วันที่ จันทร์ มกราคม 2554

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

รถเข็นจากLondon...ถึงฝั่งของเมืองมุกดาหารแล้วเด้อส์...?


รถเข็นจากLondon...ถึงฝั่งของเมืองมุกดาหารแล้วเด้อส์...?

..........เป็นอีกวันที่โคตะระมีความสุข ความสุขกับการได้เห็นรอยยิ้ม...

ปนคราบน้ำตาของคนที่หมดหวัง แล้วมีพลังแห่งความหวัง...

พลังทดท้อกำลังจะมอดไหม้ ฉันและคณะได้มาเพิ่มเชื้อไฟนั้น...

ได้ทันช่วงเวลาพอดิบดี พ่อวศินและแม่ภาดี ที่กำลังป้อนข้าวป้อนน้ำ...

ทางสายยางของเจ้าลูกชาย นายวรวุฒิ ที่ประสบอุบัติเหตุเมื่อห้าหกปี...

ที่แล้วที่กรุงเทพฯแล้ว ต้องกลับไปเป็นเจ้าชายนิทราที่บ้านเกิด...

ให้พ่อแม่เลี้ยงดู.....

.......ไม่มีความสุขใดที่เห็นลูกชายยิ้มได้หรอกจ้าคุณตำรวจ ทั้ง ๆ ที่รู้...

ว่ามันยากที่จะหาย หมอไหนดีก็พาลูกชายไปรักษามาหมดแล้ว...

แม้ลูกชายจะพูดไม่ได้  ได้แต่กรอกหน้าตาไปมา ฉันก็ยังดีใจ....

ว่าตื่นเช้าขึ้นมาเค้าก็ยังมีลมหายใจยิ้มให้พ่อกับแม่  ดีใจจนบอก...

ไม่ถูกเลย เมื่อ คุณหมอน้อย แจ้งว่าคณะของคุณตำรวจจะเอารถเข็น...

มาให้เจ้าวุฒิมัน พอยามเช้าจะได้ให้พ่อเข็นไปรับแสงแดดหน้าบ้าน....

........รถเข็นคันนี้เป็นของ เจ้าหญิงซินเดอล่าติ๊กจากอังกฤษ เพิ้นซื้อ...

ให้พ่อเพิ่นอยู่ร้อยเอ็ด  พ่อเพิ้นตาย เพิ้นเลยบริจาคตำรวจมาครับผม....

พอดีหมอน้อยบอกว่าพ่อวศินกับแม่ภาคีดูแลลูกชายดี้ดี  อยากได้...

รถเข็น  ได้จังหวะพอดีเลยพาคณะ

ทั้ง ญาปู่ไทเซน แม่จำเนียรพี่มะอึก พี่มะยง

ได้เอารถเข็นจากลอนดอนมาให้น้องวรวุฒิในวันนี้....

ขอบคุณ แม่จำเนียร ที่สละเวลาทั้งสองวันขับรถไปเอารถเข็น...

จากร้อยเอ็ดและบริการทุกสิ่งสรรพ ทั้งเงินจำนวน 5,000 บาทที่ให้....

.........เงินของฉัน 1,500 บาทเป็นของคุณหมอจากเบลเยี่ยม...

ของหมอน้อย1,000 บาท  เงินของพี่มะอึกพี่มะยงอีก หวังว่ากำลังใจ.

ที่ทดท้อคงจะมีเรี่ยวแรงเพิ่มขึ้นมา  พลังใจของญาปู่ไทเซนคือ....

แสงสว่างในวันที่มืดมน  จำไว้นะพ่อวศินแม่ภาดี  ที่ญาปู่ไทเซนบอก...

ถึงอย่างไรก็ลูกของเรา  สู้ไป  เค้าเกิดมาเพื่อเรา เค้ากำลังทดสอบ...

กำลังใจของผู้เป็นพ่อเป็นแม่...ผู้รู้เคยกล่าวไว้ว่า ...

คิดเป็นทุกข์คิดเห็นสุข...

.........รังผึ้งหน้าบ้านของวรวุฒิแกว่งไกวไปมาราวรับรู้ ฉันยิ้มน้อย...

ให้กับมันราวเย้ยหยัน ฉันมาส่งกำลังใจ เจ้าลีลาวดีสองดอกกำลัง...

เหี่ยวแห้งไปตามกาลเวลา ขอบคุณหมอน้อยที่ติดต่อฉันไป ...

ขอบคุณเจ้าของรถเข็นจากลอนดอน เวลาโอกาสมันอื้อ ทิวเขา....

ที่ทอดยาวเลียบฝั่งโขงลิบหายไปจากสายตาฉัน น้ำตารื้อ ๆ พาลจะไหล.

นั้นแม่จำเนียร นี่ญาปู่ไทเซน โน้นสองผัวเมียพี่มะอึก-พี่มะยง...

ที่สละเวลาเดินตามสะพานบุญของฉัน....

.......ส่งความช่วยเหลือครอบครัวของวรวุฒิพ่อวศินแม่ภาดีด้วยเทอญ...

ลูกชายคนโตหวังฝากผีฝากไข้  ก็มาประสบอุบัติเหตุ....

กลายเป็นเจ้าชายนิทรา นอนกลอกตาไปมา รอวัน เจ้ากาสะลอง....

ไร้กลิ่นหอมไปนาน เจ้าชมพูพันธ์ทิพย์หน้าบ้านของพ่อวศินแม่ภาดี...

ก็คงไม่ต่างจากสำนักงานตำรวจของชาติ  รอ เฝ้าวันรอ...

.

ส่งความช่วยเหลือ นายวศิน ปรัชญาโชติกร

44  หมู่ 4 บ้านนาคำน้อย

ต.บ้านแก้ง อ.ดอนตาล จ.มุกดาหาร 49120

ปลายสาย 086-8545798 หรือโอนเงินค่ารักษาพยาบาล ...

ธนาคารไทยพาณิชย์.. เลขบัญชี 652-226-605-7.....

.

..........ไม่ต้องผ่านฉันมาหรอกนะคนดี ส่งตรงได้เลย ที่นั้นยังรอ....

ความช่วยเหลือ  ห้าครั้งที่ร่วมเดินทางกับญาปู่ไทเซน สัมผัสได้....

ถึงความอิ่ม ฉันอิ่มทิพย์ ไม่หิวโหย ไม่แสวงหา ไม่อยากได้....

ไม่อยากมีขอบคุณพลังแห่งความดีงามที่ดุดอุ่นเอื้อเกื้อกูล....

สายธารหลั่งไหลมาถึงฉัน...ไหลไปแล้วแม่น้ำโขงมันจะไหล....

ไปถึงแม่น้ำเทมส์แห่งลอนดอนหรือเปล่าหนอ...ขอบคุณนะเจ้า...

หญิงติ๊กแห่งLondon ที่สานฝันมายังสะพานบุญฉันของฉัน...

จนก่อเกิดมาถึงวันนี้ แม่น้ำโขงมันส่งยิ้มให้ฉัน...

เก็บก้าวก่อตำนาน...


สะสมเส้นทางร่างชีวิต...


โลกกว้างไม่เท่าใจ..ใช่ไหมแม่น้ำโขงที่รัก....


โดย จ่าจินต์

 

กลับไปที่ www.oknation.net