วันที่ อังคาร ตุลาคม 2553

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

บ่ายวันหนึ่ง


                บ่ายวันหนึ่ง 

 

                เส้นทางเชื่อมระหว่างอำเภอกับตัวจังหวัด เป็นถนนแอสฟัลต์ความกว้างขนาดไปกลับทิศทางละหนึ่งช่องจราจรพร้อมไหล่ทาง  สองฝั่งถนนเป็นท้องนา ต้นข้าวกำลังเขียวชอุ่มหลังได้ฝนชุ่มฉ่ำ

 

                รถเก๋งคันหนึ่ง บ่ายหน้าเข้าสู่ตัวจังหวัด พื้นผิวถนนที่ยังเปียกลื่นทำให้ใช้ความเร็วได้ไม่มากถึงแม้การจราจรจะค่อนข้างเบาบาง

 

                ถึงแม้จะมุ่งหน้าไปในทิศทางเดียวกันกับรถเก๋ง แต่ด้วยความเร็วของรถที่ช้ากว่าและมีช่องไหล่ทางให้เป็นสัดเป็นส่วนเรียบร้อยแล้ว  รถจักรยานยนต์และจักรยาน ต่างก็วิ่งในช่องไหล่ทางกันอย่างเป็นระเบียบโดยไม่กีดขวางรถที่เร็วกว่าในช่องทางหลัก

 

                ท้องถนนในท้องถิ่นนี้ในวันนี้คงไม่ต่างจากทุกวัน

 

……………………………………………………………………………….

 

 

                รถจักรยานคันหนึ่งซึ่งกำลังมุ่งหน้าไปในทิศทางเดียวกับรถเก๋ง เลี้ยวขวาออกมาจากไหล่ทางอย่างกะทันหัน เข้ามาในช่องทางหลัก ช่องเดียวกับที่รถเก๋งกำลังวิ่งมาข้างหลัง

 

                ถึงแม้จะไม่เร็วนัก แต่มันกระชั้นชิดเสียจนเบรครถเก๋งแทบจะยังไม่ทันทำงานเมื่อกันชนหน้ารถเก๋งปะทะเข้ากับรถจักรยาน

 

                เมื่อลมหายใจสุดท้ายของคนขี่จักรยานหลุดลอยไปภายในไม่ถึงชั่วโมงหลังจากนั้น ชีวิตของคนขับรถเก๋งก็ยากที่จะเหมือนเดิม

 

……………………………………………………………………………….

 

 

                ความทุกข์ทรมานใจครั้งนี้ไม่เพียงเกิดขึ้นกับคนขับรถเก๋งเท่านั้น  แต่ยังได้ลุกลามไปยังพ่อแม่ ญาติพี่น้อง เพื่อน เพื่อนร่วมงาน และหลายคนที่รับรู้

 

                ปัญหาต่างๆเริ่มเดินหน้าเข้าหา ทั้งจากญาติของผู้สูญเสีย ทั้งจากผู้บังคับใช้กฎหมาย

 

                ถึงแม้ในแง่รูปคดี หลักฐานและคำให้การของคนขับรถเก๋งจะมั่นใจว่าไม่ผิด  แต่ความรู้สึกผิดบาปในใจ ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

 

                แต่ละนาทีช่างเชื่องช้าเหลือเกิน

 

……………………………………………………………………………….

 

 

                สามสัปดาห์แล้ว ตั้งแต่เกิดเหตุ ดูเหมือนหลายสิ่งหลายอย่างเริ่มจะผ่อนคลายไปในทางที่ดีขึ้น ทั้งในด้านของผู้สูญเสีย และในด้านคดีความ

 

                แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นคงยากที่จะลบล้างให้หมดไป

 

                ภาพวินาทีที่ปะทะ ยังคงวนเวียนมาให้เห็นซ้ำแล้วซ้ำอีกเหมือนฉายหนังซ้ำ  ไม่ต่างจากเสียงที่ดังสนั่นในวินาทีเดียวกันนั้นยังคงดังแว่วอยู่ในหูครั้งแล้วครั้งเล่า

 

                 หวังว่าเวลาคงช่วยเยียวยาได้บ้าง.

โดย Chapter1

 

กลับไปที่ www.oknation.net