วันที่ พุธ ตุลาคม 2553

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ไม่มีใครในห้องนั่งเล่น


ล่วงแล้วเอยขวบปีแห่งสีโศก

ใบไม้โบกทักถามกับความเหงา

กระแสเนตรหลั่งไหลมิใช่เบา

วันคืนเก่าย้อนกลับยามหลับตา

*

เห็นอุ่นอกของแม่คอยแผ่คุ้ม

ยินสำเนียงเสียงนุ่มคอยห่วงหา

เสียงเห่กล่อมแว่วร้องนั้นท่องมา

ตามสายลมเบื้องหน้าให้ชื่นเย็น

*

สะดุ้งตื่นจึงทราบว่าภาพนั้น

ได้พร้อมพบครบครันแค่ฝันเห็น

แล้วลืมตาทันทีสิ่งที่เป็น

คือความเย็นยะเยียบอย่างเงียบงัน

*

ณ มุมเดิมบ้านเก่าเราคุ้นเคย

มีเพียงความชาเฉยกับใจฉัน

โต๊ะเก้าอี้ตั้งอยู่ยังคู่กัน

แต่ใครคนเดิมนั้นลับเลือนไป

*

ทั้งพ่อลูกใจลอยยังคอยแม่

หลายปัญหาย่ำแย่เกินแก้ไข

เพราะอ่อนล้าอับแสงแห่งแรงใจ

ช่างกระไรหนอวันนี้เมื่อปีกลาย

*

ระหว่างคิดคล้ายแม่เยื้องมาเบื้องหน้า

วินาทีพริบตาก็จางหาย

เพียงสายลมกอดเกี่ยวความเดียวดาย

โชยกลิ่นกายเนื้อแม่มาแต่ไกล

*

ล่องมาจากแดนใดมีใครรู้

หรือซ่อนตัวทุกอณูแห่งอ่อนไหว

จะเป็นเพ้อเพราะอ้างว้างหรืออย่างไร

ก็อยู่ในห้วงคำนึงมาหนึ่งปี

*

365 วัน ผ่านไปคิดถึงไม่เปลี่ยนเลย

00.45 27/10/53

โดย ดวงไฟ

 

กลับไปที่ www.oknation.net