วันที่ อังคาร กรกฎาคม 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ก้อนหินก้อนนั้น…ปิรามิดแห่งปัญญา tag เพลง...จาก เจ้าเรือนปากกา


เมื่อแม่หมูได้รับ tag-แถก เพลง จากท่านเจ้าเรือนสหายรักน้ำหนักพอฟัด พอเหวี่ยง..บนเวที..เอ๊ย โต๊ะอาหาร ที่ได้จัดเพลงมาให้แม่หมูเป็นโจทย์..๑ เพลง..เข้าไปดู..โอ๊ะโอว มาเป็น “ก้อนๆ”..ก็...

“ก้อนหินก้อนนั้น” ของคุณโรส ศิรินทร์ทิพย์ หาญประดิษฐ์ จากอัลบัมTime Machine

....เพลง..ที่แม่หมูใช้เป็น “เพลงแลกข้าว” อยู่เนืองๆ ในงานสังสรรค์ อันมีสปอนเซอร์ ในหมู่เพื่อนฝูง แฮ่ะๆ

หลังจากศึกษาตามแถกเพลงต่างๆ (อาจไม่มากนัก) ก็พอเดาๆ ว่าเราต้องเขียนอะไรบางอย่างจากจินตนาการของเราอันเกิดจากการได้ฟังเพลงนี้..ช่ายป่ะ อืม..คิดได้ดังนั้น เจ้ากระแสแห่งจินตนาการ ตัวเล็กหลายล้านตัวในขมองหมู ก็พากันวิ่งพล่าน กระโดดดึ๋งดั๋ง ข้ามแง่งหยักในขมองหมูกันให้สนาน..แล้ว

ก็..ได้ของอร่อยมาเสิร์ฟเจ้าเรือน และผองเพื่อนดังนี้จ้า...

เชิญสัมผัสจินตาการ ผ่านเพลง “ก้อนหินก้อนนั้น” ตามสไตล์ แม่หมู_de_mascot ได้ ณ บัดนี้

หิน..ไม่น่าเชื่อ ก็ต้องเชื่อ..ว่านอกจากจะเป็นสสาร เป็นก้อน เป็นของแข็ง ชิ้นแรกๆ ในธรรมชาติ ที่มนุษย์นำมาใช้ประโยชน์ เอามาสร้างที่อาศัย จุดไฟ และ..เอามาเป็นอาวุธ ปาหัว ให้ได้เลือด..

หิน ยังเป็นสมุดบันทึก..เล่มแรกๆ ของมวลมนุษยชาติ อีกทั้งยังได้ก่อกำเนิดเป็นอนุสรณ์สถานแห่งอารยธรรมล้ำค่า สืบทอด...ทะลุมิติแห่งเวลา มานานแสนนาน.....

 ...แบกหินจนสุดแรง...(คงสั่นทั้งตัว..ไม่ใช่แค่มือละมั้ง)

ก่อร่าง..สร้าง ด้วยความลึกล้ำในกระบวนคิด ทางวิศวกรรม สถาปัตยกรรม

ศิลปกรรม และ วรรณกรรมอันยิ่งใหญ่ของอาณาจักร

จารึก....

ที่ข้ามผ่านกาลเวลา...มาทุกยุคสมัย

ปิรามิดเหล่านี้ ยืนยงมาได้นั้น มองเข้าไปถึง ศิลา นับแสน..นับล้านก้อน ที้ถักทอยึดเหนี่ยวกันไว้ อย่างแน่นเหนียว

จากรากฐาน..จนถึงปลายยอด ที่สูงล้ำเสียดฟ้า....

หันกลับมามอง ภูมิปัญญา ที่มวลมนุษยชาติได้สืบทอด..นับจากนั้น

...ศิลา..กระดาษปาปิรุส..มาถึง น้ำหมึก..ภู่กัน...ปากกา และ กระดาษ

และบัดนี้...

ที่นี่

ที่...ซึ่งเราได้สัมผัส ความคิด ของกันและกัน ผ่านแสงวาบของจอเหลี่ยม..ข้างหน้าเจ้าเรือนและผองเพื่อนขณะนี้

เรา...จะร่วมสร้าง “ปิรามิด” ร่วมกัน..ให้เกิดแกร่งดั่งศิลา ยืดหยัดตราบเท่าที่ ภาษาสากลแห่ง เลข ๐ และ เลข ๑ ยังมิถูกลบล้างไปจากการรับรู้ของมนุษย์ ทั้งในรุ่นนี้ และ รุ่นหน้าอันไกลโพ้น

หากเราเปรียบ..หินน้อยใหญ่ ซึ่งเป็นรากฐาน “ปิรามิดแห่งศิลา” นั้น ...คือ กรวดก้อนเล็ก หรือ ศิลาแกร่ง ของ ข้อมูล ความคิด ความรู้ ภูมิปัญญา ตลอดจนอารมณ์ ความรู้สึก ของเราแล้ว...

การสร้าง “ปิรามิดแห่งปัญญา” จึงย่อมเป็นสิ่งท้าทาย และภาคภูมิ ไม่น้อยเลย

แม่หมูเอง ได้สัมผัสความปรารถนาดีของเพื่อนๆ หลายท่าน รวมทั้งเจ้าเรือนปากกาสหายรัก..ที่ต้องการให้พื้นที่แห่งนี้..เป็นมากกว่าเรื่องเล่าสู่กันฟัง..หากแต่สามารถพัฒนาเป็นความรู้ ความคิดทั้งระหว่างชาวบล็อกโอเคเนชั่น รวมทั้งผู้คนที่ผ่านไปมา ได้แบ่งปันและแลกเปลี่ยนเรียนรู้ ตราบนานเท่านาน

อย่างไรก็ดี....

