วันที่ จันทร์ มกราคม 2554

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

bb chat .... ยิ่งใกล้ยิ่งคุยกันน้อยลง


"คุณวัตสันมานี่หน่อย ผมต้องการคุณ" เป็นคำพูดประโยคแรกที่ส่งผ่านสายโทรศัพท์ หลังจากที่อเล็กซานเดอร์ เกรแฮม เบลล์ (Alexander Graham Bell) ทำน้ำกรดหกโดนเสื้อ จึงเรียกโทมัส เอ. วัตสัน (Thomas A. Watson) ผู้ช่วยของเขาที่อยู่อีกห้องหนึ่ง ผ่านสายโทรศัพท์เครื่องแรกของโลกที่กำลังทำการทดลองอยู่ในขณะนั้น

ผมนึกถึงคำพูดนี้ขึ้นมาทันที หลังจากที่เห็นคนรอบข้างก้มหน้าก้มตากด BB กันให้วุ่นอยู่ในรถไฟฟ้าทำให้ผมต้องค่อยๆเอาโทรศัพท์เครื่องเล็กๆเก่าๆใส่กระเป๋ากางเกงด้วยกลัวว่าจะเป็นคนที่แปลกแยกจากสังคมและไม่ทัน Trend แล้วก็ยืนมองคนสื่อสารกัน บางคนก็กดๆๆๆๆ แล้วก็ยืนเงยหน้า สักพักก็ก้มลงไปกดๆๆๆ บางคนก็กดๆๆๆ แล้วก็นั่งมองหน้าจอ แล้วก็ยิ้ม....^^

ผมเคยไปทานข้าวกับเพื่อน นั่งตรงข้ามกัน หันหน้าชนกัน คุยกันสักสองสามคำเพื่อนผมก็หยิบขึ้นมากดๆๆๆ แล้วก็คุยกันอีกสองสามคำ แล้วเพื่อนผมก็หยิบขึ้นมากดๆๆๆ แล้วก็คุย แล้วก็ถ่ายรูปอาหาร แล้วก็กดๆๆๆ แล้วก็รับโทรศัพท์ ผมก็.......

โลกสมัยใหม่ที่มีเทคโนโลยีเข้ามาเกี่ยวข้องมากขึ้น สิ่งที่ตามมาคือความสะดวกสบาย เมื่อก่อนใครจะเป็นใครจะตายก็ต้องเดินทางไกลมาแจ้งข่าวกันกว่าจะถึงกว่าจะรู้ก็สายเกินไปซะแล้ว ต่อมาเริ่มมีจดหมาย โทรเลข ทำให้ลดระยะเวลาได้มากขึ้น จนมาถึงโทรศัพท์ที่เดินใกลก็แค่ปากซอย และด้วยความ Pop ของโทรศัพท์ หรือความยืดยาดขององค์การโทรศัพท์ยังไงก็ไม่ทราบได้ ทำให้เราต้องรอคอยการติดตั้งโทรศัพท์กันเป็นปี จนมาวันนี้เป็นยุคของโทรศัพท์มือถือ ที่จ่ายเงินปุ๊ปก็โทรได้เลย ความล้ำหน้านำสมัยได้มากขึ้นไปเรื่อยๆ เปลี่ยนยุค เปลี่ยน Generation ไปอย่างรวดเร็ว จนนับ G แทบไม่ทัน

ความสามารถที่เพิ่มมากขึ้นทำให้โทรศัพท์สมัยใหม่สามารถสื่อสารสื่อมัลติมีเดียได้หลากหลาย

แต่ว่า...การที่เทคโนโลยีมันไปไกลขึ้นเพื่อที่จะทำให้มนุษย์เข้ามาใกล้กัน แต่มนุษเองกลับพยายามที่ถอยห่างไปใกลกันมากขึ้นโดยแทบไม่รู้ตัว เราเห็นคนที่จากกันแล้วมาพบกันด้วยความดีใจน้อยลง เรารู้สึกคิดถึงคนอื่นน้อยลง เพราะว่าเราไม่รู้สึกห่าง...

ที่สำคัญ...เรามีพฤติกรรมที่หลีกเลี่ยงที่จะคุยกันมากขึ้น บางเรื่องที่เราควรจะคุยกันตรงๆ เรากับเจอกันเพียงแค่เสียง บางเรื่องที่ควรจะคุยกันด้วยเสียงแต่เรากับคุยกันด้วยตัวหนังสือ บางเรื่องควรจะเป็นความลับแต่เรากลับให้คนทั้งโลกได้รับรู้ บางเรื่องคนทั้งโลกก็รับรู้ว่าเราพูดถึงคนอื่นในแง่ร้าย

หนำซ้ำ...ปัจจุบันเรากลับเลี่ยงการสื่อสารด้วยเสียงมาเป็นตัวหนังสือแทน..... ในที่สุดความเสียหาย เข้าใจผิดก็มักจะตามมาเสมอ เพราะว่าเราไม่มีโอกาสที่จะเห็นสีหน้า แววตา น้ำเสียงของคนที่กำลังคุยกับเราเลย เราไม่ได้รู้สึกถึงการที่คู่สนทนา จับมือ โอบไหล่ เราไม่ได้ยินเสียงหัวเราะที่คุ้นเคย หรือแม้กระทั่งน้ำตาของคู่สนทนาที่เรียกร้องให้เราปลอบประโลม...เราก็ไม่เห็น...

เทคโนโลยีที่ไปไกลขึ้นๆ แต่กลับทำให้ให้เราคุยกันกันน้อยลงทุกทีๆ บางทีคำพูดประโยคแรกที่ผ่านสายโทรศัพท์ อาจบอกเป็นนัยๆว่าที่สุดแล้วมนุษย์ก็ยังต้องการพูดคุยกัน ต้องการอยู่ร่วมกัน ต้องการความช่วยเหลือซึ่งกันและกันอยู่ดี

และบางทีเราก็ต้องพูดคำว่า "คุณ.......มานี่หน่อย ผมต้องการคุณ"^^

โดย อาจารย์เศก

 

กลับไปที่ www.oknation.net