วันที่ จันทร์ สิงหาคม 2553

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ทำตัวให้เป็นคน


                                                                

        ใครๆก็ว่าผมจะบ้าไปถึงไหนเรื่องของตัวเองก็ไม่ใช่ มันคุ้มหรือเปล่าเสียเงินเสียทองไป ไหนจะเสียเวลาอีก ตอนนี้ผมบอกได้เลยว่าสิ่งที่ทำมันคุ้มค่า เพราะในที่สุดสิ่งที่ผมหวังไว้และพยายามทำมาตลอดมันเริ่มที่จะเดินออกไปในทิศทางที่ดีขึ้นถึง2เรื่อง อย่างแรกคือ เมื่อเช้าวันเสาร์ลูกชายคนโตของผมทำในสิ่งผมหวังไว้มาตลอด เพราะทันทีที่รู้ว่าผมจะมีลูกซึ่งเป็นแก้วตาดวงใจ สิ่งแรกที่ผมอยากให้เขาคือเป็นคือ อยากให้ลูกของผมเป็นคนดีเห็นแก่เรื่องส่วนรวมมากกว่าเรื่องส่วนตัว ตอนนี้ผมว่าเริ่มที่จะมีหวังแล้ว จากที่เมื่อก่อนต้องบอกให้ทำเช่น1-2เดือนที่ผ่านมา อ.ที่สอนเทควันโด้ทั้ง2คนได้ขอหยุดเพื่อไปคัดตัวนักกีฬาเป็นเวลา 1อาทิตย์ ผมได้ให้พวกเขาคอยดูแลและสอนพวกเด็กในยิมฯ จนผู้ปกครองเด็กๆออกปากชมเจ้าคนโต ส่วนไอ้คนเล็กที่ความจริงตัวโตกว่าพี่ไปแล้วก็พอทำได้แต่ยังมีอิดออดบ้างเล่นบ้าง เลยจัดให้ซะ 200(ลุก-นั่งหรือจะโดนเตะ2ที) แค่เนี้ยะทำมาบ่นว่าขาสั่น ล้อเล่นนะครับใครจะไปโหดร้ายขนาดนั้น ความจริงแค่100เท่านั้น แต่เมื่อเช้าวันเสาร์ที่ผ่านมา ลูกชายคนโตออกปากมาเองว่าจะอยู่สอนให้เด็กในยิมฯเองทั้งที่ความจริงผมตั้งใจว่าจะพาไปอบรมนักกีฬาที่ จ.นครสวรรค์ โดยให้เจ้าคนเล็กอยู่ดูแลเด็กที่ยิมฯ แต่เขาบอกว่า “บุ๊คว่าบุ๊คไม่ไปดีกว่า เพราะน้องบัส(เจ้าคนเล็ก)ไม่ค่อยสนใจ มัวแต่เล่น บุ๊คว่าจะอยู่ดูแลเด็กๆดีกว่า เป็นห่วง ” นั้นคือคำพูดที่ฟังแล้วไม่น่าเชื่อว่าจะออกมาจากปากเด็กที่อายุยังไม่ถึง12ปี บอกได้เลยว่าผมภูมิใจในตัวเขามาก ซึ่งสิ่งที่เขาทำตอนนี้ถ้าในอนาคตเมื่อโตขึ้นยังไม่เปลี่ยนไปผมหวังไว้ว่าต่อไปเขาจะสามารถสอนให้เด็กรุ่นหลังๆให้ทำในแบบที่ผมสอนเขา

