วันที่ จันทร์ พฤศจิกายน 2553

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

กระทงไม่หลงทาง..กระทงหัวใจ....ไข่นุ้ย..บ๋ายดี..เป็นพรื๋ย...นาคอนเมืองผู้คนจิตใจงาม....?


.....20 ทุนเยาวชนที่รักของชาติ..หมุดหมายที่ยิ่งใหญ่...

นครศรีฯ...เมืองผู้คนจิตใจงาม...?


.........นั่งอ่านจดหมายน้อง ๆ จากอาจารย์ฝ่ายแนะแนวของโรงเรียน...

ตรีนิมิตรวิทยา อ.เมือง   จ.นครศรีธรรมราช  ข้าพเจ้าจะตั้งใจเรียน...

 จะเป็นเด็กดีและจะนำเงินที่ท่านมอบให้ไปซื้ออุปกรณ์การเรียนครับ...

 ดิฉันจะไม่นำไปใช้จ่ายให้สิ้นเปลืองและจะตั้งใจเรียนหนังสือ...

จะเป็นเด็กดีของพ่อแม่ จะเป็นคนดีของครูและเป็นคนดีของสังคมคะ...

.......หนูจะเป็นเด็กดีหนูจะนำเงินไว้ใช้ยามฉุกเฉินจะไม่ทำให้พ่อแม่...

และครูเสียใจเพราะหนูเอ็นดูพ่อและแม่ นั้นคือจดหมายของเด็กหญิง...

สาวิณี วิเชียรตอนนี้พ่อกำลังตกงานเพราะน้ำท่วม อาชีพรับจ้าง...

หากินไปวัน ๆ ฉันมองลอดออกไปหน้าต่างของแอร์เอเชีย..บนฟ้าเมฆ...

สีขาวราวปุยนุ่นกำลังหยอกเอินกันไปมา ตัดฟ้าสีฟ้าไกลลิบโน้น...

ริ้วเมฆสวยงาม อีกไม่กี่ชั่วโมงฉันจะได้พบเจ้าของลายมือ...

อันน่าหยิกนั้น...มันชิมิ..ชิมิ..

........อย่าถามฉันเลยว่าทำไมถึงมามอบทุนการศึกษาที่โรงเรียน...

ตรีนิมิตรวิทยา อ.เมือง...ฉันไม่เห็นด้วยเลย ปลายสายเศรษฐี...

ใจบุญแห่งเมืองนนทบุรีและสระบุรีมาถามข่าวคราวว่าสัปดาห์นี้...

จ่าจะไปที่ใด คราแจ้งจุดประสงค์.....

.....  เสียงที่ไม่คาดคิดก็เจ็บร้าวลึกเข้าไปในหัวใจ...

หนาวเหน็บกับสิ่งที่รับรู้โกรธงั้นหรือ มิใช่สิทธิ์ใดที่ฉันจะโกรธ...

ฉันก็คือฉัน..ที่นั้นอำเภอเมืองก็จริงแต่มันคือชายขอบ...

ของชายขอบเสียง อาจารย์จิราภรณ์ ปลายสายบอกฉันในวันที่จะไป...

เยือนคือหัวใจ..คือหมุดหมาย คือกำลังแรงเงินของฉัน...

.........ฉันยังจำได้กับภาพยี่สิบห้าปีที่แล้ว ทุกเสาร์อาทิตย์อาจารย์...

จะตะลอนไปบ้านลูกศิษย์คนโน้นคนนี้  รุ่นแล้วรุ่นเล่า เวลาผ่าน ...

สิ่งที่อาจารย์ทำและรับรู้...

มันยิ่งใหญ่ในหัวใจ แม้กระทั่งบ้านของฉัน...ในคราโน้น...

สิ่งที่อาจารย์ทำในวันโน้นมันคือประกายแห่งความหวังและความฝัน...

ให้กับเยาวชนคนหนึ่งคือฉัน...จ่าบ้าผู้อหังการ์ ตำรวจนอกกรอบ....

สิ่งที่อาจารย์หยิบยื่นให้มันมีค่ากว่าเงินตราใดใด...

.......อาจารย์คือผู้ให้ที่มิต้องป่าวประกาศ บ้านของอาจารย์จึงไม่...

