วันที่ จันทร์ ธันวาคม 2553

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

หมูนอกกะลา..พาจ่าตามหาบ้านยายยิ้มส์...ยายยิ้มเย้ยยากส์คนค้นคน...ที่โลกต้องการ....?


หมูนอกกะลา..พาจ่าบ้าตามหาบ้านยายยิ้มส์...

ยายยิ้มยิ้มเย้ยยากส์...?


..........ไปบ้านยายยิ้มมาครับผม..เพิ่งกลับมาถึงเย็นวานนี้เอง...

ไปกับคณะของคุณแนท คุณแอนคุณน้องและคุณพัทธิ์ เอารถยนต์...

มารับฉันที่นัดหมายช่วงบ่ายของวันสุดสัปดาห์ ถามฉันว่ายายยิ้ม...

คือใคร ขณะนั้นฉันไม่รู้จริงๆ เพราะฉันไม่ได้ดูทีวีมานานนม...

 ก็เลยไปดูย้อนหลัง ว้ายายยิ้มคนค้นคนเหมือนจ่านั่นแหละ...

.......ฉันบอกคุณแนทไปว่า ฉันรู้แค่หลวงพี่ช้างไปพรหมพิรามเลย...

ดีไหม แต่ติดต่อหลวงพี่ช้างไม่ได้เลย คุณแนทบอกว่าไม่เป็นไร...

คุณจ่านั่งรถไปกับแนท แนทติดต่อพี่มานีไว้แล้ว และมีคุณพัทธิ์...

ไปด้วย คุณพัทธิ์นัดนายตำรวจรองผู้กำกับจังหวัดพิษณุโลก...

ไว้ต้อนรับและจะพาคณะเราไปถึงที่นัดหมายได้แน่นอน....

........มาถึงบ้านยายยิ้มยิ้มเย้ยยากส์ มาแบบทื่อๆของฉัน กับคณะ...

เหล่านางฟ้า เกือบสามโมงเช้าที่ปลายทางในฝัน ทางเข้าบ้านของ...

ยายยิ้ม ต้องนั่งรถแต๊กๆไป ประมาณเจ็ดกิโล มีข้าวของมากมาย...

 ที่คณะเหล่านางฟ้าและคุณพัทธิ์นำมามอบให้ยายยิ้ม ทั้งข้าวสาร...

อาหารแห้งและเสื้อผ้า พร้อมทั้งเงินที่คุณแนทมาร่วมซ่อมบ้าน...

ให้ยายยิ้มกับคุณพัทธิ์....ในครานี้...ช่างสวยงามดุจฝัน...


......ดีใจกับยายยิ้ม ขอบคุณฟ้าที่ลอดผ่านเจ้าต้นไผ่รอยทางเกวียน...

 สองมืออันเหี่ยวย่นของยาย กับป่าทึบหนาที่ไร้ผู้คน....

 บ้านหลังเดียวที่โดดเดี่ยวกลางป่าทึบ ด้วยวัยแปดสิบสามปีนี้...

 กับสิ่งเล็กๆแต่ยิ่งใหญ่เหลือเกินในใจของฉัน และผู้คนอีกมายใน...

โลกใบนี้ก็เทียบไม่ได้ในสิ่งที่ยายยิ้มทำลงไป...ยายยิ้มสร้างฝาย...

กั้นน้ำถวายพ่อหลวงกับสิบสี่ฝายหลังบ้านยายยิ้มแค่เจ้าผักกูด...

ดงทึบใหญ่ขึ้นหนา...นั้นคือดรรชนีความชื้นของป่า...

.......ยายยิ้มก่อนนั้นไม่มีใครมาเยี่ยมยามยายยิ้ม กับวัยแปดสิบสามปี...

 กับรอยยิ้มกว้าง ที่พบเจอในวันนี้ ดอกไม้ดอกนี้ พระเจ้าอวยพร...

 การเดินทางอันยาวนานของยายยิ้ม ....

.........ชาวบ้านมองยายยิ้มต่างๆนานา...

ว่าเป็นปอบบ้างหละ..เป็นคนบ้าบ้างหละหรือไม่ก็หวงที่ทางเลยมา...

ซุกมือเปิปเอาที่ดินตรงนี้...วันนี้ฝายทั้งสิบสี่ที่เกิดจากสองมืออัน...

เหี่ยวย่นของยายยิ้ม...อายไหมนั้นเจ้าพวกปากปีจอ...

......ถามฉันเวลานี้ว่ารู้สึกเช่นไรกับยายยิ้มในวันนี้ ดีใจแทน...

ยายยิ้มครับผม แต่ก็เป็นห่วงยายยิ้มอยู่คนเดียวกลางป่าใหญ่....

 ห่างไกลผู้คน แสงไฟวิบแวบจากตะเกียง ด้วยวัยแปดสิบสามปี...

..... ต้นไม้โดดเดียวไร้ใบยังมีเพื่อนกาฝากอาศัย แล้วนี้ยายยิ้มเจ้าเอย...

 ข้าวของมากมายที่ผู้คนหลั่งไหลนำมามอบให้ยายยิ้ม ...

เพื่อนบ้านไม่เพื่อนบ้านมากมายขึ้นไปขอกินดั่งห่าลงราวบ้านตัวเอง..

เงินนะยายยิ้มมันไม่เข้าใครออกใคร..กลัวจังเลยกลัวภัยจากคน...

ที่รู้หน้าไม่รู้ใจ....จะเกิดกับยายยิ้ม....


.........ได้กอดยายยิ้ม ได้พาคณะนางฟ้ามาด้วยหัวใจ   เห็นรอยยิ้ม...

กว้างของยายยิ้มกับอ้อมกอดที่คุณแนทกอดยายยิ้ม น้ำตาไหล....

 คิดถึงย่าที่เคยเลี้ยงดูฉันมา คุณแนทบอกว่าเห็นรอยยิ้มของยายยิ้ม...

แล้วคิดถึงยายของแนทนะคุณจ่า อีกแล้วอย่าร้องไห้นาคุณแนท...

ไม่งั้นจ่า...

........ก็จะร้องดังกว่าคุณแนทนะเออ...ขอบคุณที่ได้มอบเงินหมื่น...

สร้างซ่อมบ้านให้ยายและอีกหมื่นร่วมสมทบสร้างศาลาพระประธาน...

ให้ยายนะครับผม...ขออนุโมทนาในกุศลที่คณะของนางฟ้าในครานี้...


........ไหนจะเงินของคุณพัทธิ์กับโครงการหนึ่งความดี เพื่อพ่อ...

หลวง ซ่อมบ้านและสร้างส้วมให้ยายยิ้ม  ดีใจแทนยายยิ้มครับผม...

ขออย่าให้มาดั่งห่าฝนแล้วก็เงียบหายไปแบบไร้ร่องรอย...

สงสารยายยิ้มแต่ ยินดีมากมายกับโลกใหม่ยายยิ้ม....

......... เงินพันบาทของฉันที่ร่วมสมทบให้ยายยิ้มในครานี้....

ฉันมีความสุขมากมาย  ยายยิ้มยิ้มเย้ยยากส์...

แล้วฉันจะกลับมาอีกคราพร้อมเหล่านางฟ้า...

คราห้องน้ำและซ่อมบ้านของยายเสร็จนะครับผม....?

โดย จ่าจินต์

 

กลับไปที่ www.oknation.net