วันที่ จันทร์ กรกฎาคม 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ต้องอยู่ ก่อนแต่ง ( จบ )


๑๐/    ต้องแต่ง    ก่อนอยู่

 

 

“  คุณแม่คะ  คุณแม่เลิกเรียกคุณเสาร์ว่าเสาไฟได้ไหมคะ?  อาจารย์นักรบ  เรือมากที่อยู่บ้านถัดไปท่านได้ยิน   ท่านบอกหนูว่าเชยไปหน่อยนะ   “

“บ้านถัดไปยังได้ยินเสียงแม่หรือนี่     คงไม่ได้ยินถึงปากซอยหรอกนะ  เออว่างๆจะหาชื่อให้อาจารย์รถรบด้วย ”

คุณแหววหัวเราะ

“  นั่นไม่ใช่ชื่ออาจารย์หรอกนะคะแม่   

“   เหรอ  เออ ค่อยคิด   ตอนนี้เสาไฟเปลี่ยนเป็นต้นตาลก็ได้”

“ก็เชยอยู่ดี”

“งั้นมิสเตอร์ แซทเทอร์เดย์ เป็นหรั่งจ๋าเลย  ดีนะ”

“เรียกชื่อจริงๆไม่ต้องตั้งฉายาก็ได้นี่คะ”

“ถ้าไม่เผลอนะ”  เสียงหัวเราะชอบใจ   หญิงสาวอมยิ้ม   จัดแจงเทน้ำมันนวดหอมที่มารดาทำเองบนฝ่ามือ

คุณแหววนวดคอ  ไหล่  ไล่เรื่อยมาจนถึงนิ้วเท้า   เป็นกิจวัตรประจำก่อนเข้านอน   เพื่อให้มารดารูสึกผ่อนคลาย

และหลับสบาย    ตื่นเช้าขึ้นมาท่านก็จะกระปรี้กระเปร่า

“เฮ้อ  “  คุณนายถอนใจเสียงดัง

“คุณแม่ไม่สบายตรงไหนคะ?”  คุณแหววถาม   ลุกขึ้นไปหยิบยาดมในตระกร้าใบเล็ก

“เปล่าจ๊ะ”  ท่านปิดปากหาวทำเป็นง่วงนอน   ไม่อยากให้ลูกสาวรู้ว่าท่านกำลังคิดถึงวันที่ลูกจะต้องออกเรือน

       

ส่วนวันเสาร์ทุรนทุรายยังเอาชนะลวดลายคุณนายไม่ได้   เพราะจนแล้วจนรอด  คุณนายยังไม่เปิดโอกาสให้เขาอ้าปากคุยเรื่องคุณแหวว

 

ทุกครั้งที่กลับจากบ้านคุณนายหวาน  เขาจะเล่าทุกเรื่องราวให้พี่จันทร์ฟัง  พี่สาวก็มักจะพร่ำเตือนให้เพลาๆความทะลึ่งทะเล้น   รู้จักเอาใจผู้ใหญ่บ้าง    พีสาวบอกว่าถ้าเขาไม่เกริ่นนำกับว่าที่แม่ยายจนแน่ใจว่าไม่มีปัญหา  พี่สาวจะไม่ไปพบท่าน       

 

วันนี้ชายหนุ่มแวะรับคุณแหววเร็วกว่าทุกวัน  เพื่อเตรียมซักซ้อมตอบคำถามของคุณนายหวาน    ทั้งสองเดาไม่ถูกว่าคุณนายจะต้อนเข้ามุมไหน  มุมน้ำเงินดีกว่า  เขาไม่ชอบสีแดง   

แต่ผิดคาด  แทนที่จะถามคุณนายกลับออกคำสั่งว่า

 

“ถ้าคิดจะแต่งงานกับยายแหวว         ต้องอยู่    ก่อนแต่ง    ! “

 

เสียงพูดชัดถ้อยชัดคำ     คุณแหววสะดุ้ง   ส่วนวันเสาร์กระดกก้น  ตะแคงตัว  กางหูเข้าหาคุณนาย

“คุณแม่แน่ใจหรือครับ?  ” เขาถามเสียงเย็น  ใบหน้าขรึม   

“ฉันคิดก่อนพูดเสมอ”

“คุณแม่คะ”คุณแหววเรียกมารดา    แต่คุณนายโบกมือห้าม

“ผมทำไม่ได้  ”วันเสาร์มองหน้าหญิงสาวซึ่งแดงเข้มใกล้เคียงแก้มนางเอกงิ้วเพราะความรู้สึกโกรธและอาย 

“แค่นี้ทำไม่ได้  ก็ยุติการติดต่อกับยายแหววตั้งแต่วินาทีนี้”

“คุณแม่คะ   คุณแม่..”  คุณแหววพยายามจะหยุดความคิดมารดา

“คุณแม่ครับ     ผมให้เกียรติคุณแหววตลอดมา   และตลอดไป    ยังไงเราสองคนก็ยืนยันว่าจะรักษาประเพณีและวัฒนธรรมไทยที่ดีงามมากกว่าจะได้ชื่อว่าทันยุค  ล้ำสมัย”

“งั้นเธอก็กลับไปได้”

“บอกผมก่อนได้ไหมครับว่าคุณแม่ทำไมถึงยินดีให้ลูกสาวทดลองอยู่ก่อนแต่ง”

คุณนายโกรธจนหน้าเขียว   ตัวสั่น  ชี้หน้าชายหนุ่ม

“นี่คุณ  จะบ้าหรือเปล่า  “

“ก็คุณนายจะ...”

