วันที่ อังคาร มกราคม 2554

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

...วันละนิด จิตแจ่มใส อายุขัยยืนยาว...


กรึ๊บวันละนิด จิตแจ่มใส อายุไขยืนยาว

       คุณยายหน้อย เก่งการ อายุ 102 ปี

         คุณยายวัย 102 ปี หักนโยบายลดเหล้า บุหรี่ของของนักรณรงค์ต่อต้านอย่างยับเยิน อายุยืนยาวเพราะเหล้าดองยาและบุหรี่ซีโย ส่วนอาหารหลัก คือ กล้วยน้ำว้านึ่งและหมูปิ้ง

          จากการที่สภาผู้สูงอายุแห่งประเทศไทย ในพระราชินูปถัมภ์สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี ได้พิจารณามอบโล่เกียรติคุณให้ผู้สูงอายุ  ที่มีสุขภาพดี อายุยืนเกิน 100 ปี  โดยนายสมาน  ขันกฤษณ์  ประธานสาขาสภาผู้สูงอายุแห่งประเทศไทยฯ ประจำจังหวัดพะเยา  กับกรรมการบริหารเป็นผู้แทนไปมอบโล่เกียรติคุณ  เข็มเครื่องหมายสดุดี และเงินสมณาคุณ ให้คุณยายหน้อย  เก่งการ  ราษฏรบ้านเลขที่ 53 ตำบลบ้านต๋อม  อำเภอเมืองพะเยา  จังหวัดพะเยา  ซึ่งมีอายุ 102 ปี

          นายสุภาพ  ใจมาลัย  ผู้ใหญ่บ้านหมู่ที่  9  ตำบลบ้านต๋อม ได้นำคณะผู้มอบโล่ ไปยังบ้านคุณยายหน้อย  เก่งการ  ซึ่งเป็นบ้านของแม่คำปัน  บัวดี  ลูกสาวคนสุดท้องของคุณยายหน้อย  เก่งการ เป็นบ้าน 2 ชั้นหลังใหญ่สวยงาม แสดงถึงฐานะมั่งคั่งของเจ้าของ ซึ่งผู้ร่วมให้ข้อมูลมีด้วยกัน 3 คน คือ แม่คำปัน  บัวดี และสามีพ่อปั๋น บัวดี และนายสุภาพ  ใจมาลัย หลานชายคนหนึ่งของคุณยาย

      คุณยายหน้อย  เก่งการ  มีสามีชื่อ  คุณตา คำมา  เก่งการ  เสียชีวิตด้วยโรคชราเมื่ออายุได้  95  ปี  มีบุตรด้วยกัน  7  คน  เสียชีวิตไปแล้ว  5  คน  มีหลานทั้งหมด  19  คน  ปัจจุบันเหลือลูก 2 คน คือคนที่ 6 พ่อจรูญ  เก่งการ  อายุ  67 ปี และแม่คำปัน  บัวดี  อายุ  62 ปี  ลูกและหลานทุกคนมีอาชีพฐานะมั่นคง ประกอบอาชีพทั้งเกษตรกร  ค้าขาย  รับราชการ ครู  ตำรวจ  ทหารและอัยการ

          คุณยายน้อย  เก่งการ  ยังมีสุขภาพแข็งแรง  อารมณ์ดี  ช่วยตัวเองได้ทุกอย่าง ไม่มีโรคภัย ไข้เจ็บ  ยกเว้นการได้ยินไม่ชัดเจน  แต่ความจำยังดีเหมือนเดิม  คุณยายเล่าถึงชีวิตที่ผ่านมาด้วยใบหน้าที่เปี่ยมสุขว่า  พื้นเพเดิมก็เป็นคนบ้านต๋อม หลังจากแต่งงานกับคุณตาคำมา  เก่งการ ก็ช่วยกันทำมาหากินด้วยอาชีพทำนา  หาปลาเลี้ยงลูกจนเติบโตมีหลักฐานมั่นคงทุกคน

        ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา  เป็นคนชอบทำงานไม่ชอบอยู่เฉยๆ แม้จะทำงานหนักไม่ได้แต่ก็ยังดายหญ้า  เก็บกวาดบริเวณบ้านให้สะอาดสะอ้าน สวยงามอยู่ตลอด  นับตั้งแต่อายุครบ 100 ปี ลูกหลานเกรงจะเป็นอันตรายไม่ยอมให้ทำงาน ให้เดินอยู่แต่บนบ้าน  