 

“...ไม่มีอะไรจะทำร้ายเธอ

ได้เท่ากันเธอทำตัวของเธอเอง

........................................

...ก็แค่ก้อนหินก้อนนั้นที่เธอรับมา

เพียงเธอจับมันโยนให้ไกลสายตา

หรือเธอปรารถนาจะเก็บมันไว้

........................................

ไม่มีอะไรจะทำร้ายเธอ

ได้เท่ากับเธอทำตัวของเธอเอง....”

จากที่แม่หมูนึกดูเอาเองว่า

สาร จาก อดีต “ปิรามิดแห่งศิลา”

ที่ก่อร่างสร้างด้วย ก้อนหินน้อยใหญ่

และ

สาร ของเรา ในปัจจุบันนี้..”ปิรามิดแห่งปัญญา”

จะเกิดขึ้นได้ หรือ ไม่

ถ้าความคิดและข้อเขียนของเราแต่ละเรื่องราว

เปรียบดัง หิน ก้อนหนึ่ง

จึงอยู่ที่พวกเรานั่นเอง...

เราจะบรรจงเรียงก้อนหินเม็ดเล็กๆ ของเราอย่างไร

เราจะใช้พื้นที่ตรงนี้

สร้างสรรค์อะไร..

จะเป็นแค่ พื้นที่แสดงอารมณ์ ที่ควบคุมไว้ด้วยความรู้สึก

หรือ รวบรวมข้อมูล ความรู้ ปัญญา ที่ควบคุมไว้ด้วยความคิด

ทั้งเพื่อสนองความต้องการของตนเอง และ สนองต่อความกระหายใคร่รู้ของผู้อื่น

ณ ที่นี้ คงมิได้จำกัด อยู่เพียง อย่างใด อย่างหนึ่ง ให้เราแสดงออกได้เพียงด้านเดียว..

ว่าเราจะเลือกขาว หรือ ดำ เราจะเลือก สาระ หรือ สาดอารมณ์

เพราะ “คน” มันย่อม ระคน ปนเป ไปในหลากรูปแบบ

แต่ สิ่งใด..ที่เรากระทำไว้ ณ ที่แห่งนี้

แม้ว่าเราจะลบมันจากหน้าจอได้..ก็ตาม

แต่มันจะไม่มีทางลบเลือนไปจากห้วงคำนึง

อย่างน้อย...

ก็ของตัวเราเอง

สิ่งที่เราได้แสดงออกไว้

จะถูกจารึกไว้ นาน ตราบเท่าที่ ความสัมพันธ์ของเลขฐาน ๐ และ ๑ มลายไปจากความสำนึกรู้ของมนุษย์ รุ่น ต่อรุ่น นับจากนี้

หากเป็นในทางสร้างสรรค์..ย่อมต้องได้รับการต้อนรับที่อบอุ่น..ทั้งจากเพื่อนๆ ชาวโอเคเนชั่น..หรือชาวบ้าน น้องๆ หนูๆ ทั่วไป...ตลอดไป

บางทีคาถาที่ชะงัดนัก สำหรับการขีดเขียนสิ่งใด..ไม่ให้กร้ำกราย..ในทางเสื่อม..เป็นเขตปลอดความขุ่นมัว อาจอยู่ที่...การพรมนิ้วลงบนคีบอร์ด ด้วยความนับถือตนเอง...การยอมรับ เคารพในเกียรติของผู้อื่น

เราล็อคอิน..เปิดบล็อกของเรา

เรา

เห็นอะไร

ถ้าไม่ใช่...

ตัวเราเอง

 

............................................

กร๊าก...กกกก

แล้วอารมณ์ฟุ้งซ่าน และค่ายกลแห่งบรรทัด ก็ประทับลง ณ ตรงนี้ ซะแล้ว

จะตรงวัตถุประสงค์แถกเพลงแค่ไหน..ก็ เอาเป็นว่า จัดให้เจ้าเรือนและมวลมิตรด้วยหัวใจหมูดวงน้อยๆ ก็แล้วกันนาฮ้า

เป็น ปาย ด้าย ...แฮ่ะๆ

..............................................

อ่านเพิ่มเติมให้มันในอารมณ์...

คุณสุทธิชัย หยุ่น

“ปรากฏการณ์ citizen journalism กำลังทำให้สื่อกระแสหลักต้องขยับตัว”

“Blog…สื่อมวลชน โดยมวลชนเพื่อมวลชน” 

แม่หมู_de_mascot

“จับกระแส oknation : อัตราเร่งของพลัง Citizen Journalism”

คุณอาคม

“Bloggerization : บล็อกเกอร์ไรเซชั่น”

คุณjk

“Cyber Ethics @ อันตราย !! ไซเบอร์สเปซ”

 

........................................................

เอ...ต้องแถกต่อมั้ยเนี่ย..เบื่อกันยังน้อ..คิดก่อน..เอาเป็นว่าจะมอบเพลงให้..แล้วกัน แล้วจะบอกจ้า

เหมือนเดิม..ใครอ่านถึงบรรทัดนี้....

รักคนอ่านจ้า

จุ๊บๆ

 

 

 

 

 

โดย แม่หมู_de_mascot

 

กลับไปที่ www.oknation.net