วันที่ อังคาร สิงหาคม 2553

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เรื่องเล่าของแม่ (1)


ไม่รู้ว่าทำไมคนแก่ถึงได้ขยันกันนัก เห็นทำโน่นนี่ได้ไม่หยุดซักกะวัน ความขยันไม่ได้หยุดตามเทศกาล เหมือนวันหยุดราชการซะด้วย ยิ่งช่วงเทศกาล จะตรุษจีน สารทจีน เชงเม้ง ไหว้ขนมเทียน ขนมเข่ง บ๊ะจ่าง ยิ่งเป็นช่วงเวลาที่หาความว่างไม่เจอ

แน่นอน มันเป็นช่วงเวลาแสนน่าเบื่อสำหรับฉัน ก็มันสนุกนักเรอะกับการใช้เวลาวันหยุดมาเป็นลูกมือทำของไหว้เจ้า

“ไม่รู้ว่าทำไมคนแก่ถึงได้ขยันกันนัก” ฉันเริ่มบ่นขณะที่ช่วยแม่จัดใบจั่งอย่างเซ็งๆ ก็แค่บ๊ะจ่าง ไม่เห็นต้องเหนื่อยทำเองเลย ใช่ว่าจะเห็นว่าอะไรๆ ก็ใช้เงินซื้อได้หรอกนะ ก็แค่ไม่อยากเห็นแม่เหนื่อยน่ะ
“โอ๊ย...คนแก่ที่ขี้เกียจก็มี...เลือกใบสวยๆ หน่อยสิ” ไม่รู้แม่ว่าใครหรือชมตัวเองกันแน่ แต่ท้ายประโยคหมายถึงฉัน
“เมื่อก่อนนี้นะ ที่หลังบ้านยายจะมีต้นไผ่สูงๆ มองขึ้นไปแทบไม่เห็นยอด ยายเค้าจะคอยเก็บใบที่ร่วงๆ ไว้ พอครบปีก็ได้พอดีห่อบ๊ะจ่างนี่ล่ะ” แม่เล่า โห...ยายก็ขยัน แม่ก็ขยัน พอถึงรุ่นหลานยายความขยันเลยหมดสต็อก ไม่เหลือเลยจริงๆ  

ฉันพอจะนึกภาพบ้านยายออก แต่นึกภาพดงไผ่สูงๆ ไม่ออกหรอก จำได้แค่บรรยากาศบ้านริมคลอง ที่มีฝูงไก่ เป็ด หมา และตุ๊กแก ตอนเด็กๆ ฉันกลัวไก่มากจนไม่กล้าเดินไปเข้าห้องน้ำที่อยู่นอกตัวบ้าน

ตลกดี ไม่กลัวผีแต่กลัวไก่จิก!!!

พอนึกถึงผึ ฉันนึกสนุกอยากรู้ว่าคนรุ่นก่อนนั้นจะกลัวผีแค่ไหน จะมีปอบหรือกระสือ เหมือนอย่างที่มีข่าวให้ได้ดูผ่านจอโทรทัศน์ยุค ปี 2010 มั้ย
“มียายคนนึง แกเป็นคนแขก บ้านอยู่ในคลองลึกเข้าไปโน่น แกไม่สุงสิงกับใคร ชาวบ้านว่าแกเป็นกระสือ...”
“แล้วเป็นจริงป่าว”
“ชาวบ้านไม่มีใครคบแกนะ มียายเรานั่นล่ะคบด้วย แกมาที่บ้านทีเด็กๆ หาที่หลบกันวุ่น ใครๆ ก็ว่ายายเราไปคบมันทำไมเดี๋ยวก็ติด ยายก็เถึยง ติดเติดอะไร ไม่เห็นชั้นจะเป็นอะไรซักหน่อย”

เออ...พลึก กระสือหรือหวัด 2009 หว่า ฉันนึกขำ

เรื่องมันอาจจะฟังดูธรรมดาๆ สำหรับคนยุคนี้ แต่ลองนึกภาพผู้หญิงตัวเล็กๆ เมื่อสัก 60-70 ปีก่อนดูสิ

ไม่ๆ นึกภาพตัวคุณเอง ณ​ ปีปัจจุบัน นั่นแหละ
คุณอาศัยอยู่ในบ้านสวนริมคลองเงียบสงบ บรรยากาศวังเวง น้ำ ไฟ ยังเข้าไม่ถึง ยามค่ำคืนมีแต่ความมืดและเงียบ
เช้าตรู่ผ้าที่คุณตากไว้ มีรอยเปื้อนเป็นจ้ำๆ
“ผีกระสือมาเช็ดปาก ยาย...นั่นไง ท่าทางลึกลับน่ากลัวจะตาย” ใครบางคนบอกคุณ

ตกดึกอีกครั้ง
เสียงตุ๊กแกกังวานก้อง แทรกเข้ามาในความสงัด  
หญิงที่ใครๆ ร่ำลือว่าเป็นกระสือปรากฏตัวที่หน้าบ้าน หมาที่เลี้ยงไว้ส่งเสียงหอนบอกข่าวการมาของอาคันตุกะ
ถึงไม่กลัวก็คงรู้สึกหลอนๆ บ้างล่ะ

เรื่องไม่กลัวผีสำหรับคนที่อยู่ในบรรยากาศแบบนั้นว่าเจ๋งแล้ว
การกล้าที่จะคบค้าสมาคมกับคบที่สังคมชี้นิ้วว่าไม่น่าคบ พร้อมออกมาปกป้องนี่สิเจ๋งกว่า

ยายนี่สุดยอดเลย
เอ๊ะ...แต่ทำไมฉันถึงเพิ่งรู้เรื่องนี้ล่ะ

31 สิงหาคม 2553

 

โดย ชนากิตติ์

 

กลับไปที่ www.oknation.net