วันที่ พฤหัสบดี มิถุนายน 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

TAG : ความทรงจำสีจางๆ..ของฉัน..(เรื่องนี้...ไม่ขำ)


TAG : ความทรงจำสีจางๆ..ของฉัน.

ได้รับแถกเพลงมาพร้อมๆกัน 2 เด้ง...

จาก...คุณน้องปุ๊บปั๊บ...ในเพลง...ความทรงจำสีจาง...

และตามมาติดๆแบบหายใจรดต้นคอ...

โดย...คุณเจนผู้น่ารัก...มิตรภาพงดงามเสมอ...ในเพลง...ฝากบอกเขาที....

ขอบอกว่า...จริงๆแล้วไม่ได้กลัวแถกนะคะ.....

ดีใจ...ภูมิใจ...และต้องขอบคุณทุกคนที่ส่งแถกให้นะคะ..ไม่ว่าจะเป็น

คุณเตมูจิน...คุณลูกเสือเสื้อแดง..คุณน้ำใสไหลเย็น coolwater...คุณน้อง ppsuperlaw...คุณน้องดำดูดี๊..ดี...คุณphiroj...คุณน้องปุ๊บปั๊บฉับไว..คุณเจนผู้น่ารัก..มิตรภาพงดงามเสมอ..คุณกวิน นกเพนกวินน้อย

เพราะนั่นแสดงว่าทุกคนยังนึกถึง...คิดถึง..และยังมีแม่มดอยู่ในใจ...

มองอีกมุม...ก็ดีใจอีกล่ะค่ะ...

กำลังหมดมุขพอดี...ก็มีเรื่องมาให้เขียน..ไม่ต้องมานั่งคิดว่าจะเขียนอะไรดีน๊า...

ไอ้ที่กลัว..มีเพียงอย่างเดียวคือ..ตัวเองไม่ค่อยถนัดที่จะเขียนเรื่องรักๆ..หวานๆ..ซึ้งๆ..มันไม่ใช่แนวจริงๆค่ะ..เขินค่ะ

เขินที่จะนำประสบการณ์หวานซึ้งตรึงใจ...มาเป็นวัตถุดิบในการเขียน..

กลัวเสียภาพพจน์...แม่มด เชิญยิ้ม..อ่ะค่ะ...

แต่...เพื่อเพื่อน...น้อยกว่านี้ได้อน่างไร...เอาก็เอาค่ะ...ลองดูซักตั้ง...

วันนี้...คงต้องยอมขายตัวเอง...

แต่...สัญญาได้ไม๊คะ...อ่านจบแล้ว...อย่าแอบหัวเราะ...อย่าแอบขำกันนะคะ...

เพราะนั่น...เป็นประสบการณ์จริงในอดีต..

ย้ำค่ะ...ในอดีต..

ปัจจุบัน..มันจบไปแล้วค่ะ..

ต่างคน...ต่างแยกย้ายกันไป..

ทางใคร...ทางมัน...

อ่ะ...เริ่มอินแล้วใช่ม๊คะ...ยังค่ะ...

ต้องสัญญาก่อนค่ะว่าจะไม่แอบหัวเราะ...แล้วค่อยอ่าน...มา...ยกนิ้วกลาง...เอ๊ย...นิ้วก้อยมาค่ะ...

เอาล่ะ...ว่ากันทีละเพลงนะคะ...

วันนี้เอา..ความทรงจำสีจางๆ..ของ...คุณน้องปุ๊บปั๊บ...ก่อนนะคะ....

.........

วันนั้น

ฉันตื่นขึ้นมา...ด้วยสมองมึนชา...หน้าตาซีดเซียว

วันนี้แล้วสินะ

เป็นวันตัดสินชะตา...ว่าจะอยู่...หรือไป

ฝืนใจตัวเองให้ลุกขึ้น...แต่งตัว...ทั้งที่..แทบจะไม่มีแรง

ร่างกายอ่อนล้า...แทบทรงตัวไม่ไหว

แข็งใจออกจากบ้าน...เดินทางไปสู่จุดหมาย...ที่เคยใกล้

แต่ดูเหมือนไกล...เหลือเกิน

ถึงที่หมาย..มีใครบางคนรออยู่

คนๆนั้น..จ้องหน้าฉันนิ่ง...นาน

คงแปลกใจในสภาพที่ได้เห็น

ความทรุดโทรม..ซีดเซียว

แต่กลับไม่มีคำพูดหลุดออกมาจากปากสักคำ

ใจดำจริงๆ...จะเป็นห่วงสักนิดก็ไม่มี

...สุดท้าย...

