วันที่ เสาร์ มิถุนายน 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

สุสานดอกรัก


"สุสานดอกรัก"

พลิ้วไหวเบาบางกลางดอกฝน
พร่างหล่นลางเลือนเหมือนมองผ่าน
ดอกโศกปลิดโปรยโรยร่วงราน
สุสานแห่งบ้านความทรงจำ

เลื้อยจนรกเรื้อกุหลาบป่า
ระเบียงคร่ำคร่าตะไคร่คล้ำ
โต๊ะไม้เก่าเก่ารอยไหม้ดำ
จากเทียนในค่ำคืนมืดมน

เก้าอี้สองตัวเราเคยนั่ง
ฝุ่นฝ้าเกราะกรังจนดูหม่น
นั่นบ้านแห่งเราเราสองคน
ร่องรอยเริ่มต้นของความรัก

ถนนหน้าบ้านคือทางแยก
ห่มด้วยหญ้าแพรกเธอย่ำหัก
วันเธอจากไปฉันไม่ทัก
เงียบนิ่งหน่วงหนักน้ำตาใจ

ฉันอยากถามเธอบ้างเหมือนกัน
ที่ผ่านมานั้นรักฉันไหม
ฉันพลาดฉันผิดในสิ่งใด
ชีวิตที่ให้หรือไม่มากพอ

ฉันหลับฉันตื่นในสุสานเศร้า
ดอกไม้เฉาเฉาตายคาช่อ
ฉันจะบอกเธอฉันไม่เคยรอ
และไม่ร้องขอให้เธอคืนมา

ที่นี่ฉันอยู่ราวจมปลัก
รักในซากหักความเปล่าค่า
ร่องรอยทุกอย่างอาบน้ำตา
สิ้นสุดปรารถนา...ยังคือรัก

กวิสรา 29 มิถุนายน 2550

http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=kaveesara&group=1

บทกวี : รำลึกสายรุ้ง : กวิสรา

โดย กวิสรา

 

กลับไปที่ www.oknation.net