วันที่ พฤหัสบดี มีนาคม 2554

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

...อยู่กับปัจจุบันขณะ...ทะเลอ่าวไทย


สะท้อนแสง สุรีย์ สีแสดสด

ยอ...ทรงกลด สนธยา ลาเหลี่ยมฟ้า

บอกรักฝาก แสงสวย ด้วยหน่อยนา

โปรดรู้ว่า คิดถึงนัก รัก...เหลือเกิน

...

หลายวันเวลาที่มองอักษร ออนไลน์วิ่งผ่านสายตาไปตามลำดับ

อ่านความหมายต่างๆ ที่แตกประเด็น ทำให้อมยิ้มและก็วางใจลงที่สงบ

 

 

 

 

ยามนี้วิถีทางของคนไทย มีหลายหลาก แต่คนที่ทำหน้าที่พลเมืองอย่างเรา

ต้องอดทน ทำหน้าที่ของตัวเองให้เหมาะสม บ้างก็ล้ำเส้นเล็กน้อย แต่ก็มีผู้ดูแล

อย่างอบอุ่นไม่ให้ คำพูดในวงสังคมบาด ...ผู้แสดงออก ทางความคิด ให้เจ็บปวด

ก็ถือว่า วุฒิภาวะของ ...เรา...บล๊อคเกอร์ชาวโอเคเนชั่น อยู่ในระดับสูง ...

น่าพอใจ...

  

 

 

การได้เหลือบมอง บรรยายกาศรอบตัว ทั้งโลกจริงๆ

และโลกหลังม่านสีน้ำเงิน พร้อมกับชีวิต ปกติของข้าพเจ้า เป็นไปแบบ

สุข...เบาๆ สบายๆ ...ท่ามกลางห้วงโอบ...กอดของแผ่นน้ำ

ห่างไกลแผ่นดินใหญ่ ...๓ชม.กว่าเล็กน้อย มีคำพูดหนึ่งลอยมา

...หากมีสิ่งใดเกิดขึ้นกับแผ่นดินใหญ่ ที่แห่งนี้ไม่มีทหาร ไม่มีเคอฟิว

คนดี อยู่ได้อย่างไม่อึดอัดใจ...

...

วิถีของคนหาก...พอดี ...จะไม่ล้น ไม่หก ...ไม่ขาด...

เพราะมันพอดี พอเห็นปัญหา เห็นอารมณ์ ของคนที่แสดงออกจึงเหมือน

ได้ยืนมองดู อยู่บนบัลลังค์ที่สูง...กว่าใครๆ มองเห็นทั่วและเห็นไกล

เหมือนยามได้เหินเวหายาม ยานพาหนะ พาข้ามน้ำ ข้ามทะเล

ที่อยู่บนฟ้านั้น กำลังอยู่ที่ระดับบน สูญญากาศ การเคลื่อนตัวของ

ยานพาหนะ...ก็นิ่ง และไปได้ตาม ความเร็วที่กัปตันตั้งไว้

 

 

ความงดงามทางการได้สัมผัส ปัจจุบันขณะ ทำให้มลพิษทางข่าวสาร

ลดลงด้วยความเข้าใจ ในเหตุการณ์ ของแต่ละเรื่อง แต่ละเหตุการณ์

ที่เกิดขึ้นไม่หยุดนิ่ง เช่นดังเวลาที่ไม่มีการเหน็ดเหนื่อยที่จะ ทำหน้าที่

เคลื่อนตัวไป ข้างหน้า มองไปข้างหน้า กับปัญหาที่มี แก้ไขไปตาม

ความเหมาะสม ซึ่งเป็นเข้าใจปัจจุบัน รอบข้างแผ่วงกว้าง ไปจนทั่ว

รังษีแห่งไมตรี รังษีแห่งกรุณา จะแผ่ออกมาจากใจ เอง...

 

 

ข้าพเจ้าอ่านใจ อ่านความคิด ตัวเองแบบ ตั้งใจและทบทวนมีขึ้นๆลงๆ

หลายครั้ง หลายหนแล้วแต่วาระ นี่แหละ ความเป็นไปแห่งวิถีปุถุชน

มองลึกลงไปในภาพที่เห็นตรงหน้า แล้วก็บอกตัเองว่า ข้าพเจ้า...

ช่างโชคดี...จริงๆ ที่ได้มีโอกาส มองความ สวยงาม รอบๆตัวอย่าง

สบายใจ สบายอารมณ์

 

 

 

ขอบคุณภาพ พระอาทิตย์อัศดง ทะเลอ่าวไทย

แม้จะเป็นช่วงเวลาที่แสนสั้น แต่ข้าพเจ้า ก็มีภาพมาเล่าเรื่อง

ให้การเขียนจิตใจ ได้เบิกบาน ในยามที่ฝน พร่ำๆ

 

 

 

ในเงาภาพเห็นดวงอาทิตย์ สะท้อนแสงเย็นตา อ่อนหวาน ถึงสามดวง

ทำให้นึกถึงคำของพ่อ ...โลกนี้มีความน่าพิศมัยมากมาย อยู่ให้เป็นสุข

และอยู่กับความทุกข์ อย่างเป็นสุข กับความทุกข์นั้นด้วย พ่อมักจะเล่า

คำปริศนาธรรมให้รับฟังเสมอ ซึมซับอยู่ตลอดเวลา เป็นการเรียนรู้เรื่อง

ชีวิตธรรมดา ได้เร็วขึ้น ตามประสาปุถุชน ของสังคม(คิดถึงพ่อมาก)

 

  

เห็นเงาคนในภาพ ขยับไป ในกิริยาที่ต่างกัน ก็ยิ่งทำให้ได้คิดว่า

ทุกสิ่งที่ดูเหมือนเดิมแต่ กลับไม่เหมือนเดิม สักอิริยาบทเดียวเลย

  

  อยู่กับปัจจุบันอย่าง...เบาใจ

 

  

 

 

ขอบคุณเพื่อนๆ ที่แวะมาอ่าน ภาพเล่าเรื่อง

ด้วยจิตคาราวะ

ซันญ่า

๒๔ มีนาคม ๒๕๕๔

...

โดย ซันญ่า

 

กลับไปที่ www.oknation.net