วันที่ เสาร์ กุมภาพันธ์ 2554

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

น้ำแห้ง


         เปลวแดดเต้นระยิบ ระอุไอร้อนจนต้องหรี่ตาเพ่งมองพื้นน้ำที่สะท้อนแสงวับวาว  เพิ่งเข้าเดือนมีนาคมแต่น้ำกลับแห้งขอดจนมองเห็นฝูงปลา    น้ำในบ่อเหลือแค่ครึ่งหน้าแข้ง   เมื่อวานหงายท้องลอยเท้งเต้งหลายตัว  คงเพราะทนความร้อนไม่ไหว  ต้นหว้ากับต้นตะแบกที่พอจะอาศัยให้ร่มเงาก็เหลือใบหรอมแหรมตามฤดูกาล     ชายชรานั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น 

        “ ขายไม่ค่อยได้หรอกตาปลามันตัวเล็ก แล้วตอนนี้ปลาก็เยอะ น้ำมันแห้งเหมือนกันหมดทุกที่ ” หญิงชราวางหาบปลาย่างลง  แล้วเก็บเข้าตู้กับข้าว   ชายชรานั่งมองคู่ชีวิตแล้วถอนใจ  ยังเหลือปลาในบ่ออีกชุดหนึ่งที่ยังไม่ได้จับขึ้นมา  แต่ก็คงไม่เกินอาทิตย์หน้า  เพราะน้ำจะแห้งบ่ออยู่แล้ว เงินที่คิดว่าจะได้จากค่าปลาก็คงไม่ได้แล้ว   สิ้นเดือนนี้ต้องจ่ายเงินล้านจะเอาเงินที่ไหน  ค่าสังกะสีอีกตั้งหลายแผ่นที่เอามาจากร้านวัสดุก่อสร้าง  ถ้าสิ้นเดือนไม่มีให้  เขาก็คิดรวมเป็นเงินกู้ร้อยละสิบ

        “ ไม่เป็นไรหรอกตา เอาไปเถอะ เดี๋ยวฝนมาจะไม่มีที่อยู่  ถ้าอะไรต้องเปลี่ยนอีก ก็มาเอานะ ”  เจ๊แดงเมียเถ้าแก่ยิ้มอย่างใจดี ขณะรับโฉนดจากมือชายชราไปเก็บเข้าลิ้นชัก  “ ห้าพันนี่ถ้าไม่พอค่าช่างก็มาเอาอีกนะตา หนูไม่ว่าหรอก ” ชายชรานึกถึงวันที่ถือโฉนดไปหาเถ้าแก่ที่ร้าน 

          “ พ่อเอาโฉนดไปให้เขาทำไม  ลูกผมจะเข้ามหาลัยแล้วนะ  แล้วผมจะไปเอาเงินที่ไหน ทำไมไม่ปรึกษากันก่อน ”  ลูกชายคนโตบ่นอย่างหัวเสีย ก่อนจะรีบขับรถออกไป ชายชราได้แต่ยืนมองแล้วกลืนน้ำลายลงคออย่างขมขื่น  หลายปีแล้วที่ต้องทนนอนอยู่ใต้หลังคาที่ผุกร่อน  เวลาฝนตกแทบจะนอนไม่ได้  เมื่อหน้าฝนปีที่แล้วลูกสาวพาหลานๆมาเยี่ยม  ต้องหอบลูกกลับตอนกลางคืนเพราะฝนรั่ว  “ พรุ่งนี้ค่อยกลับได้ไหมลูก ฝนตกมันอันตราย  " หญิงชราบอกลูกสาว     “ ไม่ได้หรอกแม่เด็กๆไม่นอนแล้ว   นี่ถ้ามันบอกพ่อมันว่าหนูพามานอนตากฝน  พ่อมันเอาหนูตาย ” สองตายายได้แต่ยืนมองลูกสาวพาหลานขึ้นรถจากไป

         เดือนที่แล้วสองตายายตกลงกันว่าถึงเวลาที่ต้องซ่อมแซมบ้านแล้ว  โทรไปหาลูกคนไหนก็ไม่มีเงินพอจะช่วยได้   “ โฉนดนี่แหละตา ปล่อยปลาไว้ตั้งห้าพันตัว จับขายคงจะพอได้ให้เขาอยู่นะ ” หญิงชราบอกสามี    สิบกว่าปีแล้วที่สองตายายต้องอยู่เพียงลำพัง เพราะลูกๆต่างออกเรือนกันไป   นานๆถึงจะมีบางคนกลับมาหาบ้าง  เพื่อขอความช่วยเหลือ  โฉนดที่สวน ที่นา  สมบัติเก่าแต่ปู่ย่าตายาย ได้แปรสภาพเป็นค่าเล่าเรียนของลูกๆและหลานๆ ไปจนหมดแล้ว   จนเหลือใบสุดท้ายคือโฉนดที่บ้านนี่แหละ  เงินล้านหรือเงินกองทุนหมู่บ้านกู้มาให้ลูกชายคนเล็กเมื่อปีที่แล้ว  เพื่อเอาไปดาวน์รถไว้ขับไปทำงาน   สองตายายต้องช่วยกันส่งดอกเพราะลูกต้องส่งงวดรถ

        “ ผมบอกว่าไม่ต้องเลี้ยงก็ไม่เชื่อ เอาเงินไปทิ้งลงบ่อเฉยๆ  ใครจะไปแก้ปัญหาให้พ่อกับแม่ได้ล่ะ ลูกเมียผมก็มี ถ้าเรื่องเงินไม่ต้องโทรมาเลยนะ ” ชายชราวางโทรศัพท์ลง น้ำตาเอ่อคลอเบ้า เสียงลูกชายคนเล็กยังก้องสะท้อนในหู หญิงชราละจากจานข้าว เงยหน้าขึ้นมองคู่ชีวิต ด้วยดวงตาที่แห้งเหี่ยว

             .....................

           อักษรานันต์

                    ในห้วงคำนึง ถึงความร้อนแล้ง ของฤดูกาลจนถึงห้วงหัวใจ

           ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เน็ตครับ

โดย อักษรานันต์

 

กลับไปที่ www.oknation.net