วันที่ เสาร์ มกราคม 2554

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ระหว่างการเดินทาง...กับ ๒๔ เรื่องสั้นของฟ้า


๑.

ความรู้สึกเหมือนหนังที่เคยดู   ทอม  แฮงค์ ในหนัง  (TERMINAL  2004) ชายหนุ่มผู้ติดอยู่ในสนามบิน   ไร้ทางออกแล้วก็ดำรงชีวิตอยู่ในนั้น   มีบางฉากเรียกน้ำตาของผมได้

ต่างกันก็เพียงแต่ว่า   ผมติดอยู่ในท่ารถขนส่ง  ระหว่างการเดินทางที่พิษณุโลก  ในเวลาตีสามกว่าๆ

หลังนัดหมายกับเพื่อน   เดินทางลงดอยเพื่อไปร่วมงานขาว-ดำ แม่ของเพื่อนรุ่นพี่คนหนึ่ง 

ไม่มีอะไรมากไปกว่า  ความรู้สึกว่าอยากไป  

สำรวจเส้นทางเดินรถและเลือกการเดินทางแล้ว   อำเภอสามง่ามจังหวัดพิจิตร  คุยกันทางโทรศัพท์   ผมต้องไปลงที่แยกบ้านเนินปอ  รถคันแรกระหว่างพิษณุโลก-นครสวรรค์  ออกจากท่าเวลา ๐๖.๓๐ น.

๒.

เวลาตีสามกว่า ๆอากาศเย็นสบาย  ผู้โดยสารหลายสิบคนนั่งรอรถเพื่อเดินทางต่อไปยังจังหวัดต่างๆ 

ที่นี่เป็นชุมทางสายหนึ่งที่สามารถแยกไปได้อีกหลายทาง 

ชีวิตคนมีหนทางให้เดิน  ต่างคนต่างเดินทางตามเส้นทางของตัวเอง

หรืออาจบางที   เรากำลังเดินทางตามที่ท่านขีดเส้นทางไว้   เส้นทางของพระจันทร์

ฉันเดินทางตามเส้นทางของดวงจันทร์....เหมือนเพลงเงาดวงจันทร์  รักษ์  อาภากาศ

แล้วผมล่ะ  เดินทางตามเส้นทางของใครกัน...

หลายครั้งแล้วที่ผมเดินทางมาติดอยู่ที่สถานีแห่งนี้   ครั้งก่อนผมมาพร้อมกับหนังสือของวิทยากร   โสวัตร 

ครั้งนี้ในมือของผม   มีรวมเรื่องสั้นเล่มใหม่ล่าสุดของฟ้า  พูลวรลักษณ์  ๒๔  เรื่องสั้นของฟ้า

๓.

ประโยชน์อย่างหนึ่งของหนังสือคือการฆ่าเวลา   อีกสามชั่วโมงกว่า ผมถึงจะเดินทางต่อไปยังจุดหมายได้   ทั้งๆที่จุดหมายที่ผมจะไปนั้นใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมง  แต่เงื่อนไขบางอย่างจำเป็นต้องทำให้ผมต้องนั่งลงแล้วก็รออยู่ตรงนี้

หนังสือจึงช่วยให้ผมเพลิดเพลินกับเวลาที่ผ่านไปอย่างเชื่องช้านั้นได้

โดยส่วนตัวผมชอบเรื่องสั้นของพี่ฟ้าเป็นทุนเดิมอยุู่แล้ว  สองเรื่องก่อนหน้า  จอมดาบทะเลบ้า กับลมปราณเจ็ดร้อยปี   เรื่องสั้นกำลังภายในเป็นรสชาติอีกแบบหนึ่งที่แปลกใหม่และไร้ขอบเขตของจินตนาการ

ทว่า  เรื่องสั้น ๒๔  เรื่องนี้อบอวลด้วยกลิ่นอายแบบไทยๆ   ต่างจากสองเล่มก่อนหน้า

๔.

หลังอ่านจบ   ผมแลกหนังสือเล่มนั้นกับเพื่อน  แมวผีของเอ็ดการ์   อัลลัน  โป

ในความรู้สึกที่ยังอบอวล  ผมรู้สึกประทับใจกับเรื่องสั้นบางเรื่อง  ด้วยอารมณ์แบบหนังสั้น  และกลิ่นอายแนวปรัชญาแบบโกวเล้ง  ภาษาที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะ

ด้วยความที่เป็นนักคิดของคนเขียน  กระจัดกระจายอยู่ในเรื่องสั้นเรื่องต่างๆ  บางเรื่องทำผมอมยิ้ม  บางเรื่องดึงผมไปสู่เรื่องราวอื่นๆ   บางเรื่องจบลงด้วยการเบรคจนหัวทิ่ม   จบเอาแบบดื้อๆๆซะอย่างนั้น   เล่นเอาผมอดไม่ได้ที่จะต้องจนิตนาการต่อเรื่องราวนั้นด้วยตัวเอง

ซึ่งจะว่าไปแล้ว   ผมว่านั่นคือเสน่ห์ของเรื่องสั้นเรื่องนั้น

ตัวละครหลากหลาย  ไล่เรียงกันมาเสนอตัวเป็นเพื่อนกับผม   ผมอาศัยฟังพวกเขาเล่าเรื่องต่างๆที่แสนสนุกสนาน  เพลินเพลินจนถึงเวลาที่ต้องเดินทางต่อไป

ผมปิดหนังสือ   จดจำหมายเลขหน้าที่อ่านถึงไว้ในใจ  รอคอยเวลาและสถานที่ๆเหมาะสม  อากาศยามเช้าหนาวเย็น   แสงยังไม่เพียงพอที่จะเพ่งตัวหนังสือได้  

อีกไม่นาน   อีกไม่นานนัก   ผมจะเปิดหน้าที่จดจำไว้ในใจนั้นอ่านอีกครั้ง 

โดย แก้มหอม

 

กลับไปที่ www.oknation.net