เขาตัดสินใจส่งกระดาษที่มีข้อความมากมาย..หลายหน้า..ให้ฉัน

ฉันรับกระดาษ..ด้วยมือที่สั่นเทา

ขาเริ่มหมดแรง...แทบยืนไม่อยู่

...เดินไปหาเก้าอี้....

ทรุดตัวลงนั่ง...ด้วยไร้ซึ่งความสามารถในการทรงตัวอีกต่อไป

นั่งจ้องมองกระดาษ....นิ่ง..และ..นาน....อย่างไร้จุดหมาย

อ่านซ้ำแล้ว..ซ้ำเล่า...ด้วยสมองและใจที่มึนชา

พยายามนึกย้อนไป...ว่ามันคืออะไร....นึกไม่ออกเลยจริงๆ

ความทรงจำที่มี...มันจืดจาง...ลางเลือนเหลือเกิน

นี่กระมัง...ที่เขาเรียกว่า....

ความทรงจำสีจาง...จาง

...

ได้แต่นึกโกรธตัวเอง

โธ่...เมื่อวานไม่น่ากินส้มตำเข้าไปเยอะเลย...

เห็นมั้ย...เมื่อคืนก็ท้องเสียทั้งคืนจนหมดแรง

หนังสงหนังสือไม่ได้อ่าน..ไม่ได้ทบทวน

รู้ทั้งรู้..ว่าวันนี้เป็นวันสอบเทอมสุดท้าย...ไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ..

เห็นส้มตำเป็นไม่ได้..ต้องกระโดดเข้าใส่

แล้วทีนี้..จะทำข้อสอบยังไงล่ะ...จำอะไรก็ไม่ได้เลยซักอย่าง

.........จะได้จบมั้ยเนี่ย.....!!!!!!!

....................................................................

ส่วนผู้โชคดี...ที่ได้รับเพลงลูกโซ่...ที่ได้รับการคัดสรรค์แล้วว่า...หวานซึ้งตรึงใจ...มี 5 คนต่อไปนี้นะคะ

รองเท้าหน้าห้อง...ต้องคนนี้ค่ะ..คุณลานเทวา...เข้าวินเห็นๆ...ขอซักเพลงนะคะคุณลาน.ขา...

โบว์รักสีดำ...คุณน้องLunLa ขา...เห็นบ่นว่าค่อยไม่ได้รับแถก...และชอบเกะเป็นชีวิตจิตใจ...รับไปเลยค่ะ...จัดให้

กระเป๋าแบนแฟนทิ้ง...อันนี้..ขอให้...ลุงไมยราพ...แล้วกันนะคะ...(อย่าแอบค้อนสิคะลุงขา)

โนราห์โนบรา...เพลงของสาวเมืองคนดี...ก็ต้องให้หนุ่มเมืองคนดี...คุณสะตอตาปี...นะคะ...

ขอเป็นพระเอกในหัวใจเธอ...เอ่อ..พี่คะ."หนูรู้ว่าพี่ได้รับแถกมาเป็นกระบุงแล้ว..แต่เหลียวซ้ายแลขวา..หนูว่า...ม่ายมีครายเหมาะกะเพลงนี้เท่าพี่แล้วล่ะค่ะ..ขออีกซักเพลงนะคะ..คุณพี่ลูกเสือเสื้อแดง

.........................

ส่วนโค้ดเพลง...หาได้แค่บางเพลงอ่ะค่ะ...

ถ้าจะกรุณา...ช่วยๆกันหาได้ไม๊คะ...แหะ...แหะ...นะคะ...นะ...นะ....(มึนเหมือนเดิมอ่ะค่ะ)

ขอบคุณทุกคนล่วงหน้านะค๊า

.......................................

โดย แม่มด

 

กลับไปที่ www.oknation.net