วันที่ ศุกร์ มกราคม 2554

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

คุณครูที่ถูกลืม


ตอนที่ผมเด็กๆ...อยู่ต่างจังหวัด เรียนโรงเรียนต่างจังหวัด เป็นโรงเรียนเล็กๆที่นักเรียนจะมาเรียนกันครบทุกคนก็มีอยู่วันเดียวคือวันเด็ก ดูผู้ปกครองของเด็กในสมัยนั้นจะไม่ค่อยให้ความสำคัญกับการศึกษาเท่าใดนัก อยากให้ลูกอยู่บ้านหุงข้าว เลี้ยงน้อง ไถนา มากกว่า เพื่อนผมบางคนอายุสิบกว่าขวบแล้วยังคนเรียนอยู่ชั้น ป1 ก็เพราะว่ามาโรงเรียนปีละครั้งในวันเด็กนั่นเอง ปากท้องเป็นเรื่องสำคัญกว่าการศึกษา แต่ถึงกระนั้นก็ตามครูก็ยังเป็นคนที่ชาวบ้านเคารพนับถือ เป็นเหมือนปราชญ์ประจำหมู่บ้าน ด้วยความที่เป็นผู้มีความรู้มากกว่าทุกคนในหมู่บ้าน ใครมีปัญหาก็มาหาครู เจ็บป่วยไข้ก็มาหาครู อยากรู้เรื่องอะไรก็มาหาครู ดูครูจะเป็นผู้ที่มีความสำคัญเสียเหลือเกิน เพราะต้องสอนทั้งลูก ทั้งพ่อ ทั้งแม่ ปู่ ย่า ตา ยาย ทั้งๆที่ในหมู่บ้านมีครูอยู่สองสามคน

โตมาครูก็เริ่มมีความสำคัญน้อยลงด้วยเพราะผู้ปกครองที่มีความรู้มากขึ้น จึงไม่จำเป็นต้องพึ่งครูอีกต่อไป

ปัจจุบันผมรู้สึกว่าครูชักจะเริ่มมีความรู้น้อยกว่าผู้ปกครองซะแล้ว เราเริ่มมี DR. มากขึ้น ผู้ปกครองที่เรียนจบ ป.โท มากขึ้น ครูก็เลยกลายเป็นศิษย์ของผู้ปกครองไปโดยปริยาย

ความสำคัญ ความน่าเชื่อถือเริ่มน้อยลงๆ อำนาจการต่อรองเริ่มต่ำ เปลี่ยนจากหน้าที่ของแม่พิมพ์ มาเป็นผู้ให้บริการความรู้ ความรู้สึกที่ผมเห็นพ่อแม่ของผมนอบน้อมต่อครูเมื่อตอนเป็นเด็ก มันช่างแตกต่างจากการที่ครูมาทำท่านอบน้อมต่อผมซึ่งอยู่ในฐานะผู้ปกครองซะเหลือเกิน

ไม่แปลกใจเลยที่ผมเคยถูกผู้ใหญ่ท่านหนึ่งถามว่า "เฮ้ย!..กูถามมึงจริงๆว่า มึงเป็นครูเนี่ยะ เคยกินโต๊ะจีนหรือเปล่าวะ"...............??

หรือว่าครูจะมีความสุขเพียงแค่น้ำตาซึมด้วยความตื้นตันในวันที่เห็นความสำเร็จของลูกศิษย์ เท่านั้นเอง

โดย อาจารย์เศก

 

กลับไปที่ www.oknation.net