วันที่ จันทร์ มีนาคม 2554

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ว้าเหว่อยู่กลางเว้


แม่น้ำหอม-หอมนานกลางธารเปลี่ยน

คลื่นเคลื่อนเหมือนโบยเคี่ยนคลื่นลูกเก่า

กลางเมืองเว้ดูว้าเหว่อยู่ในเงา

เพลงเหงาเจ้าขับกล่อมในค่ำคืน

เอม*เอ๋ยเคยยิ้มแก่โลกหล้า

เนิ่นช้าเคลื่อนผนึกกับดึกดื่น

แม้หวานนานนับกลับกลืน

เหมือนหนึ่งมิรู้ตื่นมาพบกาล

อ๋าวหยาย*ชายสะบัดตามจังหวะ

ขณะต่อขณะก้าวประสาน

คือก้าวบนโมงยามแต่เนิ่นนาน

และท่องไปตามธารแห่งนายทุน

เพลงเก่าเจ้าบรรเลงเป็นเพลงใหม่

สดใสล้อโสลกกับโลกหมุน

กามเอิน กามเอิน* ขอบคุณ

ยิ้มกรุ่นไม่คุ้นเคย แต่ไม่จาง

เมืองเว้จักว้าเหว่ลงอีกครั้ง

หลังกล่าวคำลาเมื่อฟ้าสาง

ขณะหมอกหยอกเมืองอยู่รางๆ

กลับสู่ทางสายเก่าเจ้าเคยจร

แผลเก่า-ใหม่ จากใครใช่สาระ

ปล่อยรอยชะกับสงครามแต่คราก่อน

ตราบใดยิ้มใดยังออดอ้อน

ไมตรียังตื่นฟ้อนในแววตา

(แผลเก่าใหม่ใครฝากไว้ใช่สาระ

คนคละสงครามอุธาหรณ์

ฝนเหลือง-เมืองนรก-ตกตะกอน

ให้จากจรกับสายน้ำย้ำรอยคิด)

++++++++++++++++++++++++++++++++++

เอม-น้อง.คำแทนตัว

อ๋าวหยาย-เสื้อแขนยาว

กามเอิน-ขอบคุณ

โดย จันทนเวชะ

 

กลับไปที่ www.oknation.net