วันที่ ศุกร์ พฤศจิกายน 2553

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

รวยหรือไร..จึงนั่งเครื่องบินไป..ทำบุญ...โทษทีครานี้สปอนเซอร์จ่าหญ๋าย...ครับผม...?


รวยหรือไร..จึงนั่งเครื่องบินไป..ทำบุญ...?


..........อย่าได้ถามฉันเลยคนดีว่ารวยหรือไร ฉันบอกไม่ได้ว่ารวย...

เท่าไร แต่ฉันรับรู้ว่าฉันสุขทุกครั้งที่ออกเดินทางตะรอนทัวร์ ...

ไปครานี้ จังหวัดนครศรีธรรมราชกับหมุดหมายของฉัน ยี่สิบ...

ทุนการศึกษาที่โยนถามทาง อนาคตของชาติที่สวยงาม ฉันไม่ได้...

ว่าทั้งยี่สิบคนที่ได้รับทุนฉันจะเอาเยี่ยงอย่าง..เมื่อยี่สิบห้าปี...

ที่แล้วฉันก็เป็นคนหนึ่งในนั้นที่เคยขอทุนการศึกษา....

............มาวันนี้ฉันมีโอกาส โอกาสที่มาเคาะประตูบ้านของฉัน ...

โอกาสที่มันผ่านมาแล้วไม่รู้อีกเมื่อไรมันจะผ่านมาเยือนฉันอีก...

คว้าฉันจึงรีบคว้ามันไว้ แม้สิ่งที่ฉันทำนั้นมันจะไร้ค่าในสายตา...

ของคนบางคน เพราะฉันเคยจนเพราะฉันเคยไม่มี ฉันจึงรับรู้รสชาติ...

ของความไม่มีได้ดี ที่ฉันไปไม่ได้ไปทำให้น้องๆร่ำรวยฉัน...

ไปมันด้วยหัวใจที่อยากจะไปและอยากจะทำ...พลังคือพลังศรัทธา..

.............ขอได้ไปแบ่งปันในสิ่งที่ดีดีที่ฉันได้รับ เงินสองหมื่นบาท...

คือเงินของแม่จำเนียรจากมหาสารคามที่อุดหนุนหนังสือจ่าจินต์...

ตำรวจบ้าบุญของฉัน ค่าเดินทางบนฟ้าของฉันครานี้เป็นของ...

ท่านสารวัตรและคุณกัญจ์เจ้าของคือเจ้าของในบ่ายของอีกวัน...

ที่สำนักงานตำรวจของฉันได้รับการมาเยือน...ไปครานี้ฉันพ่วง...

ป้าตุ้ยไปลัลล่าด้วยคนหร่อยๆๆ...

.........ขอเป็นการให้ที่ไม่มีเงื่อนไขได้ไหมครับครู คือให้และได้ให้...

ด้วยหัวใจ ครูบอกว่ามันเป็นธรรมเนียมนะจ่าที่รัก ที่เราต้องเปิด...

บัญชีธนาคารให้เด็กๆมาเบิกจากครูฝ่ายแนะแนว ตอนเช้าก็ทำ...

พิธีมอบซองเปล่าไปก่อน จ่าอยากให้เป็นเงินน้องๆไปเลยนะครับครู..

ธรรมเนียมเค้าทำมานะคุณจ่าที่รักของครู...นั้นคือเหตุผลที่ฉันไม่แย้ง...

ฉันเชื่อว่าครูทำดีที่สุดพิศุทธิ์เฉกหยดน้ำทิพย์..ชโลมใจ...

.........ก็เพียงไปอุ่นเอื้อเกื้อกูล แค่เหนื่อยพักแล้วก็จางหาย ...

บนฟ้าริ้วเมฆโน้นแม่แก้วยังรอ ยี่สิบทุนเช่นกันที่บ้านเกิด กับหนังสือ...

เล่มต่อไปของฉัน แม่ฮ่องสอนก็ฝัน อุดรธานีก็ต้องไป หนักไหม...

จ่าเจ้าเอย ถามตัวเองว่าเหนื่อยไหม แค่เริ่มมันคือปฐมบท...

ที่ฉันอยากฝันเป็นจริง...เพราะโอกาสมันมาเคาะประตูบ้านฉัน...

.แม่แก้วบอกว่าเจ้าคือหยดน้ำทิพย์นะลูก...

.........เจอกันเช้านี้ที่โรงเรียนตรีนิมิตรวิทยา จังหวัดนครศรีธรรมราช...

โรงเรียนของครูจิราภรณ์ วอแสวง ที่เคยเป็นครูประจำชั้นของฉัน...

เมื่อยี่สิบห้าปีที่แล้ว..โอ้ครูครับเจ้าตัวเล็กของครูตั้งแต่อุ้มท้องครา...

โน้นจะย่างสามสิบแล้วกระมังเวลามันผ่านไปเร็วจนน่าใจหาย...

เจอกันนะครับครู...เครื่องบินนี้มันก็ดีเช่นนี้กระมังต่อไปจ่า...

จะเหลิงไหมหนอไปเครื่องทำบุญ..แต่ให้ตายจ่าคงไม่มีทอง...

ไปจำนำเป็นค่าเครื่องบินหรอกครับครู...มันน่าอ๊ายๆๆๆๆๆ.....

สุโค่ย...ชิมิชิมิ...?

โดย จ่าจินต์

 

กลับไปที่ www.oknation.net