วันที่ พฤหัสบดี กรกฎาคม 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

พูดเพราะและเข้าท่าจริงๆ( ว่ะ )


 ก่อนแยกทางกันกลับบ้าน   เอกชัยกำชับเพื่อน


          “เฮ้ย น้องกูยืมมือถือ  4-5  วัน มีอะไรด่วนค่อยโทรเบอร์บ้าน แต่ถ้าไม่จำเป็นอย่าโทรนะโว้ย ”


          “เออ”  เพื่อนทั้งกลุ่มรับคำพร้อมกัน


          “คราวก่อนไม่รู้ไอ้...ที่ไหนโทรตอนตีสอง  แม่กูเทศน์ยาวถึงกำแพงเมืองจีน” 


          “ใครวะ  ทุกคนมองหน้ากันเพื่อหาไอ้... คนนั้น”


          “คงไม่ใช่พวกกูแน่ เรารู้ว่าแม่มึงผู้ดี” กิตติแหย่  “กูก็ลูกผู้ดีวะ”    


          เพื่อนอีกคนสะกิดกิตติ   “มึงนะเป็นลูกของผู้ดีเหมือนกัน  แต่สงสัยตัวมึงเองนะเป็นผู้ใกล้จะดีทุกที”


          เสียงหัวเราะชอบใจจากผองเพื่อน แล้วกิตติก็สรุปว่า “มีอะไรกูโทรเอง กูรับประกันจะพูดเข้าท่าที่สุด  ”


           หลังเที่ยงคืนวันหนึ่ง  โทรศัพท์ดังขึ้น  คุณแม่ของเอกชัยรับสาย

          “สวัสดีค่ะ”


          “สวัสดีครับคุณแม่  กระผมกิตติครับ ขออภัยที่รบกวนนะครับ”


          “ไม่เป็นไรคะ”


          “กระผมขออนุญาตพูดสายกับเอกนะครับ”  


          “หลับแล้วคะ”


          กิตติเงียบไปสักครู่ กำลังวิเคราะห์ว่าผู้ดีโกหกเป็นไหม


          “นอนเช้า...จร.."     

          เขาเบรกทันที รู้ว่าพูดผิดไปนี่มันดึกดื่นแล้ว


         “กระผมขอฝากข้อความด่วนนะครับคุณแม่”


         “เชิญคะ”  เสียงนุ่มนวลจริวใจ      

         “คุณแม่ ช่วยกรุณาบอกไอ้เอกว่า  ให้เอารายงานของมัน ส่งอาจารย์นมยานพรุ่งนี้

           ถ้ามันลืมโดนแบนแน่    อ้อ ไอ้เปรตศักดิ์ฝากย้ำให้ไอ้เอกเอารายงานของมันที่ยืมไปด้วย 

           ถ้าลืมอีกจะโดนเสียบโดนสับให้หน้าแหกแหลกกระจุย"


           "ขอประทานโทษครับ  ผมก๊อบคำพูดมัน   แต่เชื่อเถอะไอ้นี่มันไม่ทำจริงหรอกครับ”

           เงียบ ไม่มีเสียงใดๆ  


            “สั้นๆแค่นี้ครับ  คุณแม่ฟังทันนะครับ  ผมขอบพระคุณเป็นอย่างสูงครับคุณแม่

             กราบขอให้คุณ แม่นอนหลับสบาย ....ตลอดกาล  นะครับ  ราตรีสวัสดิ์ครับ"

            “เยี่ยม   กูพูดเพราะและเข้าท่าจริงๆ  ว่ะ”   กิตติรำพึง


 

 

 


โดย YEEKENG

 

กลับไปที่ www.oknation.net