วันที่ อาทิตย์ มกราคม 2554

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

หลบไปพัก...สุดผาเดียวดาย


หลบไปพัก...สุด (ผา) เดียวดาย...

ทริปฝึกถ่ายรูปครั้งนี้ ผมออกจากที่พักด้วยอารมณ์ที่แตกต่างจากเคย
เพราะมีเรื่องราวในใจมากมาย และ..."เดียวดาย" จริงๆ

จึงขับรถออกมาพร้อมกล้องคู่ใจแต่เช้า...
ไม่มีจุดหมายในใจ รู้แค่ว่าไปเรื่อยๆ
คิดทบทวนถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า วนเวียนอยู่เต็มหัว
มีแต่คำถามในใจมากมาย แต่ไม่มีคำตอบใดๆ...

ในที่สุดผมก็ตัดสินใจว่า...ไปกราบ "หลวงพ่อเขาใหญ่" ดีกว่า
อย่างน้อย...ก็เพื่อความสบายใจ และ จะได้มีจุดหมาย...

แวะตามทางไปเรื่อยๆ เพราะไม่ได้เร่งรีบอะไร
ไม่มีกำหนดการ ไม่มีแผนการ ไม่มี...เพื่อนร่วมทาง

--------------------------------------------------------------------------

อยากจะอยู่ อยู่เงียบเงียบ กับความคิด
อยากจะปิด ปิดสายตา ไม่อยากเห็น
ไม่อยากพบ ไม่อยากเจอ ไม่อยากเป็น
ไม่อยากเด่น ไม่อยากด้อย ปล่อยตามใจ...

ไม่อยากรับ ไม่อยากรู้ ใครทั้งนั้น
ไม่อยากเพ้อ ไม่อยากฝัน วันสดใส
ใจที่เจ็บ ยังหดหู่ อยู่ภายใน
ขอออกไป มองฟ้ากว้าง อย่างเดียวดาย...




อยากจะพัก พักจิตใจ และความคิด
ปล่อยชีวิต ให้ล่องลอย ตามใจฝัน
ไม่เร่งรีบ ไม่ขัดขืน ฝืนใจกัน
ขอหนึ่งวัน ไปตามฝัน อันแสนไกล...



ไม่มีแล้ว...ใครจะเป็น เช่นเก่าก่อน
ไม่เหลือแล้ว...บทละคร ตอนเคยฝัน
ไม่มีแล้ว...ใครที่บอก ว่ารักกัน
หมดสิ้นแล้ว...เหลือเพียงฉัน ที่เดียวดาย...



ไม่ได้มา เพื่อเรียกร้อง ความโศกเศร้า...
ไม่ต้องการ ให้ต้องเหงา กว่าที่เห็น...
ไม่อยากอยู่ อย่างรวดร้าว อย่างที่เป็น...
ไม่จำเป็น...ไม่ให้เห็น แม้น้ำตา...




กว่าจะผ่าน วันเวลา จนรู้จัก
กว่าจะรัก ผูกพันธ์กัน จนหวงแหน
กว่าจะรู้ ต้องมาใช้ เพื่อลืมแทน
ยิ่งยากแสน ใช้เวลา เพื่อลืมกัน...



จะขอพร วิงวอนไหว้ กับใครเล่า
ในเมื่อเขา นั้นเฝ้าแต่ จะหลีกหนี
ไม่หวนกลับ เขาลาลับ ไม่ใยดี
พรที่มี มิอาจบน ดลใจใคร...

จะขอพร คงขอได้ เพียงความคิด
ขอสติ ขอปัญญา จงแจ่มใส
ขอให้คิด คิดไม่โกรธ โทษใครใคร
ขอให้ใจ มีพลัง เพื่อหยัดยืน...



เศร้าไปใย ในเมื่อพบ ย่อมมีจาก
เศร้าอยู่ใย ใครพลัดพราก จากใคร่เล่า
เศร้าโศกใด ไหนจะช้ำ เท่าใจเรา
ช่างน่าเขลา ให้ใครเฝ้า เข้าบงการ...




หลังจากถ่ายรูปไปเรื่อยๆ ผมรู้สึกจิตใจสงบลง
และเพลินกับการถ่ายรูป จนลืมเรื่องราวต่างๆ ไปได้ชั่วขณะ

สมาธิ เอามาใช้กับการถ่ายรูป แก้โรคฟุ้งซ่านได้ดีทีเดียว







ในที่สุดผมก็มาถึงผาเดียวดาย ตามที่ตั้งใจไว้
ผมไม่เคยรู้เลยว่ามีสถานที่แห่งนี้อยู่บนเขาใหญ่
เพราะปกติจะมาเที่ยวน้ำตกแล้่วก็กลับ


การมีกล้องถ่ายรูปทำให้ผมละเอียดละออกับสิ่งแวดล้อมรอบข้างมากขึ้นจริงๆ







ผมใช้เวลาทอดอารมณ์อยู่บนนี้ค่อนข้างนานมากๆ เพราะ...ไม่รู้จะรีบไปไหน
และก็ไม่ได้คิดจะไปไหนอีก...
อากาศเย็นสบายดีมาก เพราะมีลมเย็นๆ พัดโชยอยู่ตลอดเวลา

นั่งมองขอบหน้าผาอยู่นาน คิดอะไรไปเรื่อยๆ
"โลกนี้ไม่มีอะไีรแน่นอน" อย่างที่พระพุทธองค์ตรัสไว้จริงๆ



แต่เมื่อสายตาผมเหลือบลงไปเห็น รองเท้าข้างหนึ่งติดอยู่ด้านล่าง...
ลึกลงไปในหน้าผา...

ทำให้ผม...คิดว่า...ผมควรจะกลับได้แล้ว
เพราะ...
ผมอาจจะ...ไม่ได้อยู่เดียวดายในตอนนี้...แล้วก็เป็นได้ >"<
เผ่นครับ!!!




ระหว่างขับรถกลับ ผมแวะไปลาคุณพระอาทิตย์
และขอบคุณที่วันนี้อยู่เป็นเพื่อนกันมาทั้งวัน
ผมสบายใจขึ้นมาก เพราะคำแนะนำของหลวงพ่อเขาใหญ่

ถ้าผมไม่ยอมทุกข์ใจซะอย่าง แล้วใจผมจะทุกข์ได้ยังไง?


พบกันใหม่กับการออกฝึกถ่ายรูปคราวหน้าครับ Bye bye...


โดย Mr.Apirak

 

กลับไปที่ www.oknation.net