วันที่ ศุกร์ สิงหาคม 2553

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

แม่ช้างป่า ไม่เหมือน แม่ (Mother) ของแม็กซิม กอร์กี (Maxim Gorky)


 MOTHER 
          จำความได้ก็เห็นหญิงชาวบ้านคนหนึ่งติดอยู่ในความทรงจำ เธอเป็นคนสูงโปร่งสมส่วน ถือว่าเป็นคนร่างสูง เมื่อเปรียบกับผู้หญิงพื้นถิ่น  แข็งแรง และไม่ค่อยเห็นเธอ ป่วยถึงกับต้องถึงมือหมอ
        แบกภาระครอบครัว คนละบ่ากับพ่อผู้ชายที่เป็นคนดีคนหนึ่งในตำบล มีงานทำติดมือตลอดทั้งปีวนเวียนเป็นวงจร..ปีจรดปี..ทำนา..สวน..ไร่..ตามฤดูกาลขายผลผลิตจากสวน ไร่ เลี้ยงหมู สองสามตัว ติดบ้านไว้ตลอด ไม่รวม วัว ควาย ที่เป็นสัตว์ที่ต้องมีประจำบ้าน ทุกบ้าน ในถิ่นแถวนั้น..จำได้เมื่อผมเริ่มโตก็ได้เป็นคนแบกของไปส่งเธอที่ถนนหน้าวัดเพื่อนำไปขายในตลาดในตัวอำเภอ..กับรถสองแถว ที่วิ่งวันละ สามสี่เที่ยว

ด้วยสภาพแวดล้อมที่ยังเป็นธรรมชาติ ไม้เขียวรอบบ้าน คลองน้ำใส ทุ่งข้าวเขียวขจี แล้วเปลี่ยนเป็นสีเหลืองอร่ามเมื่อถึงฤดูข้าวสุก  สภาพแวดล้อมแบบนี้ กับวิถีชีวิตที่คลี่คลายคล้องจองกับธรรมชาติรอบตัว ตื่นนอนก่อนแสงอรุณเล็กน้อย เข้าบ้านเมื่ออาทิตย์ลับขอบฟ้า  เลื่อนไหลคล้องจองกับฤดูกาล อาจเป็นวิถีชีวิตแบบนี้กระมัง จึงไม่ค่อยได้ยินเธอทะเลาะมีปากเสียงกับสามี ตลอดการเจริญเติบโขของผม ชีวิตที่ดีติดอยู่กับวงจรชีวิตตั้งแต่เกิด โดยไม่รู้ตัว และไม่ได้นั่งพิจารณาด้วยซ้ำว่ามันคืออะไร ชีวิตที่ดีหรือไม่.

มองไปรอบบ้าน ก็พบกับพืชผักรอบบ้านที่ปลูกไว้ในช่วงเวลาว่างจากงานหลักในนา และสวน..ตามฤดูกาล ที่สามีเธอปลูกไว้ ขายบ้างกินเองบ้างแจกเพื่อนบ้านกินบ้าง..ผลไม้ข้างบ้านที่มีไว้ให้ใครก็ได้เก็บกิน หรือติดมือไปฝากคนที่บ้านโดยไม่จำเป็นต้องเอ่ยปากขอเหมือนปัจจุบัน..ไม่มีรั้วบ้าน.

ถึงเวลาลูกครบอายุครบเข้าโรงเรียน..ก็ส่งลูกเข้าโรงเรียนประชาบาลในวัดข้างบ้าน รวมทั้งผมด้วย..

เธอมีเรื่องคุยสนุกสนาน กับเพื่อนผู้หญิงด้วยกันในแปลงนากับเพื่อนบ้านซึ่งร่วมกันลงแรงอันเป็นวิถีการทำงานในชนบท พบปะกันตามวันทำบุญในวัด ในตลาดกับเพื่อนแม่ค้าสมัครเล่นกับผลผลิตของตนเองมากน้อยตามฤดูกาล ไม่เคยเห็นเธอเงียบเหงา..

