วันที่ อังคาร สิงหาคม 2553

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ปารีส อย่างนี้นี่เอง


Paris แค่ชื่อก็รู้สึกว่าเธอจะต้องสวยเริ่ดแน่ๆ (ไม่ใช่คุณฮิลตั้นนะ) ต้องไปเหยียบสักครั้งให้ได้เห็นกับตา
เป้าหมายหลักๆของฉันไม่ใช่ถนนชื่อแปลกที่ใครๆเขาไปใช้เงินกัน
(ฉันมักจะเสียเงินในร้านขนมหรือร้านกาแฟเป็นประจำ)
แต่ก็ไม่พ้นที่ฮิตอื่นๆ อันได้แก่ วิหาร วัง พิพิธภัณฑ์ และแท่งเหล็กยักษ์
 
นั่งเครื่องบินข้ามช่องแคบอังกฤษเบาะยังไม่ทันร้อน กาแฟยังไม่หมดถ้วยก็ต้องลงเครื่อง
ที่สนามบินชั้นล่ะกัว... จะต้องอ่านออกเสียง (Charle de Gaulle) เดินทางไม่ยาก
ฉวยกระเป๋าได้ก็ไปที่โต๊ะคนขายตั๋วซื้อตั๋วรถไฟเข้าเมือง ที่พักอยู่แถบGare de l'Est
โผล่ออกไปจากรถไฟใต้ดินก็ร้องโอ้โฮ นึกว่ากทม. ที่พักอยู่ในเขตไม่หรูหราออกจะดูแออัด
ตามประสาเมืองหลวงที่แพง โรงแรมชื่อ Hotel Nord Et Champagne ไม่ใหญ่ แต่สะอาดและไม่แพง
พนักงานเป็นมิตรดี

บ่ายวันแรกแม้จะง่วงนอน(เพราะตื่นตีสามครึ่ง) แต่ก็ยังมีแรงแห่งความตื่นเต้นช่วยถ่างตาไว้
เรานั่งรถไฟพักใหญ่ไป พระราชวังสนามยักษ์ชื่อแวร์ซายกัน แม้ค่าเข้าชมจะไม่ถูกแต่ไม่แพง
(มาตรฐานราคาตั๋วแถบยุโรป) จ่ายเงินสิบห้ายูโรแล้วก็เดินเข้าไปพบกับความยุบยับ
ผู้คนทั่วทุกมุมโลกจ่ายเงินกันมาเดินเบียดเสียดอยุ่ในวังมโหฬารแห่งนี้
เรามีเวลาสำรวจวังได้ถึงหกโมงก่อนจะไปชมเหล็กในยามค่ำคืน


ที่นี่สวยทุกกระเบียดนิ้ว ตั้งแต่พื้นจรดเพดาน เสียดายคนเดินพัลวันจนอารมศิลป์หดไปหมด













































เหนื่อยจากการเดินในสวนหลังบ้านของพระนางมารีอองตัวเนทมากๆ ไม่รู้ว่าเขามีไว้เดินกันจริงๆ หรือเปล่า
ชมสวนทีพระนางคงต้องเดินทั้งวันถึงจะทั่วแน่ๆ  ที่เมืองไทยไม่มีวังเว่อๆ แบบนี้ให้ดู
แต่ก็ดีใจมากกว่าเพราะพระมหากษัตริย์ของเรา พระองค์ทรงห่วงใยประชาชนตาดำๆมากกว่าทรัพย์สมบัติโอ่อ่าพวกนี้



วันนี้มีความสุขเฮฮากันมาก ใครจะรู้ว่าเรื่องร้ายๆ จะรอฉันอยู่ในวันรุ่งขึ้น 

โดย หนูกาแฟปั่น

 

กลับไปที่ www.oknation.net