วันที่ ศุกร์ กันยายน 2553

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

อุปกิเลส 16 : 12.สารัมภะ : ความแข่งดี


              

ความแข่งดี ไม่ยอมลดละ มุ่งแต่เอาชนะกัน นี่คือ อุปกิเลส ที่มีชื่อเรียกว่า 'สารัมภะ'

ขณะที่สารัมภะ คืออุปสรรคที่ขวางกั้นไม่ให้เราเข้าสู่กระแสแห่งธรรม แต่ทางโลก สารัมภะ กลับกลายเป็นสิ่งที่ทุนนิยมใช้มันเป็นเครื่องมือให้ประสบความสำเร็จ เป็นที่หนึ่ง ให้ทะลุเป้า และต้องเป็นเบอร์หนึ่งตลอดกาล นี่คือความทุกข์อันใหญ่หลวงที่มนุษย์เชื้อเชิญให้กิเลสตัวนี้เข้ามาอยู่ในหัวใจเองอย่างไม่มีใครช่วยได้ นอกจาก...

ในหนังสือ 'แสงส่องใจ' พระนิพนธ์ในสมเด็จพระญาณสังวรฯ ตอนหนึ่ง ท่านกล่าวถึง ความแข่งดี ไว้ว่า ความแข่งดีเกิดจากความคิดปรุงแต่งที่ไม่ดี ให้ความร้อนแก่ตนเองก่อน ซึ่งเป็นเรื่องของใจ ต่อไปก็จะเป็นเรื่องของกายและวาจา เมื่อต้องการแข่งดีกับผู้ใดก็จะต้องพูดต้องทำ เพื่อให้บรรลุถึงความมุ่งหมาย อันจะเป็นการพูดการทำที่ไม่เลือกความควรไม่ควร หรือความถูกความผิด เพราะมีความต้องการแข่งดีเท่านั้น เป็นเหตุผลักดัน ไม่มีเหตุผลอื่น อาจเอาชนะความรู้สึกแข่งดีได้

ท่านกล่าวต่อมาว่า ความแข่งดี ไม่ใช่ความดี!

อะไรเล่าที่จะทำให้เรารู้เท่าทันกิเลสตัวนี้ สติ จะมาทันไหม ถ้ามาไม่ทัน ก็จะเกิดอาการนี้คือ เวลาที่รู้สึกว่าคนอื่นทำดีแซงหน้าแล้ว ไม่ได้ล่ะ เราต้องรีบทำดีแซงขึ้นไปก่อน ใครจะมาเป็นคนดีที่หนึ่งแทนเราไม่ได้ และแล้ว เมื่อเราไปอยู่หน้าสุด เป็นที่ชื่นชมของใครหลายๆ คน เราก็ลอยขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว ฟูฟ่อง เหมือนในหนังโฆษณา สวยงามเป็นนางฟ้าอยู่กลางเมฆ ยิ้มอยู่คนเดียว ไม่มีสิวสักเม็ด ไม่มีริ้วรอยบนใบหน้า เนียน อย่างผิดธรรมชาติ แต่ว่า ฝันยังไม่ทันจบ เราก็ตกลงมา จากนางฟ้ากลายเป็นมาร เมื่อมองเห็นว่าเบอร์หนึ่งที่ได้รับมานั้น เป็นเพียงเบลอๆ เท่านั้น หาใช่หนึ่งเดียวที่แท้จริงไม่ เพราะเหนือฟ้ายังมีอวกาศ นั้นเป็นความจริง

สมเด็จพระญาณสังวรฯ ท่านนิพนธ์ให้เราเห็นภาพว่า ถ้ายิ่งคิดแข่งดีกับผู้มีระดับ แตกต่างจากตนมากเพียงไร ความเร่าร้อนก็จะรุนแรงมากมายเพียงนั้น ผลักดันให้พูดชั่ว ทำชั่ว วางแผนชั่ว เพื่อดำเนินไปสู่ความสำเร็จของตน อันผลที่ได้จากการแข่งดีนั้น แม้เจ้าตัวผู้คิดแข่งดีจะถือว่าเป็นผลดี แต่ความจริงมิใช่

ความแข่งดี จึงมิใช่ความดีอย่างที่ครูบาอาจารย์ท่านเตือนไว้ เพราะมันทำด้วยกิเลสที่ซับซ้อนซ่อนเงื่อนอยู่ภายใน อาทิ ทำไปเพราะต้องการความรัก ทำไปเพราะกลัวการสูญเสียตัวตน กลัวการไม่ได้รับเกียรติอย่างที่เคยได้รับ กลัวหัวโขนยี่ห้อ 'คนดีที่หนึ่ง' จะหลุดไป

การรักษาตำแหน่งแชมป์แข่งดี เพราะติดดี จึงเป็นทุกข์ของแท้ มันไม่ใช่ความดีที่แท้จริง แต่เป็นการแข่งดี ย้ำอีกครั้ง

ลึกๆ ถ้าเรายังยึดติดการแข่งดีอยู่ ไม่มองดูมันเหมือนอาคันตุกะจากแดนไกล และมันต้องไปต่อของมัน กลับชวนมันมาอยู่กับเรา ตัวเราก็จะทุกข์ซ้ำซาก แล้วเราจะกลายเป็นคนน่าเบื่อตอนแก่ (เป็นอย่างไร ตอนแก่จะรู้เอง).

ปักกลดกลางป่ากระดาษ/ หมอนไม้

เนชั่นสุดสัปดาห์ ฉบับที่ 955ประจำวันที่ 17 กันยายน 2553

                     

โดย หมอนไม้

 

กลับไปที่ www.oknation.net