ขาดลูกศิษย์ลูกหารุ่นแล้วรุ่นเล่ากับสามสิบกว่าปีอาชีพเรือจ้าง ...

กี่คนที่อาจารย์หยิบยื่นเจ้าโอกาสนั้นให้กับลูกศิษย์ ที่นี้ตัวอำเภอเมือง...

ก็จริงนะจ่าจินต์ แต่อาชีพหลักคือรับจ้างทั่วไป ปีนี้น้ำท่วม...

...... วันที่ครูไปเยี่ยมลูกศิษย์ต้องนั่งเรือไป มีมาม่าห่อเดียวที่ต้มกิน...

แทนข้าวให้ครู...ในวันนั้น..โรงเรียนของครูมีเด็กที่ขาดโอกาสเยอะ...

ครูเลยไม่อยากทิ้งไปสอนในตัวเมืองทั้งที่มีโอกาส มีครูภาษาอังกฤษ...

อยู่สองคนเอง...ครูก็คือครู..สอนเด็กเกเรนายสมหมายใน...

รุ่นของฉันคราวโน้นจนได้ดิบดีในวันนี้...ชอบครูตรงนี้แหละครับ...

ผลให้ของครู..มันยิ่งใหญ่สุโค่ย...เลยครับครู...

.......เหตุผลที่ผมขอรับทุนผมจะเอาไว้ซื้อชุดนักเรียนชุดใหม่แทน...

ชุดเดิม วันใดที่แม่ไม่มีเงินซื้อกับข้าวผมจะเอาเงินนี้ไว้ให้แม่ซื้อนม...

ให้น้องสองคนของผมครับ ตอนนี้บ้านของผมลำบากมาก ...

ทางเดินมาโรงเรียนน้ำท่วมเลยเข่าและเป็นหลุมด้วยครับ...

จดหมายของ เด็กชายสุทัศน์ บุญช่วย....

.........ทางบ้านดิฉันมีรายได้ต่อเดือนแค่สองพันกว่าบาท จากการ...

เก็บผัก พริก มะเขือ และมะละกอที่ปลูกไว้สวนท้ายบ้านไปขาย...

แต่ปีนี้น้ำมาท่วมหมด รายได้หลักเลยหดหาย ปิดเทอมดิฉันก็ไป...

รับจ้างขายของที่ตลาด คือจดหมายของ นางสาวทิพย์วัลย์ หนูเส้ง...

แม่ของดิฉันอาชีพรับจ้างร้านเหล็กมีลูกหกคน บางวันฉันกับน้อง...

ไม่มีเงินไปโรงเรียน แม่ทำงานหนักทุกวัน พ่อเป็นโรคหัวใจทำงาน...

หนักไม่ได้ ถ้าหากดิฉันได้รับทุนจากท่านก็จะได้แบ่งเบาภาระของ...

แม่อีกทางหนึ่ง จาก นางสาววลัยลักษณ์  เลื่อนเพ็ชร....

........ขอบคุณท่าน ผอ.ประทีป อินทสระและคณะอาจารย์ทุกท่าน...

ที่โรงเรียนตรีนิมิตรวิทยา ที่ให้การต้อนรับ นักเรียนที่นั้นน่ารักครับผม...

โดยเฉพาะ อาจารย์ จิราภรณ์ วอแสวง อาจารย์คือที่หนึ่งในหัวใจ...

ลูกศิษย์คนนี้ตลอดมา  เวลาเปลี่ยนแต่สิ่งที่อาจารย์ทำไม่เคยเปลี่ยน...

โล่ใดใดก็ไม่มีค่า เท่ากับสิ่งที่อาจารย์ลงมือทำและเป็นผู้ให้...

ขอมอบโล่แห่งความดีงามที่ลูกศิษย์คนนี้ได้รับมา น้อมนำพา...

ให้ครอบครัวของอาจารย์พบพานแต่สิ่งดีดีเป็นสิริมงคลเทอญ....

ที่จะลืมไม่ได้ ท่านพญาสุขุม ท่านหมูอวย และเรือนบ้านชฏาปฎัก...

คือเมืองคอน คือเมืองแห่งน้ำใจงาม...แล้วพบกันตอนสองนะบล๊อกเกอร์...

ที่รักของจ่า...?


โดย จ่าจินต์

 

กลับไปที่ www.oknation.net