วันที่ พุธ กุมภาพันธ์ 2554

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

...เพียงจิต...


กระหน่ำแรง เพลงฝน จนใจหนาว

ลำนำชาว กวี ที่สานฝัน

อักษรา พาร้อย สร้อยเรียงกัน

เพียงคืนวัน วรรณกรรม นำฉันไป

..

ละอองเย็น ฝนซา พาเราหม่น

ทุกผู้คน โศกท่าม ความหวั่นไหว

วิกฤษโลก ธรรมชาติ วาตะภัย

ทุกข์ยิ่งใหญ่ มวลมนุษย์ สุดพรรณา

...

แผ่นดินไหว ประท้วงชน คนเรียกร้อง

ในเหลียวมอง วุ่นวายล้อม ทุกหย่อมหญ้า

ยุคนี้คือ โลกร้อน อ่อนโรยรา

ต่างก็พา กันเป็น เช่นนั้นเอง

ความรู้สึกหนึ่งที่เป็นก้อนตื้นตันที่ระหว่างคอกับทรวงอก ทำให้ความรับรู้

ต่อสภาวะของจิต เริ่มมองที่อารมณ์นั้นแบบปล่อยให้น้ำตาไหลรินสู่ที่ต่ำอย่าง

ต่อเนื่องความเจ็บปวดในอารมณ์ร้าวรานนั้นสามสมแก่อารมณ์แล้ว จิตก็บอกตัว

ว่า ร้องหมดแล้วรึยัง หากร้องพอใจอิ่มใจแล้วก็หยุดได้แล้วนะ ยังมีงานอื่น

ต้องทำอีกอย่างสุดกำลัง ทำทุกสิ่งที่เป็นกำไรชีวิตตอนนี้ให้สุดจิตสุดใจ

อย่าเกรงใจความเหน็ดเหนื่อย ต่อวันเวลา ตอนนี้วันเวลาเหลือน้อยลงแล้ว

ชีวิตเราประมาทไม่ได้ ต้องระมัดระวังให้มากเท่าที่สติบอกกับจิต มองสายฝน

กลางทะเลที่ไม่มีวี่แววว่า วันนี้จะมีฝนหรือไม่ เพราะไม่มีเวลาตั้งเคล้ามาให้

เห็น ตกลงมาบอกว่า อะไรทุกสิ่งเปลี่ยนแปร ได้ทุกเวลา ข้าพเจ้าระลึกถึง

ธรรมชาติที่เป็นความจริงที่ความเป็นไป ของสิ่งนี้มี สิ่งนี้จึงมี

การเดินทางที่เป็นไปแบบ ตั้งใจแล้ว ว่าจะเดินต่อไปอย่างช้าๆ และเรียบร้อย

สำหรับชีวิตที่เดินทางระยะไกล มาสุดกำลังแล้ว ต้องชะลอตัวลงจากผาชัน

อย่างระมัดระวังการกลับคืนสู่สามัญ นั้นช่างเบา และหมดภาระ ไม่ต้อง

กังวลใดๆ อีกทุกสิ่งเตรียมการไว้แล้วลดความ ฟุ้งทางโลก และทางใจ

ลงให้เหลือเพียงพอเท่าที่ชีวิตจะอยู่ต่อไปจนถึงวาระที่สังขารถึงที่สุด

 

ผู้คนส่วนใหญ่กำลังมีความวุ่นวาย กับครอบครัวและชีวิตประจำวัน

เพื่อการดำเนินชีวิตประจำวันเพื่อฐานะตามแต่อัตตภาพของบุคคล

นั้นๆ เราเองได้วางภาระทั้งหมดลงแล้ว ก็เดินไปข้างหน้าอย่างรู้ว่าพอ

ต่อทุกสิ่งที่พบเห็นและได้มา และก็เริ่มหันมาพิจารณาปัจจุบันที่เตรียมตัว

เพื่อการพรัดพรากจากสิ่งที่รัก อย่างเตรียมพร้อม เป็นเช่นนั้นเอง

 

 

ในสังคมทั่วไปมีสิ่งที่ชวนตื่นเต้น มีสิ่งจูงใจ เร้าใจให้เดินตามไปอย่าง

ลืมตัวและลืมไปหมดทุกสิ่งจะไม่อยู่กับเรา ตลอดไป ไม่ว่าคนใกล้ตัว

และทรัพย์สมบัติที่หามาได้แล้วก็จะได้เชยชมเพียงอีกไม่กี่ลมหายใจ

ก็ต่างจากกันและเสื่อมไป

บันทึกจากจิตที่คิดไปไม่มีที่ยึดเหนี่ยว และจิตก็คือจิตที่ วิ่งวนไปตาม

วาระแห่งเหตุ และผล ขอบคุณภาพดอกไม้ ต้นไม้ และสายฝน

ด้วยจิตคาราวะ ซันญ่า

...

โดย ซันญ่า

 

กลับไปที่ www.oknation.net