูกแมวเพศเมียสีขาวสลับลายดำ เป็นลูกแมวตัวสุดท้ายที่ดูเหมือนว่าคนที่ตั้งใจจะเอาไปเลี้ยงแต่แรกเกิดเปลี่ยนใจ นำกลับมาคืน รปภ.และเหล่าแม่บ้านของบริษัทฯจึงรับหน้าที่เลี้ยงดูมันต่อด้วยความสงสาร

 

                ด้วยเหตุที่หย่านมแม่เร็วเกินควร และร่างกายยังไม่แข็งแรงพอ เหมียวน้อยก็เลยไม่สบาย ท้องเสียหนัก ตัวผอมโซเห็นกระดูกซี่โครง หลายคนในบริษัทฯที่จัดอยู่ในชมรมคนรักแมว ได้ช่วยกันดูแล เยียวยา บางคนพาไปหาหมอ ช่วยกันป้อนข้าว ป้อนยา ทุกคนช่วยกันเพื่อให้มันผ่านพ้นช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้และกลับมาอยู่รอดให้ได้

 

                เหมียวน้อยดีวันดีคืนขึ้นเป็นลำดับ ร่างกายที่ซูบผอมกลับมามีเนื้อมีหนัง จากลูกแมวที่เอาแต่นอนซม กลายเป็นลูกแมวจอมซน จนใครๆก็สังเกตเห็นได้

 

                ชีวิตน้อยๆของเจ้าเหมียวแวดล้อมด้วยผู้คน ภาพที่ทุกคนคุ้นตาคือแมวน้อยพร้อมจะเดินคลอเคลียแข้งขาคนที่เดินมาใกล้ หรือแม้แต่กระโดดขึ้นไปนั่งบนตักของบางคนที่คุ้นเคย

 

                เหมียวน้อยได้รับความรักจากหลายต่อหลายคน มันจึงกลายเป็นลูกแมวที่ดูจะมีความสุข  มีพนักงานซื้ออาหารเม็ดคุณภาพดีมาให้กินไม่ได้ขาด มีแม่บ้านใจดีอาบน้ำให้เนื้อตัวสะอาดสะอ้านเป็นประจำ มีรปภ.ผลัดกลางคืนปูผ้าให้นอนอุ่นๆทุกคืน และยังมีอีกหลายต่อหลายคนที่ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันมาช่วยเลี้ยงมันทุกวันด้วยความเอ็นดู

 

                เจ้าเหมียวน้อยกลายเป็นขวัญใจของใครหลายคนไปแล้ว

 

                หลายคนได้ยินเสียงกระพรวนกรุ๋งกริ๋งที่ปลอกคอของเจ้าเหมียวก็อมยิ้มได้โดยไม่ทันต้องเห็นตัว

 

 

 

                และแล้ว  เช้าวันที่ฟ้าสีหม่น  เสียงกระพรวนกรุ๋งกริ๋งเงียบสนิทเมื่อมีเสียงล้อรถบดลงบนกระดูกอ่อนๆดังขึ้นสั้นๆเพียงครั้งเดียว

 

                ชีวิตน้อยๆหลุดลอยหายไปกับสายลมแผ่วเบาอย่างเงียบๆ

 

 

 

                “...กรุ๋งกริ๋ง...กรุ๋งกริ๋ง...”

 

เสียงกระพรวนของเจ้าเหมียวน้อยยังคงดังกังวานชัดใสอยู่เพียงแค่ในความทรงจำของใครบางคนเท่านั้น.

โดย Chapter1

 

กลับไปที่ www.oknation.net