วันที่ จันทร์ มกราคม 2554

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

มือถือรุ่นใหม่ (มาตามคำขอของยายเช้า)


เรื่องสั้น

 

มือถือรุ่นใหม่


 

 

บ่าย 2 โมง  นางสาวผู้เป็นแม่ลูกสาวสี่คน กำลังวุ่นวายกับการเตรียมตัว หาเสื้อผ้าเพื่อไปร่วมงานศพในตอนเย็น ข่าวว่าพระจะเริ่มสวดอภิธรรมศพ ตอน 5 โมงเย็น นี่ก็ใกล้เวลารถมารับแล้ว นางกลัวว่าเดี๋ยวจะไม่ทันรถไปงาน อายุของนางก็ปูนนี้แล้ว ลูกสาวโตเป็นหนุ่มเป็นสาวกันหมด คนเล็กสุดนี่ก็ 19  ปีเข้าไปแล้ว ปกตินางไม่ค่อยอยากจะออกจากบ้านไปไหน จะมีบ้างก็ไปร่วมงานบุญที่วัดใกล้ ๆ บ้าน เรื่องไปงานไกลบ้านนางไม่ค่อยชอบไป ไม่เหมือนสามีของนางที่รายนั้นกว้างขวาง มีเพื่อนทั่วไปหมด ปกติเขาต้องไปงานแต่วันนี้มีงานศพชนกันสองงาน ไม่รู้คนเราจะขยันตายกันทำไมนักหนา เดือนนึงก็เป็นสิบงาน ต้องใส่ซองช่วยงานกันจนไม่เหลือเงินเก็บ ยังดีที่ลูก ๆ ส่งเงินให้ใช้บ้าง ไม่งั้นสองตายายคงลำบากกว่านี้ พ่อมันก็ไม่รู้ขยันมีเพื่อนกันทำไมนักหนารู้จักเขาไปทุกบ้าน เดือน ๆ มีคนมาบอกงานไม่หยุด ตายมั่ง บวชมั่ง แต่งงานมั่ง ขึ้นบ้านใหม่มั่ง เลี้ยงน้ำชาหาทุนกันมั่ง  ไปแต่งานมิได้หยุด บอกแล้วว่าให้เว้น ๆ เสียมั่งเรื่องชนวัว ไปชนวัวทีก็ได้เพื่อนใหม่ที รู้จักเขาไปทั่ว

บ่อยครั้งที่นางต้องอยู่บ้านคนเดียวก็ได้ละครทีวีช่วยให้หายเหงา เพราะนางมีความรู้น้อย จบแค่ชั้น ป.2 ลูกชาวนาชาวไร่ รู้จักแต่ทำสวนทำนา ไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรกับเขา เรื่องเทคโนโลยง เทคโนโลยี นางไม่รู้เรื่องกับเขา ไม่เหมือนพ่อมัน รายนั้นจูนติดทุกช่อง

ลูก ๆ มักบอกว่า แม่เป็นคนไม่ทันสมัยลูกสาวคนโตเคยซื้อทีวีเครื่องใหม่ให้ นางก็กดไม่ถูก มันมีรีโมทหลายปุ่ม ที่นางไม่ค่อยเข้าใจ  ชีวิตของนางคุ้นชินกับทีวีเครื่องเก่ามากกว่า สมัยก่อนปุ่มกดมันไม่มากเหมือนสมัยนี้ มีไม่กี่ปุ่มจำง่าย กดตรงไหนก็กดตรงนั้น เดี๋ยวนี้ทีวีเปลี่ยนเป็นจานดาวเทียมมีเป็นร้อยช่อง นางกดไม่ถูก ยังดีที่มีลูกสาวคอยกดให้  จะเปลี่ยนช่องทีลำบากมันไม่มีปุ่มที่ทีวีให้กด ต้องเรียกลูกสาวมากดให้ นางรู้สึกว่ามันมีดีอยู่อย่างเดียวคือพอหลานดูทีวีดึก นางก็กดปิดแล้วเอารีโมทไปซ่อน หลานหารีโมทไม่เจอเปิดทีวีไม่ได้ ก็ต้องนอนนางแอบดีใจ ที่หลานตัวเล็กจะได้ไม่ต้องนอนดึก เด็ก ๆ นอนดึกแล้วชอบตื่นสาย นิสัยไม่ดี นานไปจะเสียนิสัย นางบอกลูกเสมอ