แม่ของผมไม่รันทด หม่นเศร้า เหมือนแม่(Mother)ของ “แม็กซิม กอร์กี้”(Maxim Gorky)...

จนบัดนี้..ถึงยุคที่ผมนั่งเขียนบล็อกออนไลน์ บนระเบียงบ้านหลังใหม่ที่ปลูกแทนบ้านหลังเดิมที่ทรุดโทรม ต้องรื้อทิ้ง ตามอายุขัย  หลังจากที่พ่อผมจากไปในปีเดียวกันกับที่ ซึนามิ มาเยื่อนชายฝั่งอันดามัน ตอนพ่ออายุ แปดสิบสองปี ..

วันนี้เธออายุ แปดสิบสองปี หลังเธอค่อมงอลง..ร่างกายผอมแต่แข็งแรงตามอายุ เธอยังตื่นนอนก่อนแสงแรกของวัน เข้านอนหลังจากติดตามข่าวสารบ้านเมือง เก็บตกจากเนชั่น และสำหรับตอนเช้า..เช้าข่าวข้น คนข่าวขำ (คุณกนก) คือรายการโปรดของเธอ แน่นอนข่าวในพระราชสำนักติดตามเป็นพิเศษซึ่งผมว่าเป็นสิ่งที่ผู้หญิงรุ่นเธอทุกคนติดตามชม แถมด้วยละครน้ำเน่าบ้างนำดีบ้าง..นิดหน่อย..

 ทั้งวันเธอใช้เวลาอยู่นิ่งๆ นอนพักและอ่านหนังสือ (มือสองของลูกชายสารพัดเล่มที่มีอยู่ รายสัปดาห์ แมกกาซีน  ตลอดหนังสือธรรม ฯลฯ  ที่มีอยู่รอบกาย แม้แต่หนังสือเรียนชั้นประถมของหลานๆ ที่เรียนจบและทิ้งไว้ ..และบางเวลากุกกัก กับ เชี่ยนหมาก.. นอกนั้นเธอก็ใช้เวลาอยู่กับ การดูแลผักที่เธอปลูกไว้รอบบ้าน.ต้องบอกว่าสารพัดผัก บางชนิดเมล็ดพันธ์ถูกสั่งมาจากเว็ปไซท์ เดินทางมาในซองไปรษณีย์ ถึงมือเธอ..บางชนิดเดินทางมาจากแดนไกลถึงเชียงใหม่ จากเพื่อนของลูกชาย..ที่รู้ว่ามีแม่ชอบปลูกผัก .ที่บ้านไม่เคยเสียเงินซื้อผักกิน และยังเผื่อแผ่ใปยังบ้านลูกๆ หลานๆ ที่แยกเหย้าเรีอนไปมีครอบครัวในละแวกตำบลเดียวกัน เพื่อนบ้านใกล้เคียงก็ได้รับการเผื่อแผ่ กันถ้วนหน้า
เธอไม่เป็นหนี้ใครให้หนักใจ...(ไม่เหมือนรุ่นลูก 555..)เธอไม่เคยเกรี้ยวกราดโกรธเคืองใคร จริงๆ จังๆ อาจพึมพำก่นพวกนักการเมืองบ้างหลังติดตามข่าว..

บางวันของสุดสัปดาห์ เธอยืนมองข่าวคราวหรือแม้แต่รูปภาพพืชพันธ์ใหม่ๆบน search engine "Google" ผ่านไหล่ลูกชายของเธอโดยไม่ได้ประหลาดใจ..เธอก้าวผ่านยุคสมัยอย่างน่าทึ่ง..อย่างไม่มีวี่แววของความเหนื่อยล้า..หรือทุกข์ร้อนอะไร..เธอมี “ชีวิตที่ดี” แม่ทั่วโลกยิ่งใหญ่เท่ากัน เพียงแต่ "แม่ช้างป่า"...ไม่หม่นเศร้า เหมือนแม่(Mother)ของ “แม็กซิม กอร์กี้”(Maxim Gorky)..

                                               ...เพื่อแม่ทั่วโลก..

                                                             ...ช้างป่า...

โดย ช้างป่า

 

กลับไปที่ www.oknation.net