วันที่ พุธ ตุลาคม 2553

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ความเศร้าจางจาง


เสียงฝนขาดหายไปตอนตีห้า

ความเศร้าจางจาง   อบอวลอยู่ในบรรยากาศรอบตัว  

มองดูฟ้าสีหม่นหม่นมัวมัว

อารมณ์หมองหมอง

เสียงโทรศัพท์จากเมืองนนท์

พี่โดมโทรมาเมื่อเช้านี้

ในถ้อยความสื่อสาร

เรื่องราวของเพื่อนคนหนึ่งที่เราทั้งสองช็อค

ชาติวุฒิ  บุณยรักษ์

กับการเดินทางครั้งสุดท้าย...ของไอ้มดแดง

นาฬิกาเดินทางมาถึงเวลาเจ็ดนาฬิกา

ผมออกจากห้อง   จุดหมายคือริมห้วยข้างโรงเรียน  

ตะกร้าพลาสติกใบเล็ก   ก่อนหน้านี้มันเคยทำหน้าที่ใส่ขยะในห้องครัว   วันสองวันมานี้   มันได้รับมอบหมายหน้าที่ใหม่   ผมตั้งตำแหน่งใหม่ให้มันว่า   ที่บรรจุหินแห่งความฝัน

ผมจะเก็บหินไปทำบ้าน  

หินก้อนเล็กสีสันงดงาม  หินก้อนใหญ่พอยกไหว   เก็บใส่ตะกร้า   แล้วก็เอาไปเทใส่กระสอบ  สองตะกร้าได้หนึ่งกระสอบ  เอาพอยกไหว

สายน้ำในลำห้วยไหลแรง  น้ำพอใสแม้ว่าเมื่อคืนฝนจะตกหนัก  แต่ก็ไม่ถึงกับใสมาก   ถอดรองเท้ายืนอยู่ในห้วย  ค่อยๆเก้บหินทีละก้อน  ทีละก้อน  หย่อนลงตะกร้า

ท่ามกลางความเงียบสงบปราศจากผู้คนและเสียงน้ำไหลประกอบฉาก  จิตก็จมดิ่งกับการงานที่อยู่ตรงหน้า   ไม่นานนักก็เขวไปกับการปรุงแต่ง

นี่ผมกำลังเอาเปรียบโลกอยู่หรือเปล่านะ   ครอบครองหินไว้เป็นสมบัติของตัว  หินสีสวยงดงามเหล่านี้   กำลังจะถูกผมเชยชมเพียงคนเดียว 

สิทธิอันใดกัน

คิดมากไปป่าววะ....

จะสร้างบ้านมันก็ต้องใช้ทรัพยากรสร้าง   หินปูนทราย  ไม่มาจากไหน  ถ้าไม่มาจากโลกนี้  มันบินมาจากดาวอังคารหรือยังไง...

ทำไมงานเขียนมึงถึงยังไม่รุ่งสักที....

จิตมันไหลไปเรื่อยเหมือนสายน้ำที่อยู่ตรงหน้า

คาดหวังอันใดกันการเขียน  มีความสุขกับมันก็เพียงพอแล้วไม่ใช่หรือ 

โมงยามที่ก้มหน้าคร่ำเคร่งกับแป้นพิมพ์   ค่อยๆเคาะตัวอักษรร่ายเรียงออกมาเป็นเรื่องราว  ผจญภัยไปกับเรื่องที่อยู่ตรงหน้า  คิดคลี่คลายทางให้กับตัวละคร   ไปทางซ้ายจะเป็นอย่างนั้น  ไปทางขวาจะเป็นอย่างนี้   แล้วจู่ๆถ้อยคำในตอนจบเรื่องก็วาบขึ้นมา...

เราเขียนไปอย่างที่เราวางโครง  บรรจบกับถ้อยคำตอนจบที่วาบนั้น   นาทีนั้น   คือความสุขอันแท้จริง

งานเขียนของมึงมันยังไม่ดี   ไม่บรรลุถึงไหน   วนเวียนอยู่เพียงแค่นี้แหละ  ไม่ก้าวข้ามว่ะ...

เสียงจากเพื่อนดังมาจากก้นบึ้งความทรงจำ  

อีกด้านของสามัญสำนึก  มันบอกกับผมว่า  งานเขียนก็เหมือนกับลูก

ถ้ามีใครสักคนมาบอกว่า  ลูกคุณขี้เหร่จัง   หน้าตาดูไม่ได้  หน้ายังกับไม่ใช่คน...

สิทธิอันใดกันที่ไปวิพากษ์ผู้อื่นแบบนั้น  

เรา   ในฐานะมิตร   ผู้ทำงานวรรณกรรมเหมือนกัน  มิสมควรหยิบยื่นถ้อยคำปลอบประโลมอันเป็นแรงใจให้แก่กันมิดีกว่าหรือ....สู้ต่อไปนะ   อย่ายอมแพ้   งานมึงต้องดีกว่านี้แน่ๆ  ดีกว่าเดิมที่มึงเคยทำ   มึงเคยทำได้แล้วนี่นา...มึงเคยทำมาแล้ว  พลังจะอยู่กับมึง

ดีกว่าประเมินว่า  งานคุณมันห่วย

นาทีนั้น   รู้สึกว่าสายน้ำไหลแรงขึ้นพอๆกับเสียงปะทุของความคุกรุ่นในอารมณ์

เก็บหิน   มันก็เก็บทีละก้อน  เพ่งพินิจเลือกสรร   เอาแต่ก้อนที่สวยๆ  เข้ากันได้กับก้อนอื่น ๆ  ถูกใจเจ้าของบ้าน  

เขียนหนังสือก็คงเหมือนกัน   เขียนทีละคำ เรื่องราวที่งดงามหรือกระทบใจ เลือกสรรถ้อยคำที่เข้ากันได้เนื้อเรื่อง   และถูกใจคนเขียน

ผมบอกกับตัวเองว่า   ใจเย็น  ใจเย็น....

หลายครั้งที่คุยกับเป้  

ส่วนมากจะเป็นหลังไมค์ด้วยความไกลห่าง  

ถ้อยคำทะลึ่งตึงตังที่ไม่สามารถออกอากาศตรงนี้ได้

แต่ก็ยังไม่วายทิ้งท้ายด้วยข้อความเป็นแรงใจที่ว่า

"ขอพลังจงอยู่กับมึง"

ใช่   ผมก็อยากจะให้เป็นอย่างนั้น   พลังจงอยู่กับผม   มีแรงเขียน  สร้างสรรค์งานต่อไปไม่หมดสิ้น

แต่ทำไมวะเป้...

พลังจึงไม่อยู่กับมึงบ้าง....

กูไม่เข้าใจ

    

โดย แก้มหอม

 

กลับไปที่ www.oknation.net