วันที่ เสาร์ สิงหาคม 2553

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

... สมัยผมเราเรียกว่า "หนังหลอกเด็ก"


ว่าจะชวนคุยเรื่องนี้หลายหนแต่ก็ว่าจะว่าจะอยู่เรื่อย แต่ก็ไม่มีเวลาว่างสักที วันนี้พอว่างเลยจะขอชวนคุยหน่อย ว่าด้วยเรื่อง "หนังหลอกเด็ก" ในสมัยนี้ที่ผมเห็นว่ามันแปลกๆไปจากสมัยที่ผมยังเด็กๆ ส่วนดีๆที่เหมือนกันก็มีอยู่เยอะ เช่น ความกล้าหาญ มิตรภาพ ความพยายาม การขอโทษ การให้อภัย และ ข้อคิดสอนใจดีๆอีกมากมายที่คงอยู่กับหนังหลอกเด็กมาจนทุกวันนี้

อย่างไรก็ตาม มี 2 เรื่องที่ผมเห็นว่ามันแปล่งๆไป ต่างไปจากหนังหลอกเด็กสมัยผม

ถ้าใครที่ผ่านมาจนจะถึงดอนเมือง(เลยหลักสี่ - ฮ่า)อย่างผม คงจำกันได้ว่า พระเอกหนังหลอกเด็กไม่ว่าจะการ์ตูนหรือไม่การ์ตูนในสมัยนั้น (หรือแม้กระทั่งผู้ร้ายในบางครั้ง) จะไม่มีการใช้ตัวแทนไปต่อสู้กัน หรือถ้ามีบ้างที่ใกล้เคียงที่สุดก็สิงหรือฝังร่างเข้าไปในซุปเปอร์ฮีโร่ ไปต่อสู้กัน พอคืนร่างเดิมพระเอกก็มักจะบาดเจ็บในจุดที่ซุปเปอร์ฮีโร่บาดเจ็บด้วย ตัวอย่างเช่น จัมโบ้เอ ไอ้มดแดง หรือ ตระกูลอุลต้าแมน จะไม่มีที่จะใช้ใครหรืออะไรไปสู้แทนแล้วตัวพระเอกเองยืนสั่งการหรือยืนเชียร์อยู่ขอบสนาม(ตลอดทั้งเรื่อง)

มาพ.ศ.นี้ หนังหลอกเด็กบางเรื่อง ย้ำนะครับว่าบางเรื่อง มีการใช้สิ่งมีชีวิตเสมือน (virtual life form ที่ผมเรียกว่า สิ่งมีชีวิตเสมือนเพราะผมดูแล้วว่ามีความรู้สึกนึกคิด อารมณ์ และเจ็บปวดเป็น) ต่อสู้แทนพระเอก แทนผู้ร้าย โดยที่ตัวพระเอกและผู้ร้าย ยืนสั่งการ สั่งออกอาวุธ อย่างสนุกสนาน แต่ตอนที่สิ่งมีชีวิตเสมือนโดนอาวุธบาดเจ็บ ไม่เห็นตัวพระเอกหรือผู้ร้ายบาดเจ็บด้วย (หรืออย่างน้อยก็ในดีกรีที่เท่ากัน ส่วนมากจะบาดเจ็บน้อยกว่าสิ่งมีชีวิตเสมือนที่สั่งไปสู้แทน แต่กลับเจ็บใจหรือแค้นปานจะดิ้นตายถ้าแพ้ขึ้นมา หรือภูมิใจเหลือเกินถ้าชนะ) ทำให้ผมต้องตั้งคำถามในใจว่า ยุคของพระเอกแบบดังเดิม(ของผม)หายไปไหนแล้ว

สงครามตัวแทนแบบนี้ ทำให้ผมไพล่คิดไปถึง(แบบอดไม่ได้) การชนไก่ กัดปลา ปั่นจิ้งหรีด ที่อุ้มกันใส่ขวดใส่กล่องกันมา กัดกันสู้กัน แล้วเจ้าของก็ตะโกนเชียร์หรือสั่ง(โดยคิดว่าสัตว์มันจะเข้าใจ)อย่างสนุกสนาน แต่ก็อย่าสับสนกับเรื่องการทหารนะครับ ที่นายพลสั่งพลทหารไปรบในการป้องกันประเทศ ยกเว้นแต่สงครามที่สั่งให้พลทหารไปรบเพื่อเหตุผลส่วนตัว เช่นพวก บุณคุณ ความแค้น หรือ แม้กระทั่งแย่งชิงผู้หญิง และ เหตุผลส่วนตัวอื่นๆอีกมาก ก็เหมือนหลายๆครั้งที่เกิดขึ้นในประวัติศาสตร์ของโลกเบี้ยวๆใบนี้นั้นแหละครับ

