วันที่ พุธ พฤศจิกายน 2553

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

รถเข็นคันใหม่ยายทองของอู....กับน้ำใจงามของป้ารุ...ที่จ่ารักส์....?


รถเข็นคันใหม่ของยายทอง...บทสรุปบัลลังก์คนดี...

เสียใจหรือดีใจกับมันดี...?

.........ทุ่งเวิ้งกว้างทะเลฝัน เด็กชายตัวจ้อยกับเรื่องเล่า ภาพแห่ง...

ความทรงจำถูกขุดคุ้ย บทละเลียดมายา เริ่มเคลื่อนไหว โลก...

ทั้งใบ เหมือนจะหยุดหมุนดีใจหรือเสียใจ บนล้อแห่งรอยเกวียน...

ถูกฉายซ้ำอีกรอบ ไม่อยากขายเรื่องราวของตนเองผ่านสื่อ...

แต่พอเอาเข้าจริงๆ สะพานบุญเจ้าเอย เจ้าถูกสาปมาเช่นนี้...

แล้วกระมัง เวลาทุ่งเวิ้งกว้างช่างโดดเดี่ยวเดียวดายเหลือเกินเพลานี้....

........นั่งปลิดกลีบเจ้าดวงจำปา ที่ร่วงกราว ในเดือนปลายฝนต้น...

หนาว กับข่าวภาคใต้น้ำท่วมใหญ่ ที่ระเบียงเรือนไม้สักของ...

แม่แก้ว ปลายสายจากผู้ชมบันลังก์คนดี เข้ามาขอความช่วยเหลือ...

ฉันเดือดร้อนมากมาย คุณจ่าจินต์ใจดี ช่วยครอบครัวฉันด้วยเถิด...

.... หนี้เกือบล้านหาคนใจดีให้กู้ไม่เอาดอกด้วยได้ไหม อีกปลายสาย...

มาว่า มีห้าหกคนที่ต้องหาเลี้ยง อยากได้ทุนสักก้อนไปขายรองเท้า...

มือสองอีกปลายสายให้ไวไม่งั้นจะฆ่าตัวตายมันมืดมน...

จนหาทางออกชีวิตไม่ได้...

......เจ้ากาสะลองร่วงหล่น ลมหนาวยะเยือก แม่แก้วบอกว่าปี...

นี้จะหนาวกว่าทุกปีที่ผ่านมา มีคนมาขอทุนการศึกษาให้ลูกเค้านะ....

ลูก แม่บอกว่ารอลูกกลับมาก่อน ค่อยมาคุยเอาเอง ฉันพยักหน้า...

เป็นเชิงรับรู้ แค่สิบแปดคนนี้ ฉันก็ยังไม่รู้จะประคับประคองไปถึง...

วันไหน ไม่มีเงินสำรองติดบัญชีไว้เอาเสียเลย หากพี่อู๊ดคุณสยุมพร...

ยกเลิกกลางคัน เจ้ากาสะลองเจ้าเอย น้ำตาฉันกำลังรินไหล...

บันลังก์คนดีค้ำคอฉันแล้วกระมัง....

........ถึงเช่นไรฉันก็จักก้าวเดินกระมัง สะพานบุญของฉันวาดหมายไว้...

อีกสิบปี ฉันจะหยุดมันด้วยหัวใจฉันเอง เช้าของอีกเช้า ...

กับรถเข็นมือสองของนายอู ที่นำมามอบให้ฉันในวันที่ป่าภูวีร์ ...

สวนสันติวนารามมันร้องเพลง ป้าทอง มีวุฒิ...

ที่ป่วยเป็นอัมพฤกษ์...

มาสามสี่ปี ป้าเวียนผู้เป็นน้องสาวมาขอแม่แก้วไว้ตั้งแต่ต้นเดือน...

แม่แก้วบอกว่าสิ้นเดือนแล้วกันนะเจ้าลูกชายจะกลับมา...

รถเข็นของอูถึงมือของยายทองแล้วนะครับผม...

........เงินพันบาทที่หยิบยื่นใส่มือยายทองเป็นเงินของป้ารุที่โอน...

เป็นค่าหนังสือมาให้ฉัน กับสิบเล่มนั้น มีความสุขมากมายนะครับ...

ป้ารุ เงินฉันมันไม่มาก แต่อิ่มทุกคราที่นึกถึง จากมือนั้นผ่านสู่...

สะพานบุญของฉัน แล้วก็ถึงมือของผู้ยากไร้ ฉันทำมันด้วยหัวใจ...

พันบาท กลายเป็นโซ่ผูกพันยายทองยิ้มรับทั้งน้ำตา...

ทั้งรถเข็นของนายอูและเงินพันบาทของป้ารุ...

......... เรียวคุ้งเมฆงามที่บ้านยายทองยิ้มทักทายฉันในวันที่หนาว...

เหน็บภูเขาสูงเปลือยกาย....

หุ้มหมอกของเช้าตรู่กับเพลงดอกไม้หวาม............

ขอบคุณบันลังก์คนดี ขอบคุณพิธีกรฐาปกรณ์ ดิษยนันทน์...

และโปรดิวเซอร์กับทีมงาน ที่ฉันจำชื่อไม่ได้ ที่ถ่ายทอดเรื่อง...

ราวของฉัน...

........ ขอบคุณจ่าโด่งสิทธิพร แม้ถ้าจ่าหล่ออย่างจ่าโด่งก็จักดี...

จะได้ไม่ต้องมาแบกเป้ตะรอนทัวร์ สักวันคงได้พบเจอ และต้อน...

รับการมาเยือนที่ป่าภูวีร์สวนสันติวนารามนะครับจ่าโด่ง ...

คงได้เจ้าต้นไม้ขึ้นมาเพิ่มป่าอีกนับร้อย...เทคแคร์ครับเทคแคร์...

ถนนสายนี้ยังอีกยาวไกล...เชื่อเถิดว่าพรุง่นี้ตะวันก็จักกลับ...

หวนคืนมาเหมือนเดิม...?

โดย จ่าจินต์

 

กลับไปที่ www.oknation.net