วันที่ พฤหัสบดี ตุลาคม 2553

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เมื่อผมไปทบทวนอดีตในวัยเด็ก !!!




เมื่อวานนี้ (13 ตุลาคม 2553) ผมมีโอกาสไปเยี่ยมญาติที่บ้านนอก ความตั้งใจคือไปเยี่ยมญาติผู้ใหญ่ 2 คน ซึ่งทั้ง 2 คนนี้อยู่คนละหมู่บ้านมีป่าละเมาะและทุ่งนาขวางกั้นอยู่  ถามว่าไกลมั้ย ก็บอกว่าไกลกันประมาณ 3-4 กิโลเมตรเท่านั้นถ้าวัดระยะกันตรงๆแต่ทว่าการเดินทางนั้นต้องขับรถคดเคี้ยวไปมาตามเส้นทางระหว่างหมู่บ้านที่ อบต. สร้างเอาไว้ต้องบวกระยะเข้าอีกเท่าตัว  เพราะหนทางมันคดเคี้ยวไปมาตามเขตแดนของที่นาที่ไร่ของชาวบ้าน

บ้านญาติของผมที่ว่านี้อยู่ในพื้นที่อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรานี่เอง

ประเด็นของเรื่องวันนี้อยู่ที่หัวข้อคือ ผมไปทบทวนอดีตที่เคยสัมผัสเมื่อยังอยู่ในวัยเด็ก

เมื่อก่อนนี้ที่ๆผมเดินทางไม่มีถนนลาดยาง ถ้าจะต้องไปบ้านของญาติคนใดคนหนึ่งจะต้องเดินเท้าลัดผ่านป่าไผ่ ป่าละเมาะ หนองน้ำ ทุ่งนา เดินกันไปตามทางวัวควาย หรือทางเกวียนที่ชาวบ้านใช้เดินทางถึงกัน



เมื่อวันที่ผมไปสัมผัสกับบรรยากาศระหว่างเดินทางไปบ้านญาติวันนั้น ผมรู้สึกมีความสุขอย่างไรบอกไม่ถูก ต้องหยุดถ่ายรูป ต้องหยุดลงมามองดูแล้วหวนคิดทบทวนว่าตรงนี้เมื่อ 40-50 ปีที่แล้วมันเป็นอย่างไร

คิดขำในใจเมื่อขับรถเข้าหมู่บ้านว่าผมจะจำเส้นทางเข้าบ้านของญาติผู้ใหญ่ได้มั้ยนะ เพราะไม่เคยมาเลยนับ 10 ปี แต่ความจำในอดีตว่ามีต้นโพธิ์อยู่ตรงทางเข้า ก็พยายามมองหาและมองเห็นเมื่อเลี้ยวเข้าไปมันแปลกตาเพราะอะไรต่างๆมันเปลี่ยนไปหมด แต่ต้นโพธิ์ต้นนั้นยังอยู่



ทีนี้เมื่อต้องเดินทางจากบ้านญาติผู้ใหญ่คนแรกไปยังอีกบ้านหนึ่งซึ่งอยู่ห่างไกลออกไป 7-8 กิโลเมตร ผ่านทุ่งนา ผ่านบ่อลูกรัง ผ่านหมู่บ้านอีก 2-3หมู่บ้าน

ความสุขสงบของจิตใจมันเกิดขึ้นไม่รู้ตัว เพราะธรรมชาติที่เห็นรอบตัวนั้น บอกได้คำเดียวว่ายังงามล้นเหลือ




ผมขับรถช้าๆ ด้วยความเสียดายความสุขที่เกิดขึ้นจะสิ้นสุดเร็ว

บอกได้อย่างหนึ่งว่า ชีวิตของผมที่โลดแล่นอยู่ในเมืองมาค่อนชีวิต เมื่อกลับไปยังถิ่นเกิดที่อยู่บ้านนอก ได้ไปทบทวนอดีตในวัยเด็ก... มีความสุขมาก มากที่สุด ซึ่งคงต้องหาโอกาสไปเยี่ยมญาติผู้ใหญ่บ่อยๆ และหาโอกาสไปดื่มด่ำกับธรรมชาติที่ยังหลงเหลืออยู่ให้มาก ให้นานที่สุด ต่อไป

โดย sixty

 

กลับไปที่ www.oknation.net