        อาหารหลักที่ชอบรับประทานตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันคือ กล้วยน้ำว้านึ่งกับหมูปิ้ง ส่วนอาหารว่างหรือของกินเล่นที่แม่คำปันจัดเตรียมไว้ให้ทุกวันคือ ข้าวแต๋น

คนสมัยก่อนส่วนใหญ่จะกินหมาก  ดื่มเหล้า  อาจเนื่องจากในสมัยก่อนเป็นป่า เสร็จจากการทำนา ก็หาปลา หาของป่า ริ้น ยุงเยอะ โรคไข้มาลาเรียก็มาก  คนสมัยนั้นจึงนิยมสูบบุหรี่มวนเองที่เรียกว่า "บุหรี่ซีโย” กันแทบทุกคน

คุณยายเล่าให้ฟังว่า หลังจากอยู่ไฟลูกคนแรก ซึ่งการอยู่ไฟสมัยนั้นจะมีเหล้าดองยาให้ผู้หญงิที่อยู่ไฟดื่มเป็นยาบำรุงร่างกายด้วย  จากนั้นมาก็เลยดื่มเป็นประจำทุกวันจนอายุครบ 100 ปี ลูกหลานก็ให้เลิกดื่ม

        วิธีการดื่มของคุณยายคือ ก่อนอาหารเย็นวันละ 1 แก้วเล็กๆ (30 ซีซี)  เหล้าที่ดื่มก็จะเป็นเหล้าที่ต้มเองในหมู่บ้านดองด้วยจุ้มจะลิง (บอระเพ็ด) และรากไม้ชื่อ “เอ็นเสือโคร่ง” ซึ่งมีคนหาจากอำเภอปง มาให้เป็นประจำ

ส่วนบุหรี่นั้นเลิกสูบตั้งแต่คุณตาคำมาเสียชีวิต (ประมาณ 7 ปี ที่ผ่านมา) คุณยายบอกว่า เลิกบุหรี่นั้นยังไม่ยากเท่ากับเลิกกินหมาก ซึ่งกว่าจะเลิกได้ก็หลังจากเลิกบุหรี่ได้อีกหนึ่งปี

ความตายไม่ใช่สิ่งน่ากลัว สิ่งที่กลัวที่สุดคือการเป็นภาระให้ลูกหลานในยามเจ็บป่วย ช่วยตัวเองไม่ได้ ที่ผ่านมาเห็นเพื่อนฝูงและลูกตายจากไปทีละคน จนรุ่นเดียวกันไม่เหลือใคร จากนี้ไปจะนับอายุคราวละ 10 ปี ไปเรื่อยๆ  และในยามเหงาอยากเล่าเรื่องเก่าๆ ก็ไม่มีใครฟัง เพราะทุกวันนี้มีแต่คนออกบ้านไปทำงานกันหมด

        ต่อคำถามว่า "ลูกหลาน" ทั้งหมดรักใครเป็นพิเศษ  คุณยายบอกรักทุกคน ในวันสงกรานต์ทุกปีจะเป็นวันที่มีความสุขมากเพราะลูกหลานทุกคนจะพากันมารดน้ำดำหัว เอาเสื้อผ้าใหม่ๆมาให้ รวมทั้งให้สตางค์ไว้ทำบุญ บางปีได้ถึงเกือบหมื่นบาท

ส่วนคนที่คิดถึงเป็นพิเศษหน่อย  คือคนที่เอาสมุนไพรดองเหล้ามาให้ แต่หลังจากคุณยายเลิกดื่มเหล้าแล้ว ก็ไม่ค่อยจะมาหาเหมือนเดิม   คนนี้เป็นหลานเขย  ทราบว่าเป็นปลัดอาวุโส อยู่อำเภออะไรก็จำไม่ได้  ชื่อ... อดุลย์ พรหมวาทย์”  ...ใครพบช่วยบอกหน่อยว่า ....“ยายคิดถึง !!! ”

.........................................

     วัชระ   ศรีคำตัน  ภาพ / ข่าว

 

โดย vatchara_4

 

กลับไปที่ www.oknation.net