วันที่ ศุกร์ ตุลาคม 2553

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ฉันจะไปยี่งอ..หากโชคร้ายช่วยรับศพฉันคืนแม่แก้วด้วยนะจันทร์เจ้าเอย...?


ไปใต้ครานี้...หากไม่ได้กลับคืนมา...ก็ถือว่าหมดเวร...?

...........แม่บุญธรรมที่บ้านหมี่ลพบุรีปลายสายมาหาว่าพ่อโดนรถ...

ชน อาการทุเลาแล้ว ไม่ว่างก็ไม่เป็นไรนะลูก ทั้งๆที่รับปากพ่อแม่...

เป็นมั่นเหมาะว่า เสาร์อาทิตย์นี้คงไม่ได้ตะรอนไปไหนไกลเพราะเงิน...

มันมี แต่มีน้อย ไม่พอที่จะหยิบยื่นเจ้าโอกาสให้ใคร แต่แม่จ๋า...

 แม่เชื่อไหม.เมื่อคืนค่อนรุ่งสาง ลูกชายบุญธรรมของแม่ฝันว่า...

ได้เข้าเฝ้าสมเด็จพระเทพฯโอ้ยปลื้มจนไม่อยากทานข้าวเลยครับแม่...

........ทุกเช้าก่อนลงมือทำงาน ที่ขาดไม่ได้คือเสพหนังสือพิมพ์...

ที่ห้องสมุด สำนักงานตำรวจแห่งชาติ  ชั้น15  อ่านทุกฉบับ ให้ทาย...

ฉบับแรกที่จ่าอ่านคืออะไรเอ๋ย...คมชัดลึกกะเดลินิวส์ แล้วก็ตาม...

ลำดับจนครบเจ็ดแปดฉบับ...บับท้ายข่าวไม่สด..เน้นส์ทั่วไป...

แบบลวกๆ...แต่ที่แน่ๆคือทัวร์นะใจร่ำๆอยากไปอิตาลี สวิส ฝรั่งเศส...

 หรือญี่ปุ่นดี...อังกฤษก็ฝัน...แต่ละที่ห้าหกหมื่น...

จนเกือบแสนได้แต่ร้องฮ้า...ชาติหน้ากระมังตรู...

........วันนี้ข่าวเศร้าที่ได้รับรู้กับหนังสือพิมพ์ท้ายฉบับ กับนาย...

ดาบตำรวจที่ออกปฎิบัติหน้าที่ ถูกโจรใต้ซุ่มโจมตี จนกลายเป็น...

อัมพาต เดินเหินไปไหนไม่ได้ ไหนลูกทั้งสี่คนจะต้องกินต้องใช้ ...

 ใจร่ำๆหากอยู่ใกล้แค่เอื้อมนครนายกหรือสมุทรสาครฉันคง...

โลดแล่นไปให้กำลังใจถึงที่...แต่นี้โน้นไกลๆใต้สุด...

ไม่รู้จะเกิดอะไรกับฉันไหม...หมวดตี้ปลายสายมาหาเมื่อ...

สองปีที่แล้วก่อนจะถูกปลิดชีวิตลงด้วยวัยไม่ทันสามสิบ...

ห้ามแล้วห้ามอีกว่า...ที่นี้มันไม่ปลอดภัย...นะจ่าเจ้าเอย...


.........ฉันได้ที่อยู่มาแล้ว...ฉันไม่มีใครที่โน้นพอที่จะช่วยเหลือได้...

แต่ไม่เป็นไร ฉันเชื่อในความดีของฉัน รับปากกับอับตืออายิแล้ว...

 ฉันจะไป เงินปันผลสหกรณ์ตำรวจปีนี้ของฉันมากพอศุกร์นี้ชีพจร...

ลงเท้า ไม่กล้าบอกใคร เกรงใจหนึ่ง และไม่รู้ว่าหากเค้าไปกับฉันแล้ว...

 เค้าจะปลอดภัยไหม สู้ตัวคนเดียว กับปลายทาง กับบ้านเลข...

ที่กับเป้บนรายทางฝัน กับเงินไม่กี่พันบาท ที่ฉันตั้งใจจะไปมอบ...

ให้กับสองมือของฉัน....ศาสนามิใช่อุปสรรคมิใช่หรือไทยพุทธ...

เราคือพี่น้องบนแผ่นดินพ่อ...สำหรับฉันชีวิตหนึ่งยอมไซร้...

.........โอกาสผ่านมาไม่กี่เสี้ยว รับรู้กับสภาพของอับตืออายิดี...

เงินเดือนของตำรวจชั้นผู้น้อยมันจะกี่บาท อย่าได้ไปวาดหวัง...

ว่าใครเค้าจะหยิบยื่นเข้ามาช่วยเหลือ หากไร้สื่อ หากไร้สิ้น...

กับสังคมเส็งเคร็งโลกสีเทา ที่แบ่งขาวกับดำ... ดวงใจจงเข้มแข็ง...

นะอับตืออายิ หากฉันรอดกลับมา ฉันจะนำมาบอกกล่าว...

กับเพื่อนร่วมโลกออนไลน์ของฉัน...แล้วให้เค้าหยิบยื่นโอกาส...

นั้นให้นายและครอบครัว...ไปคาดหวังใดเล่ากับอาชีพสีกากี....

ที่ตัวใครตัวมัน...


• ........อุปสรรคก็มิใช่สิ่งน่ากลัว ตรงกันข้ามกลับเป็นแบบฝึก...

หัดให้ฉลาดและเข้มแข็ง.....แล้วพบกันอับตืออายิ...ยี่งอ...

มันสุดขอบฟ้าที่ปลายม่านเมฆฉันก็จะติดปีกบินโบย...

หากชีวิตฉันจะถึงคราว..เพราะการออกเดินทางช่วยเหลือครอบครัว...

อับตืออายิ..ฉันก็พร้อมที่จะไป....?

โดย จ่าจินต์

 

กลับไปที่ www.oknation.net