วันที่ อังคาร กันยายน 2553

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

กลิ่นน้ำเต้าหู้ริมทาง...กำลังจะจางหายไป


ปกติแล้ว จขบ.เองก็เป็นพวกรักความสะดวก
แม้ว่าจะเดินผ่านตลาดทุกวัน และชื่นชอบของกินริมทาง ที่มีทุกอย่างตั้งแต่ลูกชิ้นปิ้ง ปลาหมีกปิ้ง ซูชิราคาประหยัด กระทั่งผักโขมอบชีส
แต่กระนั้นก็ยังเป็นขาประจำร้านสะดวกซื้อสะดวกจ่าย

และ แม้เป็นขาประจำร้านสะดวกซื้อสะดวกจ่าย แต่พอเห็นโฆษณาน้ำเต้าหู้ซอง ก็อดใจหายไม่ได้ว่า...เราจะสะดวกกันจนไม่มีพื้นที่ให้คนตัวเล็กๆ ทำมาหากินเลยหรือ
แวะกินน้ำเต้าหู้ริมทางมันยากขนาดนั้นเลยหรือ...



(ภาพจาก http://www.gimyong.com/webboard/index.php?topic=28100.0)


เด็กสองคนที่บ้านก็เป็นขาประจำร้านสะดวกซื้อแต่ก็เป็นขาประจำของอาอื้มร้านโชวห่วยในซอยเช่นกัน

ร้านสะดวกซื้อมีทุกอย่างให้ซื้อและพร้อมขาย
โชวห่วยของอาอึ้มก็มีเกือบทุกอย่าง แต่ไม่พร้อมขายทุกอย่างที่มี
นี่คือความแตกต่างระหว่างร้านสะดวกซื้อ กับร้านไม่สะดวกซื้อ

เรื่องราวเล็กๆ ที่ผ่านมาหลายปีแต่ไม่เคยเลือนไปจากความทรงจำจขบ.ก็คือ วันหนึ่งได้ใช้เจ้าตัวเล็กไปซื้อกาวยางที่โชวห่วยของอาอึ้มเพื่อมาติดรองเท้า เจ้าตัวเล็กกลับมามือเปล่าพร้อมบอกว่าไม่มีอาอึ้มไม่ขาย ด้วยความงง และความจำเป็นต้องซ่อมรองเท้า จขบ.เดินไปที่ร้านถามหากาว เพราะมั่นใจว่าร้านนี้มีขายแน่ๆ อาอึ้มหยิบกาวมาขายโดยดี จขบ.สอบถามว่าเมื่อกี๊ให้หลานมาซื้อ ทำไมบอกไม่มีล่ะ คำตอบที่น่ารักที่สุดจากปากแม่ค้าสูงวัยที่กลายเป็นแม่ค้าที่น่ารักที่สุดก็คือ “เด็กๆ มาซื้อกาว ไม่อยากขาย เดี๋ยวเอาไปดมกัน”

นี่ไงล่ะความแตกต่างระหว่างร้านสะดวกซื้อกับร้านไม่สะดวกซื้อ

หลายวันผ่านไปหลังจากที่ได้เห็นโฆษณาน้ำเต้าหู้สะดวกชงครั้งแรก จขบ.นั่งดูทีวีพร้อมกับเจ้าตัวเล็กคนเดิมที่เคยถูกใช้ให้ไปซื้อกาวแล้วไม่ได้กาว ซึ่งตอนนี้มันโตเข้าวัยรุ่นแล้ว หลังโฆษณาจบกลับไม่มีเสียงรบเร้าให้ซื้อของใหม่ให้ลองเหมือนทุกครั้ง แต่กลับเป็นเสียงเล็กๆ ที่บอกว่า
“แบบนี้คนขายน้ำเต้าหู้ก็แย่สิ”

น่าดีใจที่เด็กตัวเล็กๆ คนหนึ่ง ที่กำลังเติบโต ไม่หลงไปตามกระแสเชี่ยวกรากของความสะดวกไปหมดทุกอย่าง

แล้วผู้ใหญ่ที่เคยคุ้นกับกลิ่นน้ำเต้าหู้ริมทางล่ะ? 

โดย ชนากิตติ์

 

กลับไปที่ www.oknation.net