วันที่ จันทร์ สิงหาคม 2553

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

หอมกลิ่นกัญชา...แคนาดาเจ้าขาเอ๊ย


ถัดจากย่านไชน่าทาวเข้ามาทางโรงแรมนิดหน่อย น่าจะเป็นบริเวณของถนนคลินตัน (ยังไม่แน่ชัดในทิศทางเท่าใดนัก) ช่วงบ่ายๆของที่นี่ ซึ่งคนที่เมืองไทยกำลังหลับสบาย ฉันต้องฝึกให้ร่างกายเคยชินกับเวลาใหม่ จึงออกเดินไปทางทิศใหม่ๆ ที่ไม่ใช่ร้านรวงขายผัก ขายอาหาร เพียงข้ามถนนเส้นเดียว ข้ามกองดิน กองวัสดุก่อสร้าง ข้ามทางรถรางและเดินตัดหน้ารถยนต์ที่เคลื่อนไปช้าๆ โดยไม่ต้องสนใจว่าจะเป็นทางม้าลายหรือไม่ (นี่ล่ะที่ชอบนัก...เหมือนเมืองไทยเปี๊ยบ)ก็พบกับถนนสายบันเทิง....โอ แม่เจ้าโว้ย ฝรั่งถนนข้าวสารมาทำอะไรกันที่นี่ล่ะเนี่ย

กลิ่นกัญชา กลิ่นเครื่องเทศ กลิ่นธูปหอมแบบอินเดีย โชยคละคลุ้งเป็นหย่อมๆ ขึ้นอยู่กับว่าบริเวณนั้นใครทำกิจกรรมอะไรกันอยู่

ที่ขายของ ขายเสื้อผ้าสไตล์ฮิปปี้ก็ขายกันไป คนเดินไม่มากนัก ไม่ถึงกับแออัด เพราะกิจกรรมกระจายไปทั่วถนนสองสามสายสั้นๆ อันวนเป็นสี่เหลี่ยมมาบรรจบกันหมด

.

.

.

หน้าตาโมนาลิซ่าที่นี่โหดมาก ถ่ายไกลไปนิด จึงไม่เห็นความโหด

.

.

.

.

ทายสิ สองคนนี่เขาทำอะไรกัน

.

เธอสองคนเต้นรำกับจังหวะดนตรีจากบาร์แห่งนี้

.

ติดๆกันเป็นร้ายขายดอกไม้

.

ฝนทำท่าจะมาลูกค้าเริ่มขยับออกจากร้าน

.

ฉันแวะร้านนี้เพื่อหลบฝน และซื้อของอร่อยๆไว้กิน เช่น บรูเบอรี่ชีสเค้กชิ้นโตราคา 2 เหรียญ

.

คุกกี้หน้าตามันๆ

.

จากนั้นก็ยืนดูสายฝนพรำ ในฤดูร้อนของขั้วโลกเหนือ

ร้านนี้เจ้าของน่าจะเป็นฮังการีและไทย

.

ลีลายืนหลบฝน

.

ร้านนี้ผู้ชายสองคนเป็นเจ้าของร้าน ขายเสื้อผ้าผู้ชาย แต่งร้านด้วยขาวดำ และภาพกระโหลก

.

แอบถ่าย ไม่ได้ขออนุญาต สาวนักปั่น

.

ริกกี้...หรือริกกาโด้ ปั่นมาจากแอลเอ จะกลับบ้านที่นิวยอร์ค แต่มาออกโตรอนโต้ได้ยังไงไม่รู้ ทำให้คิดถึงนายเต่าเดินช้าของชาวหัวใจเดียวกัน ริกกี้บอกว่าปั่นมาแล้วหนึ่งสัปดาห์ จะใช้เวลาอีกราวๆยี่สิบกว่าวันจึงถึงที่หมาย

เขาเล่นดนตรี ที่มีหน้าตาคล้ายกีตาร์ตัวเล็กๆ เพื่อหาทุนเลี้ยงตัวระหว่างเดินทาง และนอนในที่ๆไม่มีคนพบเห็นในยามกลางคืน

อ้อ...เขาบอกว่าแวะมาที่นี่เพื่อมาเรียนรู้เรื่องการซ่อมการดัดแปลงจักรยานกับผู้เชี่ยวชาญคนหนึ่ง และเพื่อนคู่ชีพของเขาคันนี้ ทันทีที่ถึงที่หมาย เขาจะขายมันเพื่อสร้างคันใหม่ (คันนี้เขาเปลี่ยนล้อใหม่ด้วยตัวเอง) น้ำหนักคันนี้ 27 ปอนด์

ขอถ่ายรูป เขายิ้มรับ ฉันบอกว่าจะเล่าเรื่องของเขาให้เพื่อนคนหนึ่งฟัง คนที่กำลังปั่นจากกรุงเทพฯลงไปภาคใต้ของไทย

ฉันบอกว่าปั่นไปประเทศไทยบ้างสิ ริกกี้บอกว่า "ผมอยากจะไปทั่วโลกนั่นล่ะ"

.

.

คนที่นี่ชอบปั่นจักรยาน

.

นี่ไม่ใช่แม่ลูกนะคะ เด็กน้อยสองคนนี้ เห็นสาวสวยจูงจักรยาน จึงมาขอปั่นบ้าง

ดูลีลาเล่นน้ำฝนเธอเสียก่อน

.

หลากหลายเรื่องล้อเลื่อนไม่ง้อน้ำมัน

.

ฝนหยุดตก แวะร้ายอินเดีย ขายของถูกใจทั้งร้าน ชาหอมๆทั่วโลก ข้าวดีๆ ทั่วโลก เครื่องเทศทุกชนิดในโลก หนุ่มอินเดียเจ้าของร้านบอกร้านนี้มีอายุ 45 ปีแล้ว เดิมเป็นของแม่เขาเอง

.

กระสอบข้าวอินเดีย

.

ร้านนี้ล่ะ

.

นี่น่าจะเป็นสัญลักษณ์ของย่านนี้ เดาเอาค่ะ...ไม่มีเวลาแคะข้อมูล ต้องรีบกลับโรงแรม มากินขนมอร่อยๆพร้อมดื่มกาแฟหอมๆ ที่หอบหิ้วมาจากเมืองไทย เพราะความไม่ประมาท หากว่าแคนาดาไร้กลิ่นหอมของกาแฟจะได้ไม่ลงแดง

แต่ทว่า....กลิ่นที่หอมรุนแรงกว่าจากถนนย่านนั้น ตามมาหลอนถึงห้องพักจนได้สินา

โดย กู่

 

กลับไปที่ www.oknation.net