ผมก็คงทำได้แต่บอกนัยภัทรของผมว่า ยังมีพระเอกอีกแบบหนึ่งนะในสมัยพ่อที่ไม่ต้องให้ใครไปเจ็บไปตายแทน ส่วนหนูจะคิดว่าพระเอกแบบไหนจะเท่ห์กว่ากันก็ค่อยๆลองคิดดูก็แล้วกัน

อีกเรื่องที่แปร่งปร่าออกไปจากสมัยผมก็คือ สมัยนู้นนนนน พระเอกจะโดนผู้ร้ายรุมเสมอ ผู้ร้ายจะมาเป็นโขยงรุมกระทืบพระเอกคนเดียว หรืออย่างเก่งพระเอกก็มีตัวช่วยแค่คนเดียว เช่น ไอ้มดแดง ยอดมนุษย์อุลตร้า หรือ หุ่นยนต์แซด กาลสมัยเปลี่ยนไป มาพ.ศ.นี้ กลับกันแฮะ (บางเรื่อง) พระเอก(สารพัดสี)รุมยำผู้ร้ายคนเดียว ... ส่วนนัยภัทรของผมก็เชียร์หน้าจออย่างเมามัน(ฮ่า)

แต่พอกลับมาคิดอีกที เอ ... หรือว่าการ์ตูนหรือหนังต้องการสื่อถึงการทำงานเป็นทีมของพวกพระเอก(ฮ่า) งั้นก็น่าให้ผู้ร้ายมาเป็นทีมด้วยซิเนอะ คิดอีกที อาจเป็นได้ว่าใช้คติหนังจีนกำลังภายในยุคหนึ่งที่มีสำนวนว่า "ปราบมารยุทธจักร ไม่จำเป็นต้องมีคุณธรรม" ฮ่า ... งั้นหมู่เฮา ลุยกระทืบมันโลด .... อะนะ ผมก็แค่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยหนุกๆ (ตอนนี้กำลังไล่ดูหนังจีนกำลังภายในเก่าๆระลึกชาติ เอ๊ย ระลึกความหลังอยู่)

จำได้ว่าสมัยยังนุ่งขาสั้น ตอนนัดเคลีย์ปัญญาหัวใจวัยรุ่นหลังโรงเรียน คำว่า "หน้าตัวเมีย" และ "หมาหมู่" นั้นเป็นอะไรที่พวกเรายอมไม่ได้ นั่นคือถึงพวกเราจะมากันเป็นฝูงแต่เราก็อัดกันตัวต่อตัวเสมอ จะหัวแตกปากเจ่อ เดินเป๋กลับบ้าน แต่ไม่ยอมให้ใครมาว่าได้ว่า "หมาหมู่"

ตามเคย ผมคงทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าเรียกนัยภัทรของผมมาเล่าให้ฟังว่า สมัยนู้นนนสมัยพ่อนะ มีพระเอกอีกแบบหนึ่งนะที่ดวลกันตัวต่อตัว(หรือโดนรุม ฮ่า) หนูว่าพระเอกแบบไหนน่าจะเป็นพระเอกกว่ากัน แล้วก็แถมภาษาไทยวันล่ะคำสองคำไปด้วย กับคำว่า "หมาหมู่" และ "หน้าตัวเมีย"

ทั้งสองประเด็น ผมไม่สรุปให้นัยภัทรหรอกครับ เพราะเด็กเดี๋ยวนี้ไปชี้นำยาก (กลัวมัน เดี๋ยวมันเถียงเอา ฮ่า) ต้องค่อยๆให้คิดเอาเอง และถึงใครจะว่าค่านิยม 2 เรื่องนี้ของผมเป็นไดโนเสาร์ (สมัยนี้เขาไปถึงไหนแล้วลุงงงงง) ผมก็ยังเชื่อของผมว่าการใช้ให้ใครไปเจ็บไปตายแทน กับการใช้พวกมากรุมกระทืบคนๆเดียวนั้น ไม่ใช่ลูกผู้ชาย(อย่างน้อยก็ในความหมายของผม)แน่นอน

จบแล้วครับ ...

โดย Nong_Fern_Daddy

 

กลับไปที่ www.oknation.net