วันที่ ศุกร์ กุมภาพันธ์ 2554

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

นายก...ก็ช่วยฉันไม่ได้...?


 ถ้าจิตใจงาม...ชีวิตก็สวยงาม....?

.......มีใครบอกฉันว่าคนเรา หากจิตใจดี อารมณ์ดี ก็มีแต่ให้ ...

ถ้าจะจริงกระมัง การให้ใดใดก็จักเท่าการให้อภัย แต่ฉันยังไม่ถึงขั้น...

นั้น แค่คิดดีพูดดี และทำดี เท่าที่จะทำได้ ในแต่ละวัน ก็มีความสุข...

แล้วหละ สุขระยิบยับแพรวพราวที่แววตา เวลายิ้มกว้างโลก...

ก็สวยงาม สวยงามมาจากข้างในใจฉัน..อิ่มตั้งแต่เริ่มลงมือทำ...

แล้วหละ คุณหละครับเป็นเช่นฉันบ้างไหม.และมีใครเป็นโซ่ผูก...

พันธนาการในหัวใจที่ไม่ใช่ญาติพี่น้องคลานตามกันออกมา...

.......สำหรับฉันแล้วมากมายเหลือเกินมีก็ให้เท่าที่จะให้ได้ ....

วานนี้รับจดหมายสี่ห้าฉบับ ที่เข้ามาสำนักงานตำรวจแห่งชาติของฉัน...

 มีความสุขทุกคราที่อ่าน แม้จะรู้ว่าจะช่วยเหลือเค้าไม่ได้มากมาย...

 สุทัศน์ จันทร์ศรี เหลืออีกไม่ถึงสองปี กลางปี2555 เขียนมาหาฉัน...

หนึ่งหน้ากระดาษที่ฉันส่งเงินไปให้และบอกว่าอยากจะบวชทดแทน...

ฉันตลอดชีวิต..อ่านแล้วน้ำตารื้อๆพาลจะไหล....

หลายปีดีดักกับชีวิตที่ผูกพันสุทัศน์ฯในโลกมืดเรือนจำบางขวาง...

.........หกเจ็ดปีกับครอบครัวยายแสง มาชาวนาที่บ้านแพ้วจังหวัด...

สมุทรสาคร ยายแสงที่ฉันนั่งรถสามสี่ทอดกว่าจะถึงบ้านยายแสง...

 แต่มีความสุขทุกครั้งที่ไปเยือน นานแล้วซิ ปีนี้ฉันยังไม่ได้แวะเวียน...

ไปตั้งแต่คมคายจากไป ฉันรู้สึกเศร้า เหลือแม่ยายแสงและลูก...

ชายพิการบนกระท่อมริมคลองน้ำ เจ้าแคแดงและผักบุ้งที่ริมคลอง...

มันดูเศร้าสร้อยในใจฉัน....แต่ฉันรู้สึกดีทุกคราที่รายการคนค้นคน...

ยังส่งความช่วยเหลือให้ตลอดเดือนละพันห้าร้อยบาท...

...........กับปรานีที่ฟ้ามิเคยปรานี หลายปีที่รู้จักปรานี มีน้อยก็ให้น้อย...

 มีมากก็ให้มาก อยากเห็นโลกใหม่ของปรานี ปรานีที่ทั้งตัวเหลือ...

เพียงตาที่กรอกไปมารับรู้ว่าใครคือคนที่พอจะช่วยเยียวยาเธอได้ ...

ฉันปรารถนาอยากให้ปรานียิ้มกับโลกใหม่ ฝันไม่อยากเห็นรอย...

ผิวเกรียมไหม้ทั้งตัวของเธอสร่างหาย... ปวดร้าวคราใส่ยาทั้งตัว...

 ต้องล้างยาตลอดทั้งร่างกาย โอ้ปรานีเจ้าเอย ดอกไม้สีม่วงของฉัน...

มันก่นเศร้า...คงตายจากกันไปข้างกระมังฉันถึงจะลืมเธอลง....

.........ที่ทิ้งไม่ได้เลย ยายขนุน แม่เดือนละครั้งที่พบพาน ยายขนุน...

ก็ยังจำตำรวจบ้าเช่นฉันได้ แม้จะหลงๆลืมๆ แต่ฉันลืมยายขนุนไมได้...

 นั้นคือบ้านหลังแรกในชีวิตที่กู้เงินสหกรณ์ตำรวจไปสร้างให้ยายขนุน...

กับลูกสาว จนลูกสาวมาตายจาก  ยายขนุนคือกำลังใจที่ดีของฉัน...

เสมอ  แค่ขนมกับข้าวสองสามถุง ศีลพรอันบริสุทธิ์ของยายขนุน...

ที่ให้ฉันมา...มันสุขยิ่งกว่าเงินทองของเศรษฐีใจบุญที่รู้หน้ามิรู้ใจ...

ที่ฉันพานพบมาเสียอีก...ยายขนุนจ๋าเสื้อใหม่และผ้าห่ม...

ตัวนี้เป็นของคุณแนท...นะครับยาย...

.........เช้านี้ฉันก็คงต้องไปส่งเงินให้ครอบครัวลุงโด่งที่ปักธงชัยแล้ว...

หละ ลุงโด่งที่นอนป่วยเป็นอัมพาตมาหลายสิบปี ที่มีลูกชายสติไม่ดี...

คอยดูแล หลายปีผ่านที่ขอมาฉันมีก็แบ่งปัน ห้าร้อยบาทบ้างพันบาท...

บ้าง ฉันคงไม่ต้องรอให้มีให้พร้อมถึงจะลงมือช่วยเหลือ...

 นั้นมันคงต้องรอทั้งชีวิตแค่คิดจะให้แล้วลงมือทำ...

 คุณจะพบว่าสารแห่งความสุขนะมันหลั่งมาบนหน้าสวยของคุณ...

ถ้าจิตใจงาม ชีวิตก็สวยงามครับผม...?

โดย จ่าจินต์

 

กลับไปที่ www.oknation.net