“ฉันหมายถึงคุณต้องอยู่ก่อนวันแต่ง  ห้ามเดินทางไปไหน     ไม่ว่ากรณีใดๆจะมีธุระสำคัญ  ราชการด่วนไม่ได้โดยเด็ดขาด     “

คุณนายหวานหันมาทางลูกสาว

“แหววจำวรรณาที่อยู่บ้านตรงข้ามได้ไหม   แฟนกลับมางานแต่งไม่ทันอ้างว่าสนามบินเมืองนอกมีปัญหา          ร้องไห้ฟูมฟายคิดว่าผู้ชายตั้งใจจะเบี้ยวทำให้ คุณจำเรียงเป็นลมแล้วเป็นลมอีก     สุดท้ายเลื่อนหาฤกษ์ใหม่   แต่งแล้วก็หย่า     แม่กลัวแฟนหนูพระศุกร์เข้าพระเสาร์แทรก    ทำเสียฤกษ์แต่งงานนะซิ”

 

  “คุณแม่ที่เคารพ   ทำไมไม่พูดให้ชัดเจนละครับ   ทำให้ผมต้องยืนยัน     ต้องแต่ง  ก่อนอยู่”

“คุณฟังไม่ชัดเจนเองนี่      ต้องอยู่ก่อนแต่ง     ต้องอยู่ก่อนวันแต่งงานมันผิดตรงไหน”     

“ไม่ผิดครับผม”  วันเสาร์นึกในใจว่าความคิดมันแปลกคนนะซิ 

“ว่าไง?”

เขาตอบอย่างนอบน้อม “  ตกลงครับผม  แต่ต้องอยู่  ก่อนวันแต่งนี่กี่วันครับ  ไม่ใช่ทั้งปีไปไหนไม่ได้เลยนะครับ?”

คุณนายเมินหน้า ยังฉุนไม่หาย

“หนึ่งเดือนก่อนวันแต่ง   ห้ามมีกิจกรรมนอกกรุงเทพ  เตรียมตัวรอวันงานอย่างเดียว  “

“ตกลงครับ”

 

“จัดงานเรียบง่ายกันเองเฉพาะญาติและเพื่อนสนิทที่บ้านนี้      ห้ามใช้เงินสิ้นเปลือง    ห้ามตำน้ำพริกละลายแม่น้ำ

” ห้ามกู้ยืมเงิน   ไม่มี  มีไม่พอ  บอกคำเดียว  ตกลง ?   “

“ตกลงครับ ตกลงทุกอย่างที่ท่านต้องการครับ” เขานึกถึงคำสอนของพี่จันทร์  คุณแหววเป็นลูกสาวคนเดียวคุณนายก็ต้องรักห่วงใยมาก  เงื่อนไขการแต่งงานคงมีไม่น้อย  ถ้ารักจริงหวังสร้างครอบครัวเป็นคู่ทุกข์คู่ยากก็ต้องใช้สมองมากกว่าปาก

 

“ไม่ต้องสร้างเรือนหอใหม่   บ้านเท่ารูหนูของเธอก็ดีแล้ว  บ้านเล็กใหญ่ไม่สำคัญเท่าความรักที่ยิ่งใหญ่” 

 

วันเสาร์ทรุดตัวลงกราบแทบเท้าคุณนาย

ท่านลูบหัวเขาเบาๆ

 

“ฉันสืบประวัติเธอมาแล้ว  ถึงจะ ทะเล้น  จน  แต่เปิดเผย  จริงใจ  และซื่อสัตย์  พอจะไว้ใจให้ยายแหววอยู่ด้วย”

คุณแหววน้ำตานองหน้า    เขยิบลงมานั่งใกล้เพื่อนชาย  กราบแทบเท้ามารดา

 

“จริงๆแล้วฉันมีความสุขทุกครั้งที่เธอมาบ้านนี้  แต่ตะกี้นี้ฉันอย่างเคาะหัวเธอด้วยสาก  หรือไม่ก็กระแทกด้วยครก”

วันเสาร์ทำคอหดกราบขอโทษคุณนายหวานอีกครั้ง

  “ตั้งแต่วันแรกฉันก็รู้ว่าแหววไม่มีทางเปลี่ยนใจ  ฉันก็ยอมรับนะ  แต่ปากฉันพอๆกับเธอ   ได้ลูกเขยสูงยังกับเสาไฟฟ้า  ”

“ครับ  กระผมก็มีความสุขที่มีแม่ยาย  สาว สวย   อวบ  หมือนโอ่งมังกรราชบุรี”

 

“นายวันเสาร์  ! คุณนายเรียกเสียงดังแสบแก้วหู     แล้วก็หัวเราะชอบใจ   เมื่อคุณแหววเตือนว่าคนที่อยู่ซอยหมู่บ้านอื่นก็ได้ยินชัดเจน     วันเสาร์ปลาบปลื้มใจที่สุด    จะอยู่ก่อนแต่ง  หรือแต่งก่อนอยู่ไม่สำคัญเท่าใความจริงใจของคนสองคนและคนรอบข้างที่เรารัก********

                                          

                                                 -    จบแล้วจ้า   -

โดย YEEKENG

 

กลับไปที่ www.oknation.net