วันที่ เสาร์ กุมภาพันธ์ 2554

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ยอยศ...ยอดหญ้า


เมื่อช้างศึกประสานงาหญ้าก็ยับ
เสียงสดับสับสนอลหม่าน
หญ้าเขียวเขียวเคยชมอยู่นมนาน
พลันแหลกลาญร่อยสลายกลายเป็นดิน

 เสร็จศึกเหลือแต่สิ่งถูกทิ้งขว้าง
 รอยอ้างว้างบอบช้ำย้ำถวิล
 ผู้มีชัยใช่จักชื่นรื่นชีวิน
 ก็ย่อมมีราคินในจินต์จำ

สงสารหญ้าแหลกเหลวเป็นเปลวผง
ต้องปลิดปลงชีวาพาระส่ำ
ใช่นักรบโลดโผนโดนกระทำ
ทุกเช้าค่ำไร้ผู้คอยดูแล

 หญ้ามิอาจเลือกข้างเหมือนช้างศึก
 จึงระทึกครั่นคร้ามตามกระแส
 ข่าวการรบทุกครั้งเหมือนรังแก
 ผู้พ่ายแพ้คือหญ้าเกิดราคี

ยังพอเหลือเชื้อรากฝากฝังชีพ
ไม่เร่งรีบลุกฟื้นคืนถิ่นที่ 
ค่อยค่อยทอดยอดใบด้วยไยดี
ใช่หลีกลี้ภัยสุมรุมเผ่าพันธุ์

 มาเถิดมวลยอดหญ้าจงท้าโลก
 พบวิโยคเพียงใดอย่าไหวหวั่น
 ถึงมิใช่ไม้สล้างกลางอารัญ
 คงมีวันเจ้าจะขึ้น...คลุมยอดภู

โดย สุพจน์_ชีรานนท์

 

กลับไปที่ www.oknation.net