วันที่ พฤหัสบดี มิถุนายน 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ผลึกแห่งความรู้สึก


ไม่ได้ยินเสียงเธอมาสามวัน

ไม่มีเสียงโทรศัพท์เหมือนที่เคยได้ยิน

เสียงหวาน ๆ ที่เคยกรอกผ่านสายไร้วี่แวว

ต่างคนต่างออนไลน์ และต่างคนก็ต่างรู้

แต่ไม่มีการโต้ตอบระหว่างกัน

ความเหงาเข้าเกาะกุมไปทุกอณูของความรู้สึก

ความเจ็บปวดกดทับลงไปในจิตวิญญาณ

ผลึกแห่งสำนึกถูกฉีดขาดด้วยภาวะแห่งความคำนึง

ทำเหมือนคนไม่รู้จักกัน...ทั้ง ๆ ที่รัก

ความโหยหาวิ่งเข้าสู่เส้นเลือดทุกเส้นในร่างกาย

การสูบฉีดของโลหิต...อ่อนแรง..

เวลากลืนกินชีวิตเราอย่างช้า ๆ

เดินไป ๆ..

เรานั่งจ่อมอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างอิดโรยเหมือนผีตายซาก

ความรู้สึกเหน็บหนาววิ่งพล่าน ซ่านไปทั่วทุกรูขุมขน

คิดถึง...คิดถึง ๆๆ

ใช่..เราคิดถึงเธอ

คิดถึงทั้ง ๆ ที่ไม่อยากคิดถึง

ทั้งตอบรับและปฏิเสธตัวเอง

ความสับสนดิ้นทุรนทุรายเหมือนสุนัขถูกน้ำร้อน

เปิดงานขึ้นมาทำงานอย่างไร้สติ

กิเลสวิ่งนำทางสู่ความมืดมิดอย่างช้า ๆ

แสงสว่างถูกปกคลุมด้วยความมืดแห่งความรู้สึกและตัณหา

อยากมีเธอมานั่งอยู่ตรงนี้...ตรงที่มีเราแค่สองคน

........................................

เก็บความรู้สึกแบบนี้เอาไว้กับหัวใจ ไม่อยากบอกให้เธอรู้

เพียงส่งผ่านไปกับสายลมแห่งความรัก

เสียงผลิแห่งฤดูกาล

สายฝนโปรยปราย ระรี้ระริก ระรี้ระริก หยอกล้อเริงรำกับทุ่งหญ้าเขียวขจี

ขอให้ความรัก ความคิดถึงของเราโดยสารไปกับสายลมและสายฝน

ผ่านไปกระซิบข้างหูเธอเบา ๆ

ที่รัก...ฉันรักเธอ

โดย คนรักของกวี

 

กลับไปที่ www.oknation.net