วันที่ อังคาร กันยายน 2553

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ตอน : บันทึกของหัวใจ...ในเดือนที่สี่


๒๘ กันยายน ๒๕๕๓

       ผมนั่งเขียนบันทึกฉบับนี้ ในโอกาสครบรอบสี่เดือนของเรา ช้ากว่ากำหนด ๒ วัน เนื่องจากผมไม่มีโอกาสได้มานั่งหน้าคอมพิวเตอร์อย่างที่ใจต้องการ มีเรื่องราวมากมายภายในเดือนนี้สำหรับผม ทั้งสุข ทั้งเศร้า ทั้งเหงา ทั้งอบอุ่นใจ แต่มีสิ่งหนึ่งที่ยังคงไม่เคยเปลี่ยนแปลงสำหรับผม นั่นคือ ผมยังคงเป็นคน "ใจคับแคบ" ที่มีเพียงเธอเท่านั้น อยู่ภายในหัวใจของผมได้เพียงคนเดียว

       ในรอบเดือนที่ผ่านมานั้น ผมได้พบกับบททดสอบอีกบทหนึ่ง กับการที่ต้อง "ห่างไกล" กันระหว่างผมกับเธอในช่วงระยะเวลาหนึ่ง สำหรับบางคนแล้ว ช่วงเวลาเท่านี้อาจจะดูเป็นระยะเวลาที่ไม่ยาวนานนัก แต่สำหรับผมแล้ว เวลาแต่ละวินาทีช่างเดินเชื่องช้าจนแทบทนไม่ไหว ความรู้สึก คิดถึง รักและเป็นห่วงเธอ มีอยู่ในใจและหัวสมองผมในทุกๆ วันที่เราห่างไกลกัน และผมก็ได้รับรู้ว่า...ความรู้สึกต่างๆ เหล่านี้ก็เกิดขึ้นภายในใจของเธอ ในวันที่เราต้องห่างไกลเช่นเดียวกัน ผมคิดเข้าข้างตัวเองว่า ในความห่างไกลครั้งนี้ ยิ่งทำให้เราสองคนมีความรู้สึกที่ดีต่อกัน...ผูกพัน...และ...รักกัน มากขึ้นกว่าเดิม

       แต่...ใช่ว่าจะมีบททดสอบแต่เรื่องดีๆ ในเดือนนี้สำหรับผมเพียงอย่างเดียว เรื่องแย่ๆ ที่ผมได้ทำให้เธอผิดหวังและบั่นทอนความรู้สึกดีๆ ที่เธอมีให้กับผมก็เกิดขึ้นเช่นกัน เป็นสิ่งที่ผมรู้สึกผิดและไม่คิดที่จะให้อภัยตัวเอง ถ้าหากสิ่งที่ทำไปนั้น ทำให้เธอเดินออกไปจากเส้นทางแห่งความรักของเรา ผมลืมคิดไปว่า "การพูดโกหก" ที่คิดว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย และอยากทำให้เธอสบายใจนั้น เป็นสิ่งที่ไม่ควรทำระหว่างเรา "สิ่งเล็กน้อยบางครั้ง ก็อาจจะเป็นความเคยชิน และติดจนเป็นนิสัย" นั่นคือสิ่งที่ผมได้เรียนรู้และให้สัญญากับตัวเอง หลังจากที่เธอให้อภัยในการกระทำของผมในครั้งนี้ว่า "จะไม่มีวันเกิดขึ้น" อีกอย่างแน่นอน

       ในช่วงเวลาที่เกิดปัญหาระหว่างเราสองคนนั้น ผมมีความรู้สึกท้อแท้ใจ และได้ตั้งคำถามต่างๆ กับตัวเองมากมาย

       ผมเป็น "ตัวสร้างปัญหา" ที่คอยสร้างเรื่องราวไม่สบายใจให้กับเธออยู่ตลอดเวลาหรือเปล่า...?

       ความรักระหว่างเรา เป็นเพียงความรู้สึกชั่วครู่ชั่วคราว ที่ไม่จีรังยั่งยืน ใช่หรือไม่...?

       เธอ...รัก...ผม อยู่บ้างไหม...?

       สุดท้ายแล้ว เธอบอกผมด้วยการกระทำว่า ผม "คิดไปเอง" ทั้งนั้น ความรักของเรา ยังคงอยู่ และเธอยังคงพร้อมจะอยู่เคียงข้างผม ขอเพียงแค่ให้ผม "เชื่อใจ มั่นใจ และ ซื่อสัตย์" กับเธอ และตั้งใจทำอย่างที่ "สัญญา" กับเธอไว้ให้ได้ก็พอ

       เธอบอกกับผมว่า เธอไม่ใช่ "นางฟ้า" อย่างที่ผมคาดหวัง จริงๆ แล้วเธอคือ "แม่มด" ต่างหาก ซึ่งผมมองเห็นอย่างที่เธอบอกจริงๆ เธอคือ "แม่มด" เพียงคนเดียวใน "อาณาจักรมด" ของผม ไม่มีมดเพศแม่คนไหนจะมากร้ำกรายในอาณาจักรมดน้อยๆ ของผมโดยเด็ดขาด เพราะอาณาจักรมด จะมี "นางพญามด" ได้เพียงคนเดียวเท่านั้น และผมจะเป็น "พ่อมดงาน" ที่ดี ขยันขันแข็ง และ มั่นคงในรัก "แม่มด" คนนี้คนเดียวไปจนวันตายเช่นกัน

       เวลานี้ผมคิดว่า ทางเดินแห่งรักของเรา ได้ก้าวผ่าน "ทางโค้ง" แรก ที่ทดสอบเราสองคนว่าจะ "ถอดใจ" หรือ "ไปต่อ" เป็นที่เรียบร้อยแล้ว เรายังคงจับมือกันก้าวไปข้างหน้า บนเส้นทางที่ยังมองไม่เห็นว่า สุดทางจะเป็นเช่นไร เรายังคงจะจับมือไปด้วยกันอยู่ไหม...?

       ผมเชื่อว่า อุปสรรคต่างๆ ยังคงรอต้อนรับเราสองคน ระหว่างเส้นทางอยู่อีกมากมายหลายเรื่องราว ผมจะต้องทำความรู้จักทักทาย และก้าวข้ามผ่านบรรดาเพื่อนๆ ที่ชื่อ "อุปสรรค" เหล่านี้ไปพร้อมกับเธอให้จงได้ ถ้าหากในที่สุด ผมจะต้อง "พ่ายแพ้" กับอุปสรรคใดๆ ก็ตามที ผมก็ยังเชื่อมั่นในหัวใจและความคิดของตัวเองตลอดเวลาว่า

       "เราจะยังคงรักกันไม่มีวันเปลี่ยนแปลง...ถึงแม้จะไม่ได้เดินร่วมกันไปจนสุดเส้นทาง"

โดย iheartia

 

กลับไปที่ www.oknation.net