วันที่ อังคาร กรกฎาคม 2553

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

กลอนพาไป


ทิพยสถานวิมานบัว

 

แมลงผึ้งคลึงเคล้าเข้าเย้ายั่ว         กลีบบางบัวไหวสั่นสะท้านหนาว

แหวกวิมานม่านชมพูสู่ดวงดาว    ดอกบัวสาวผึ้งแหวกแทรกดูดกิน

ดอกบัวงามยามสายสยายกลีบ    เหมือนแพรจีบมุ้งม่านวิมานถวิล

รายรอบด้วยกลีบกั้นสวรรค์อินทร์ อบประทิ่นบรรจถรณ์บนก้อนกลม

 

ผึ้งหนุ่มดุจอินทร์จากถิ่นเทพ        เหาะมาเสพสูดหวานประสานผสม

ก้านเกสรอ่อนร่ายส่ายเริงรมย์      กลิ่นบัวบ่มหอมหวนชวนสืบพันธุ์

ผึ้งหนึ่งอร่อยลิ้นกินอิ่มแล้ว          ผึ้งสองจองแถวมาต่อฝัน

เข้าสวมสอยรอยเก่าอย่างเมามัน ปากขยันมือขยุ้มตะกรุมตะกราม

ราวจะรู้อยู่ว่าหากช้าอด                     บัวสิ้นรสกลีบหล่นบนสนาม

พ้นเพียงวันกลีบทรุดหยุดความงาม    จึงรีบร่ายระเริงกามโกยความเมา

ฉันดูบัวหัวใจพลันใฝ่คิด                    วิมานบัวตัวจริตความโฉดเขลา

เป็นความงามแค่พริบตามาหลอกเรา   แล้วทิ้งเหงาไว้จนกว่าถึงคราตาย

¶¶¶¶¶¶

 

 

โดย พรเมืองใต้

 

กลับไปที่ www.oknation.net