วันที่ เสาร์ กันยายน 2553

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

สนิมใจ


..

กาลเวลาที่ผ่านเลย..เรามักลืมเลือนความเจ็บปวด

ที่เคยเกิดขึ้นในอดีตที่ผ่านมา

นึกว่าลืมมันสนิท

และตัดออกไปจากความรู้สึกหมดแล้ว

จนถึงวันหนึ่ง

เมื่อความหลังมันผุดพรายขึ้นมา

และสะท้อนกลับคืน  อย่างนึกไม่ถึง

..

ฉันนึกว่าฉันเก่งกล้าสามารถ

ยิ้มเยาะกับความหลัง

ที่เคยเกาะกินใจฉันอยู่พักนึง

ก่อนที่ฉันจะสลัดมันทิ้งไปอย่างไม่ใยดี

ฉันบอกกับตัวเองและใครต่อใคร

ว่า..

ฉันชนะแล้ว  ฉันลืมทุกสิ่งทุกอย่าง

ระหว่างเรา

..

เธอกับฉัน

แต่..

ฉันคิดผิดถนัด

วันนี้ฉันเจอเธอ...คนที่ฉันไม่ใยดี ( ฮึ..น่าหัวเราะ)

ในความจริงเป็นเธอต่างหากเล่า...ที่ไม่ใยดีฉัน


เธอว่า  เธอไม่ผิดที่จากฉันไป

ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องจะอธิบายให้ยุ่งยาก

...

ก็แค่อยากจะไป

..

เธอว่าแค่นั้น

แต่วันนี้นีเธอกลับมา

..

ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องจะอธิบายให้ยุ่งยาก

...

ก็แค่อยากจะกลับมา

..

เธอก็ว่าว่าแค่นั้น

ง่าย..ไม่ยุ่งยาก

..แต่มันง่ายเกินไปหรือเปล่า

สำหรับความคิดของเธอ

ฉันเล่า..

มันไม่ง่ายขนาดนั้น

เพราะความรู้สึกที่ฉันขัดถู จนสะอาด

ทาเคลือบไว้ด้วยความหวังอย่างดีมาตั้งแต่ฉันทำใจได้

มันหลุดร่อน กะเทาะออกเป็นแผลฉกรรจ์

โอ้..สนิม...

..สนิมในใจ..มันเผยออกมาอีกครั้ง

อย่างหลีกหนีไม่ได้

..

เกินกว่าจะซ่อมแซม

ให้มันเหมือนเดิม

จะเอาสิ่งใดมาโบกปิดให้มันกลับคืน

... 

หัวใจที่ผุกร่อน

มีทางเดียวที่จะกระทำได้..

..

โยนทิ้งทะเลลงไป

แล้วฉันก็ไม่หันหลังไปเหลียวแลอีกต่อไป

..

สนิมใจ

.....

พอกันที่

..

 

กระต่ายหมายจันทร์  พิทักษ์

โดย ดอกพร้าวชาวเกาะ

 

กลับไปที่ www.oknation.net