วันที่ อาทิตย์ กันยายน 2553

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

คอย


คอย

เมื่อคราวแก่ชรายายตาเฒ่า

ลูกจากเรือนหลังเก่าริมเถื่อนทุ่ง

คิดฝันเฟื่องไปไกลอยู่ในกรุง

ต่างหมายมุ่งตามฝันอันโสภา

สองผู้เฒ่าเปลี่ยวเหงาใต้เงาโศก

มีแต่โรครุมเร้า ปวดเข่าขา

เก็บผักขายดายหญ้าแลกข้าวปลา

เลี้ยงชีวาให้รอดก็ยอดแล้ว

คิดถึงลูกที่หายหน้าไม่มาเยี่ยม

ความรักยังเต็มเปี่ยมและแน่แน่ว

ยายไหว้พระขอพรจงคลาดแคล้ว

ให้ลูกแก้วถึงฝันชั้นปลายทาง

ไม่เคยคิดถึงตัวกลัวลำบาก

หวั่นแต่ลูกตกยากเมื่อยามห่าง

เกรงจะทุกข์ใจท้นจนอ้างว้าง

กลัวแต่ฝันเคว้งคว้างกลางกรุงไกร

สองชราเฝ้ารอจนท้อแท้

ลูกไม่กลับแล้วแน่หรือไฉน

กี่วันคอยเลยผ่านคร้านใส่ใจ

ถึงวันใหม่ไม่เห็นเช่นวันวาน

ตากับยายนั่งจ้องหน้าทุกคราค่ำ

น้ำตาแห้งขอบตาช้ำใจชาด้าน

หรือกรุงไกรไกลกว่าจะหางาน

แม้แต่ข่าวไม่ถึงบ้านให้ชื่นใจ.

กร ศิริวัฒโณ

โดย กรศิริวัฒโณ

 

กลับไปที่ www.oknation.net