 ด้วยเหตุนี้เอง เมื่อวันนี้ นางจำเป็นต้องไปร่วมงานศพญาติที่ต่างอำเภอ นางจึงต้องวุ่นวายเตรียมตัว รถกำลังจะมารับ งานนี้พ่อมันก็ไม่ยอมไป บอกจะไปอีกงาน เพราะงานนี้เป็นงานญาติทางฝ่ายของนาง คนที่มางานส่วนใหญ่ก็ญาติของนางทั้งนั้น นางนึกถึงคนที่ตาย มันก็เคยเล่นเคยแกล้งนางมาตลอด ตอนเด็ก ๆ เป็นลูกของน้าชาย นี่ไม่เจอกันหลายปีรู้ข่าวอีกทีมันเสียชีวิตแล้ว และนางต้องไปร่วมงาน

อีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงรถกำลังจะมา ด้วยความรีบ นางทำโทรศัพท์ซัมซุงแบบบานพับตกพื้น เครื่องนี้ลูกสาวคนโตที่อยู่กรุงเทพซื้อให้นางเกือบสามปีแล้ว ทั้ง ๆ นางบอกไม่อยากได้  แต่ลูกสาวคนโตสะใภ้คนกรุงเทพ บ่นว่าที่บ้านติดต่อกันลำบาก ต้องให้มือถือแม่ไว้ใช้ จะได้โทรหาสะดวกเวลาคิดถึง นางจึงได้รับเอาไว้ ต้องใช้เวลาหลายเดือนกว่านางจะเข้าใจว่าปุ่มไหนเปิดปุ่มไหนรับสาย ปุ่มไหนหาเบอร์โทรศัพท์โทรออก เดี๋ยวนี้โทรศัพท์เครื่องที่นางคุ้นชินมันตกแตกไปเสียแล้ว นางเก็บเอาเศษโทรศัพท์เครื่องที่คุ้นเคยวางไว้บนโต๊ะหน้าทีวี กะว่าจะให้ลูกสาวลองเอาไปซ่อม

ลูกสาวคนเล็กหน้าตาสะสวย กำลังโตเต็มสาว วัย 19 ปี นุ่งกางเกงยีนส์ขาสั้นไปถึงโคนขา สวมเสื้อยืดแขนกุด ขี่มอเตอร์ไซค์ฟีโน่ไฟกลมสีชมพู เข้ามาจอดในบ้าน เธอเพิ่งกลับมาจากไปเที่ยวกับเพื่อน ท่าทางอารมณ์ไม่ดี  เพราะหน้างอกลับมาบ้าน

 แม่จะไปไหนละนั่น เธอถามเพราะร้อยวันพันปีแม่ไม่เคยอยากออกจากบ้านไปไหน

 จะไปงานศพ เดี่ยวรถมารับ

 แล้วนั่นอะไร

 โทรศัพท์ของแม่ มันหล่น บานพับมันแตกเลย ไม่รู้ซ่อมได้หรือเปล่า

 แล้วจะกลับตอนไหน

 ยังไม่รู้ กลับพร้อมรถนั่นแหละ ลูกสาวเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้

 แม่เอาโทรศัพท์ของหนู ไปใช้ก่อนก็ได้ กลับมาค่อยคืน เดี๋ยวธุระอะไรจะติดต่อกันได้ พี่สาวรู้เบอร์นี้ ลูกสาวบอก ด้วยความเป็นห่วงแม่ เธอจึงเอาโทรศัพท์ โนเกียร์ซีรี่ รุ่นใหม่ล่าสุด ที่เพิ่งซื้อมาให้แม่ยืมใช้  