          อย่างที่2 ที่เริ่มจะเห็นเป็นรูปเป็นร่างแล้ว เพราะความจริงผมไม่ได้คิดว่าต้องเป็นเทควันโด้เท่านั้น ที่ผมพยายามทำก็คือ ให้คนที่เป็นพ่อแม่และมีหน้าที่รับผิดชอบ หันมาให้ความสนใจกับเด็กๆก่อนที่จะเข้าช่วงวัยรุ่นให้มากกว่านี้ซึ่งบอกได้เลยว่าที่ จ.ที่ผมอยู่ไม่ได้รับความสนใจอย่างที่ควร เหมือนว่ารอให้เกเร-ติดยาก่อน แล้วค่อยจับมารักษาและต้องไปอ้อนวอนให้กลับเนื้อกลับตัว จะทำแบบนั้นทำไมก็ไม่รู้ เพราะจะไม่ยุ่งยากเลยถ้าเราทำให้ดีตั้งแต่ตอนเล็กๆ ซึ่งผมก็ไม่สามารถที่จะหยิบยื่นให้ไปตลอด จะตายเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ปากเสียๆอย่างนี้คงยากที่จะแก่ตาย ผมเลยพยายามที่จะวางรากฐานเอาไว้ให้เพื่อเด็กรุ่นหลังๆ ผมอาศัยที่เจ้าคนเล็กเขาเล่นฟุตบอลด้วยซึ่งได้เป็นตัวโรงเรียนด้วยแต่เป็นฟุตซอล เพิ่งแข่งจบไปเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา นัดแรกเล่นอย่างเทพ ชนะ10-0 ลูกผมซัดไป6ลูก แต่นัดสุดท้ายเหมือนกับว่ามันใส่ชุดนอนมาเตะดีที่ทีมยังชนะถ้าไม่งั้นโดนหนักแน่ๆ แต่สิ่งสำคัญกว่าผลการแข่งก็คือสิ่งที่ผมสามารถดึงให้ครูพละ2คนมาช่วยสอนเด็กซ้อมบอลในช่วงตอนปิดเทอมโดยผมลงทุนซื้อชุดฟุตบอลให้กับเด็ก ทั้ง2โรงเรียน ที่จริงแค่48ชุด แต่เกิดผิดพลาดทางเทคนิคเลยต้องเสียเงินซื้อเพิ่มเป็น72ชุด แต่ยกให้เด็กไปแค่48ชุดที่เหลือจะเก็บไว้ให้เด็กๆที่อาจจะมีเพิ่มเข้ามา ซึ่งอาจเป็นแค่ช่วงสั้นๆแต่เด็กๆไม่ต้องเสียเงินเลย โดยได้รับความร่วมมือและแรงดันจากพ่อของเด็กในทีมอีกคน ซึ่งเค้าก็อยากให้มีมาตั้งนานแล้วแต่ไม่มีใครช่วยจะมาให้ผมช่วยก็เกรงใจเพราะเห็นว่าผมลงให้เทควันโด้อยู่แล้ว ผมมีความคิดอยากให้มันอยู่ต่อไปได้ด้วยใจและความร่วมมือจากหลายๆฝ่ายไม่ใช่คนใดคนหนึ่ง และที่สำคัญผมอยากให้เห็นด้วยว่าถ้าช่วยกันเงินทองแทบไม่ต้องใช้เลย โดยที่ผมวิ่งเข้าไปเสนอและชวนคนหลายๆคนที่อยู่ในหน่วยราชการและองค์กรต่างๆเข้ามาช่วย และเข้าไปคุยกับหัวหน้าองค์ต่างว่าขอใช้ชื่อว่ากิจกรรมนี้องค์กรนี้สนับสนุน ผมเล็งไว้ 3ที่ คือ เทศบาลฯเป็นผู้ริเริ่มทำจึงส่งครูพละในสังกัดมา และตำรวจให้ความสนใจว่าเป็นเรื่องที่ดีเลยเข้ามาช่วยดูแล และ อบจ.เห็นดีด้วยเลยสนับสนุนในเรื่องของสถานที่และอุปกรณ์ในการฝึกซ้อม ซึ่งมันจะแสดงให้องค์กรต่างๆจะเห็นว่าไม่มีตรงไหนที่จะต้องใช้เงินงบประมาณของรัฐและสามารถทำได้ต่อเนื่อง สิ่งที่ผมกำลังทำอยู่ที่จริงไม่ต้องเสียเลยแม้แต่บาทเดียวถ้าเราช่วยกันด้วยใจที่หวังดีและทำเพื่อที่จะให้เยาวชนได้เติบโตขึ้นมาช่วยกันทำให้ประเทศไทยดีขึ้น ผมมองว่ามันน่าจะได้อะไรหลายอย่างมากมายคุ้มค่ากับสิ่งที่ผมเสียไป ตอนนี้ยังมีแรงต้องรีบทำหน่อย ถ้าหมดแรงเมื่อไหร่จะได้ไม่มานั่งคร่ำครวญว่า

                              

                                               “เสียดายที่ไม่ทำตัวเป็นให้คน”

        

  

โดย karanta

 

กลับไปที่ www.oknation.net