วันที่ อังคาร กันยายน 2553

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เพราะใจผูกพัน...ไปส่งยายทองเมียตาลอบ..ที่เชียงคาน..ขึ้นสวรรค์...?


เพราะใจผูกพัน...ไปส่งยายทอง..เมียตาลอบที่เชียงคาน..

ขึ้นสวรรค์...

.


.....ตั้งใจไว้จะไปสูดอากาศบริสุทธิ์ที่ไหนสักแห่งกับหนังสือเล่มโปรด...

สามสี่เล่ม เก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า อยากไปในที่ที่ไม่มีใคร...

ไปอีกโลกโลกหนึ่ง สุราษฏร์ธานีก็หมุดหมาย..ยะลาก็อยากไป...

นครพนมก็เล็งไว้ชีพจรลงเท้า  หลังจากยั้ง ๆ รอให้สอบนายร้อย...

ผ่านพ้นไป กับระบบกลโกงที่สอบกี่ชาติฉันก็รู้ตัวดีว่าไปไม่ถึงฝัน...

.


......สามโมงเช้าวันศุกร์ที่ 24 ก.ย. ปลายสายของตาลอบมาจากเชียงคาน ...

บอกฉันว่ายายทองได้จากตาไปแล้วนะจ่าจินต์...ยายทองไปสบายแล้ว...

หลายสิบปียายทองคงรับรู้ด้วยหัวใจว่าว่าตาไม่เคยทิ้งห่างไปไหน...ตาลอบ..

เข้มแข็งนะครับผม  เผาวันไหนจ่าอยากไปร่วมส่งยายทองขึ้นสวรรค์ครับ...

.

.

..........ฉันไม่รู้หรอกว่าทำไม จิตใจฉันถึงกระหวัดถึงคนโน้นคนนี้ร่ำไป...

แทนที่จะเอาวันหยุดหาความสบายใส่ตัว อดตาหลับนั่งรถข้ามวันข้ามคืน...

ธุระหรือก็เปล่า ไม่เป็นไรใช่ไหมจ่าจินต์ ? ยังมีเวลาพักผ่อนอีกยาวนาน...

สำหรับตนเอง   ไปให้กำลังใจตาลอบ  รักอมตะของตาลอบกับยายทอง...

ที่เราเคยซึ้งส์นักหนาว่าหัวใจ  รักแท้ของตาลอบมันหาใดเปรียบได้...

.


..............ขอบคุณพี่มะอึกพี่มะยง ที่จิตเป็นสาธารณะ...........

คราวหน้าปฏิเสธจ่าบ้างก็ได้นะครับ เพราะบางทีจ่าก็เกรงใจที่จะเอื้อนเอ๋ย ...

.

....กุมภาพันธ์ที่ผ่านมา..ฉันได้มานั่งจับเข่าให้กำลังใจตาลอบที่เชียงคาน...

กับสายน้ำเชียงคาน   เกือบยี่สิบปีที่ยายทองล้มป่วย นอนนิ่งกับที่ไปไหนไม่ได้...

มีตาลอบผู้เป็นสามีดูแลมิห่าง  สองสามชั่วโมงต้องคอยไปดูดเสลดให้ยาย...

ไหนจะป้อนข้าวป้อนน้ำสามเวลาตามที่นาฬิกาเรือนโตข้างฝาบอกเตือน...

.

.

.......ไม่มีอีกแล้วใช่ไหมตาลอบ ?   แสงไฟนีออนหัวเตียงยายทอง...

ริบหรี่ ๆ ในขณะโพ้น มันดับสนิทไปแล้วในวันนี้   คืนหนาวเหน็บ....

ปลายสายของตาลอบมาหาฉันอย่างสม่ำเสมอ ไม่มีรักใดยิ่งใหญ่ ....

.

.......รักแท้ของตาลอบยายทองอมตะแห่งลุ่มแม่น้ำโขง..เชียงคาน ...

ขอเป็นสักขีพยานด้วยเถิด...วันนี้จ่าบ้ามาร่วมอาลัย มาวางดอกไม้จันทน์...

ในวันที่ฟ้าเชียงคานอ่อนล้าเต็มที  ถดถอยไร้สิ้นแววตาหลุบต่ำของยายทอง...

น้ำตาคงไหลย้อนลงไปในก้นบึ้งหัวใจของตาลอบ..

.

.

.
...ขอบคุณฟ้าที่เชียงคานเหนือลุ่มน้ำโขงที่แก่งคุดคู้ ที่ทำให้ฉัน...

ได้พบ "พี่สาวใจดี แม่ยายมาตามี" เจ้าของคลินิคพรพรรณ ที่ด่านซ้าย...

เจ้าลูกบุญธรรมทั้งสิบหกของฉัน พร่ำขอบคุณครั้งแล้วครั้งเล่า...

ข้าวปลาสี่ห้ามื้อที่หมอช่วยให้เด็ก ๆได้อิ่มและสำราญกับโลกกว้างวันนี้...

ฉันเชื่อว่ามันจะอยู่ในความทรงจำของเด็ก ๆ ไปอีกนานแสนนาน...

รักครับพี่สาวใจดี...เทคแคร์นะครับผม...

พระธาตุศรีสองรักเป็นพยานด้วยเถิด..มีโอกาสคราใดฉันคง...

ได้มาเลี้ยงข้าวพี่สาวสักมื้อ...ที่เชียงคาน...ไม่คานเชียง......?

.

โดย จ่าจินต์

 

กลับไปที่ www.oknation.net