นางรับเอามือถือใส่กระเป๋าสานคู่มือที่ถือออกงานประจำโดยไม่ได้พูดอะไร ลูกสาวท่าทางโล่งใจเหมือนได้ทำอะไรสำเร็จซักอย่าง ตอนนี้เธอจะได้อยู่บ้านเงียบ ๆ โดยไม่มีเพื่อนคนไหนโทรมากวน

หลังรับโทรศัพท์ใส่กระเป๋า เสียงแตรรถสองแถวที่เจ้าภาพเขาเหมามารับคนไปงานก็ดังขึ้นที่หน้าบ้านพอดี นางออกมาขึ้นรถไปงานพร้อมกับเพื่อนบ้านคนอื่น ๆ

ที่งานศพภายในเต็นท์หน้าศาลาบำเพ็ญกุศล คลาคล่ำไปด้วยผู้คนสวมชุดดำ ผ้าถุงดำมาร่วมงาน ผู้ชายบางคนก็ใส่เสื้อขาวกางเกงดำ มาร่วมงานศพ 

5 โมงเย็นรถคันที่นางนั่งมา เข้ามาจอดบริเวณวัดเกือบ 5 โมงเย็นพอดี ผู้คนทยอยกันลงไปหาเก้าอี้นั่งพระที่จะสวดอภิธรรม 8 รูปก็เดินเรียงแถวเข้าสู่อาสนะอย่างสงบดูสวยงาม เมื่อพระนั่งประจำที่ พิธีกรเริ่มงานบำเพ็ญกุศล ผู้คนก็นั่งพนมมืออย่างสงบ นางเอากระเป๋าสานวางบนตัก นั่งพนมมืออย่างสงบ หลังพิธีคงได้ทักทายญาติ ๆ ที่ไม่ได้พบกันนาน นางคิด  หลังไหว้พระรับศีล พระก็เริ่มสวดอภิธรรม

เสียงสวด กุสลา ธัมมา อกุสลา ธัมมา อัพพยากตา ธัมมา...พอเริ่มดัง นางก็ต้องสะดุ้ง เมื่อเสียงโทรศัพท์มือถือดังแทรกขึ้น

นาง ตกใจหน้าซีด รีบเปิดกระเป๋า ตะครุบโทรศัพท์ท่ามกลางทุกสายตาที่หันมามองนางเป็นจุดเดียว พอเห็นมือถือของลูกสาวนางยิ่งเหงื่อตก มันเป็นแบบหน้าจอสัมผัสมีปุ่มเยอะไปหมด มองไม่เห็นปุ่มจะกดปิด นางเห็นปุ่มแดงทางขวามือ ด้วยความคุ้นเคยกับโทรศัพท์เครื่องเดิม นางกดปุ่ม 1 ครั้ง ปรากฏว่าเสียงรอสายยิ่งดังกว่าเดิม จนพระหยุดสวด นางพยายามมองหาปุ่มกดปิด

เสียงเพลงรอสายก็ยังดังขึ้น นางคงไปเปิดปุ่มลำโพง ไม่ก็ปุ่มเร่งเสียงเข้า

 ไป ๆ ไปลงนรกเสียเถิดที่รัก ฉันจะลงโทษเธอ  ไป ๆ ไปลงนรกเสียเถิดที่รักฉันจะลงโทษเธอ ไป ๆ...

นางหันซ้ายขวาทุกคนหันมามองนางเป็นจุดเดียว เหลือปุ่มเขียวรับสายอีกปุ่ม นางตัดสินใจกด เสียงออกลำโพงดังออกมาว่า

อีสัตว์เอ๊ย บอกแล้วว่าให้มึงรอ มึงเสือกหนีกลับบ้านก่อนทำไมวะ กลับมาเคลียร์กับกูซะดี ๆ นะมึง อีดอก นางตกใจหน้าซีด นึกถึงลูกสาว.....

 

 

หมายเหตุ ตีพิมพ์ครั้งแรก วารสาร สานศิลป์ ฉบับ ที่ 4


 


หยุดสายตากันด้วย ขวัญใจช่างภาพเมืองไทยครับ



 

 ถูกใจก็โหวตเม็นต์บ้างนะคร๊าบบบพี่น้อง

โดย พันธุ์สังหยด

 

กลับไปที่ www.oknation.net