วันที่ ศุกร์ มิถุนายน 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

แม่ฮ่องสอน อ่อนละมุน 2: โคมน้อยๆ ที่พระธาตุดอยกองมู


ก่อนพระอาทิตย์จะลับขอบฟ้า เราตั้งใจว่าจะขึ้นไปให้ถึงยอดเขา สู่พระธาตุดอยกองมู ปูชนียสถานคู่เมืองของแม่ฮ่องสอน เดินจากที่พักไปนิดหน่อย ผ่านวัดพระนอนที่อยู่เชิงเขา สบตากัน แล้วรู้ว่า วันนี้คงแวะไม่ทัน เอาไว้พรุ่งนี้แล้วกันนะ!

สองเท้าสู้งาน พาเราค่อยๆ เตาะแตะๆ (ฟังดูน่ารักพิลึก) ไต่ไป (และฉันก็บ่นไป) ถึงความสูง ความเหนื่อย ธีปรามเล็กน้อย ประมาณว่า อย่าอายเด็กสิ! เพราะระหว่างบันไดขึ้นดอย เราเจอครอบครัวน่ารักๆ ที่มีสาวน้อยตัวเล็กๆ กำลังสนุกสนานกับการขึ้นบันได ไม่มีเสียงบ่น มีแต่เสียงหัวเราะคึกคักน่าดู๊ (เป็นเด็ก คิดแบบเด็ก และใช้ชีวิตแบบเด็กได้ เป็นอะไรที่ดี น่าอิจฉาแล้วหลายๆ คนก็โหยหาเสมอ)...สำหรับฉัน ณ วินาทีที่หืดกำลังจะขึ้นคอ ก็เลย เดินไป บ่นไป และ อายเด็กไป...

ภาษิตฝรั่งว่า ไม่เสียเหงื่อ ไม่ได้ขนม แต่สำหรับภาวะการเดินมาราธอนขึ้นดอยของเราครั้งนี้ เราได้เห็นสิ่งที่อิ่มกว่าการกินขนม...ก็ภาพแม่ฮ่องสอนทั้งเมือง ยามเย็นจนถึงยามค่ำ เมืองเล็กๆ ในอ้อมกอดแห่งขุนเขา สวยงาม ทายท้าสายตาเป็นที่สุด...มองได้ไม่รู้เบื่อ ยามเย็น ก็สวยแบบนึง ยามค่ำก็สวยไปอีกแบบ แสงไฟจากตัวเมืองเบื้องล่าง เป็นความสว่าง ที่ดูสงบ...บอกไม่ถูก!



ชีวิตชีวาบนเบื้องพระธาตุยามค่ำ ก็งดงามไม่แพ้กัน แสงสว่างกระจ่างน้อยใหญ่ เกิดจากดวงไฟที่ประดับ, ธูป, เทียน และที่สำคัญ คือโคม หลังจากที่ฉันและธีต่างแยกกันไปเดินเวียนทักษิณารอบองค์พระธาตุตามวันเกิดของแต่ละคนเสร็จสรรพ และยืนจดๆ จ้องๆ มองคนอื่นเขาจุดโคมแล้วลอยกัน ก็รวบรวมความกล้า...ขอลอยโคมครั้งแรกในชีวิตหน่อยเถิดน่า...

จ่ายเงิน 25 บาท จุดไฟใส่โคม ค่อยประคับประคอง พอโคมเริ่มมีลมอัดเต็ม ก็ค่อยลอยต่องแต่งๆ ขึ้นไป ใจหายวาบ...โคมเราจะไปรอดมั้ยเนี่ย จะชนต้นไม้ หรือตกลงมาตั้งแต่ยังไม่ลอยขึ้นสูงๆ หรือเปล่า ... ลุ้นกันตัวโก่ง ใจตุ๊มๆ ต่อมๆ...

สวรรค์มีตา แล้วฟ้าก็เป็นใจ โคมน้อยๆ จากนักเดินทางสองคนที่เดินทางมาไกลแสนไกล ลอยละลิ่วสู่ฟากฟ้า โดดเด่นเป็นสง่า เราปลาบปลื้ม ยิ้มแฉ่ง...เชียร์สุดแรง สู้ไม่ถอย ลอยให้ไกลๆ นะ โคมน้อย... ที่ดอยกองมู

ชีวิตย่อมมีอุปสรรค สำหรับนักท่องเที่ยวไร้พาหนะอย่างเรา การลงจากดอย ต้องทำหน้าละห้อยไปขอความช่วยเหลือคนมีรถอยู่หลายคน และสุดท้าย ก็ได้พ่อค้าหนุ่มสองพี่น้อง ที่ขายของที่ระลึก เป็นคนพาเราลงมา (ทางลงจากดอย ทั้งทางรถและทางเท้า มืดมาก จนด้วยเกล้าที่เราจะเตาะแตะลงมาได้) บทสนทนาของคนแปลกหน้าก็เริ่มขึ้น นอกจากเรื่องทั่วๆ ไปแล้วเรายังได้รู้ว่า เคยมีคนญี่ปุ่นมาผูกคอตายที่ทางลงพระธาตุ...โอ สารถีของเรา เป็นนักเล่าเรื่องผีตัวยง! แต่จะว่าไป ก็เพราะการเดินทางแบบเราๆ ก็เลยได้เก็บเรื่องราวเล็กๆ แบบนี้มาได้ อื้ม...ดีไปอีกแบบ

เราขอบคุณ (เกือบจะให้ศีลให้พร) คนขับเมื่อเขามาส่งที่เชิงดอย ตรงวัดพระนอน ท้องเริ่มหิว พยาธิยกทัพประท้วง เราเดินตรงเข้าตลาด ที่ไหนมีอาหารอร่อยๆ เราจะ...ตามไปกิน



เดินเตร่ไปมา สุดท้าย ก็ได้มาฝากท้องกันที่ร้านข้าวต้ม-อาหารตามสั่ง มีคนนั่งอยู่แล้วหลายกลุ่ม อากาศเริ่มเย็นๆ อาหารก็ร้อนๆ ข้าวต้มเครื่องรวมมิตร พร้อมกับข้าวอีกสองสามอย่าง อิ่มอร่อย พุงกาง...ไม่ผิดหวังที่เดิน (ทางไกล) มากิน!

อิ่มท้องอิ่มใจ ซื้อของใช้ที่เซเว่นกันนิดหน่อย กลับที่พัก อาบน้ำชุ่มฉ่ำๆ แล้วก็นอนหลับแบบสนิทที่สุด เพราะเราเดินทางกันมาไกลเหลือเกิน วันพรุ่งหรือก็ยังมีโปรแกรมอีกมากมาย... ก่อนความรู้สึกสุดท้ายจะถูกแทนที่ด้วยความหลับใหลเพราะความอ่อนล้า ฉันเห็นโคมน้อย ยังคงลอยละลิ่ว สว่างรังเรือง และหมดจดงดงามที่สุด บนฟากฟ้าแห่งเมืองสามหมอก...

จบตอน 2
มีตอน 3 ต่อจากนี้จ้า...

โดย จันทร์เพ็ญ_จันทนา

 

กลับไปที่ www.oknation.net