วันที่ อาทิตย์ ตุลาคม 2553

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ถึง "พี่ตั๊ก"


 

ถึง “พี่ตั๊ก”

 

 

ช่อชีวัน  สั่นไหว  อาลัยแล้ว

ดวงดอกแก้ว  ร่วงร้าง  กลางสวนขวัญ

โลกที่รัก...ปล่อย “ตั๊ก  ฐิติบรรณ”

สู่ชีวิต  แสนสั้น  นิรันดร

 

เดินทางไกล  ใช่ไหมพี่?

สวัสดี  คือโฉมหน้า  ลาก่อน

“นกสีขาว  และผู้พเนจร”

เร่ร่อน  พิสูจน์ – พิสุทธิ์  สุดขอบฟ้า

 

แต่งอักษร  แต้มสี  ที่หัวใจ

ยิ่งเล็ก  ยิ่งใหญ่  ยิ่งไกลกว่า

โดยมิต้อง  เอ่ยคำลา

เชื่อว่า  พี่ย่อมมี  วิถีทาง

 

เราพบกันที่เมืองหลวง

ดาวร่วง  ดาวรุ่ง  หลายรุ่งสาง

จันทร์เสี้ยว  เกี่ยวตะวัน  กลั่นน้ำค้าง

เราต่าง  ดื่มโลก  ดื่มชีวิต

 

แก้วที่เหลือของพี่

คือนาที  แห่งแก้ว  ศักดิ์สิทธิ์

ทีละน้อย  ทีละนิด

ห่างไกล  ใกล้ชิด  สนิทนาน

 

ด้วยเคารพรักพี่

ที่นั่น  ที่นี่  ที่พบผ่าน

แสงสว่าง  ทางจิตวิญญาณ

ฉายฉาน  ส่องกัน  สัญจรใจ

 

  โชคดีนะครับพี่

ชาติหน้า  ถ้ามี  พบกันใหม่

แม้อาจ  มิรู้ดี  พี่คือใคร?

แต่อาลัย  รักพี่  ที่สุดแล้ว!

 

ไพวรินทร์  ขาวงาม

ค่ำ  อังคาร ๑๙ ตุลาคม  ๒๕๕๓

โดย ไพวรินทร์

 

กลับไปที่ www.oknation.net