วันที่ ศุกร์ กรกฎาคม 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เรื่องของคนสองคน (เธอเคยคิดนอกใจฉันหรือเปล่า?)


 

มีคนบอกว่า  "การแสวงหารักแท้ นั้นยากนัก  แต่การที่จะรักษารักแท้นั้นไว้ยากยิ่งกว่า" วิธีที่ง่ายที่สุดที่จะทำลายความรักก็คือ

การลืมให้สนิท ว่าคนรักของคุณไม่ได้เป็นมนุษย์ธรรมดา คุณอาจจะเห็นเขาหรือหล่อนเป็นเทพบุตรหรือเทพธิดาที่วิเศษเลอเลิศเหนือมนุษย์ก็ได้

         มนุษย์ธรรมดานั้นสามารถจะทำให้คุณเสียใจ ผิดหวังหรือสร้างปัญหาให้คุณสารพัด ดังนั้นหากคนรักของคุณเป็นมนุษย์ธรรมดา เขาหรือหล่อนก็ย่อมจะทำให้คุณเสียใจหรือผิดหวังได้ทุกขณะ

         เวลาที่คุณเห็นคนรักทำอะไรไม่สบอารมณ์หรือเห็นว่าทำผิดนั้น วิธีที่ดีที่สุดก็คือเฉยเสีย ปล่อยให้เขาหรือหล่อนคิดเอาเองว่าคุณรู้สีกอย่างไรจงอย่าเปิดฉากต่อว่าต่อขานกัน เพราะการมีปากเสียงถกเถียงกันนั้นจะไม่ช่วยแก้ปัญหาอะไรและซ้ำร้ายอาจทำให้เกิดความสูญเสียที่เรียกกลับคืนไม่ได้อีกด้วย เมื่อคุณต่อว่าเขาหรือหล่อนไปแล้วคุณอาจรู้สึกผิด รู้สึกเสียใจ แต่ความเสียใจจะไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น เพราะคำพูดนั้นได้เข้าไปฝังอยู่ในใจของเขาหรือหล่อนเสียแล้ว

         ดังนั้นวิธีที่ดีที่สุดที่จะทำให้ความรักของคุณกับเขายังดำรงอยู่ต่อไปก็คือ ต้องให้อภัย การให้อภัยนั้นทำได้ง่าย ๆ เพียงแต่คุณลดความยึดมั่นถือมั่นลงสักหน่อยก็ย่อมจะทำได้

         ความจริงแล้วคุณกับคนรักคือคนสองคนที่มีสิทธิเท่าเทียมกันทุกประการ ไม่ใช่คน ๆ เดียวกัน (โปรดฟังอีกครั้ง) ความคิดของคุณกับคนรักจะไม่ตรงกันทั้งหมด ความสนใจของคุณกับของคนรักก็ไม่ตรงกันทุกอย่างทุกเวลา คนที่พยายามทำตัวเป็นคน ๆ เดียวกับคนอีกคนหนึ่งนั้นคือคนที่มีปัญหา ความมั่นคงทางจิตใจอาจบกพร่อง...

        แม้เราจะพูดถึงความรักได้อย่างง่าย ๆ แต่ความรักก็ไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างที่เข้าใจกัน มันเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอนไม่คงที่ ถ้าหวงแหนมากเกินไปมันก็อาจตายไปเองได้ หากไปจำกัดที่หรือขอบเขตเกินไป ก็อาจเปลี่ยนสภาพเป็นความเกลียดได้ ถ้าไปบีบบังคับมาก ๆ มันก็อาจหายไปไม่ปรากฏตัวให้เห็น สรุป เราควบคุมความรักไม่ได้ แต่ดูแลฟูมฟักได้....จริง ๆนะครับ    กรณีศึกษาใกล้ตัว(อีกแระ)

.......

        ผมใช้ชีวิตคู่กับภรรยาคนนี้ (พูดยังกะมีคนอื่นซะงั้น..) มาสิบกว่าปี  เราเริ่มต้นชีวิตคู่จากศูนย์ ...ผมไม่มีมรดกเจ้าคุณปู่ ภรรยา

ก็มาตัวเปล่า(แต่ไม่เปลือยนะ)เช่นกัน ช่วงแรก ๆ ผมไปทำงานต่างจังหวัดเราจึงต้องแยกกันอยู่คนละที่  สัปดาห์หนึ่งจะอยู่ต่างจังหวัด 5 วัน กลับมาหาภรรยา 2 วัน(เสาร์-อาทิตย์) พยายามกลับทุกวันศุกร์ ตอนที่ผมไปอยู่ต่างจังหวัดผมก็ไปแบบเสื่อผืน หมอนใบ พออยู่ไป ๆ เสื่อหายเหลือแต่หมอน   (คงหายช่วงที่ผมกลับมาหาภรรยา)...พอเสื่อหายผมก็เลยซื้อเปลที่พับได้คล้ายเปลสนามของทหารไปนอนแทน คิดว่าคราวนี่คงไม่หาย เพราะคงไม่มีใครกล้ามายุ่งกะพี่หาญ...การที่ ฝาละมีหนุ่ม กะ ภริยาสาว ต้องอยู่ห่างกันนั้นสิ่งสำคัญที่สุดก็คือ ความไว้วางใจ และเชื่อมั่นซึ่งกันและกัน สำหรับผมนั้น มั่นใจในตัวเธอเกินร้อย...ส่วนเธอจะมั่นใจในตัวผมเท่าไหร่ผมก็ไม่เคยวัดแต่เราก็ไม่เคยมีปัญหากันด้วยเรื่อง ผู้หญิงเลย...เวลาผมกลับมาเธอก็ไม่ค่อยจะสงสัยอะไรเกี่ยวกับเรื่อง ผู้หญิง ซักเท่าไหร่อาจเป็นเพราะว่า เธอเป็นผู้หญิงย่อมรู้เรื่องผู้หญิงดีอยู่แล้วอานะ  เธอจึงไม่สงสัย คำถามที่เธอมักจะถามเป็นปกติก็คงประมาณว่า  "เวลาอยู่ที่โน่นเหงามั๊ย ?" ผมก็ตอบเธอด้วยคำตอบปกติว่า    "ไม่หรอก"  บางทีเธอก็จะถามว่า   "อยู่ที่โน่นเวลาว่าง เธอทำอะไร ?.." ผมก็ตอบว่า  "อยู่เฉย ๆ…"  (ถ้าทำอะไรก็ไม่ว่างนะสิ) แต่ผมก็ไม่เคยว่างหรอก ไม่ทำงาน ก็อ่านหนังสือ แล้วก็นอนหลับพักผ่อนบนเปล..ที่ซื้อมาแทนเสื่อ

มีอยู่คำถามหนึ่งที่ผมจำขึ้นใจ เธอถามว่า "เธอเคยคิดนอกใจฉันหรือเปล่า?"   

ผมตอบเธอไปแบบใสซื่อว่า  "เปล่า….ฉันคิดในใจ!!!" ....เพลี๊ยะ ผมไม่ทราบว่าที่มาของเสียงมาจากทิศใด แต่รู้สึกว่าหูอื้อไปหลายวัน..........

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า  "อภรรยา ปรมาลาภา"    แปลว่า  "การไม่มีภรรยา(เป็นบางโอกาส)  เป็นลาภอันประเสริฐ"

หมายเหตุ : แม้เรื่องที่เล่าจะเป็นเรื่องจริง  แต่โปรดอย่าจริงจังนะครับ  .....

โดย 9ton

 

กลับไปที่ www.oknation.net