วันที่ อาทิตย์ เมษายน 2554

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

...ขอบคุณ...จากใจ


 
  • ซันญ่า
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : cicithai2@windowslive.com
  • วันที่สร้าง : 2008-04-10
  • จำนวนเรื่อง : 144
  • จำนวนผู้ชม : 86732
  • จำนวนผู้โหวต : 419
  • ส่ง msg :  
  • โหวต 419 คน

  • ซันญ่า
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : cicithai2@windowslive.com
  • วันที่สร้าง : 2008-04-28
  • จำนวนเรื่อง : 142
  • จำนวนผู้ชม : 78872
  • จำนวนผู้โหวต : 228
  • ส่ง msg :
  • โหวต 228 คน

 4 ปีวันนี้

นามปากกา ซันญ่า บล๊อคเกอร์ ที่โอเคเนชั่นได้เปิดโลกหลังม่านสีน้ำเงิน

เปิดโลกทัศน์ที่หลากหลายให้ได้เลือกสรร อ่านบทเขียน และจินตนาการ

จากสมองที่มีคุณค่าของแต่ละท่านบล๊อคเก้อร์ ทำให้สังคมที่นี่...โอเคเนชั่น

อบอุ่นจริงๆค่ะ ข้าพเจ้าเดินทางไกลในแผ่นดินอื่น แต่ไม่เดียวดายเพราะมี

มุมหนึ่งที่เป็นส่วนตัว...ที่นั่งหลังม่าน...สีน้ำเงินบอกเล่า ตัวตนของผู้นำเสนอ

และบางท่านก็เป็นนักเขียนที่มีชื่อเสียง จากนิตยสารที่มากด้วยวาทะศิลป์

ยามได้เข้าไปแวะเวียน อ่านเอาสาระและพักผ่อน ในเอนทรี่ต่างๆ ของเพื่อนๆ

และหลายๆท่านก็เป็น นักเขียนประชาชนที่ เก่ง...และมากด้วยไมตรี

ข้าพเจ้าได้รับทุกสิ่งทั้งกำลังใจ ไม่ว่าจะมีช่วงเหงาๆ เศร้าๆ หรือสนุก ก็เป็นสุข

ยามได้แสดงออกในบล๊อคที่เป็นบล๊อคของ...ตัวเองตรงนี้ ที่โอเคเนชั่น

 

 

โลกใบนี้มีความสวยงาม ในแง่ของความงดงาม แต่ในขณะเดียวกันก็ช่าง

แสนโหดร้ายเหลือเกินในลักษณะของความจริง...ความเป็นจริง ที่ไม่ได้ฝัน

หรือเพียงคิดไปเอง แต่ความจริงก็คือ...สัจจะธรรมของโลกธรรม ที่เราได้

เกิดมาอาศัย ทุกสิ่งเกื้อกูลกันแบบสะพานที่เชื่อมกัน...สะพานแห่งชีวิต

วันเวลาหมุนไปไม่มีวันเหน็ดเหนื่อยความเติบโต ความยิ่งใหญ่ ความมหัศจรรย์

ของสรรพสิ่งใน...แต่ละหนแห่งก็มีให้ได้ค้นหาอย่างตื่นตา ตื่นใจอย่างวิเศษ

มันคือแหล่งความรู้ ที่ได้ให้เรียนรู้ทุกลมหายใจ ข้าพเจ้าเก็บเกี่ยวทุกสิ่งที่เดินทาง

สัมผัสกับแต่ละย่างก้าวของ ความเป็นจริง และความคิดที่จินตนาการ มันไม่ต่าง

อะไรกับหนังสือเล่มหนึ่ง หรือหนัง...สักเรื่องหนึ่ง หากนิยามอย่างนั้น

 

ธรรมดามากที่คนเดินทาง...อย่างข้าพเจ้า ย่อมหลงทาง และต้องเสียเวลากับทาง

ที่หลงไปนั้น กว่าหาหนทางไปให้ถูกทางก็ ต้องแก้ไขหาเส้นทางอยู่นาน

นั่นก็เป็นประสพการณ์ ในเส้นทางที่ เดินไป ชีวิตก็ดุจเดียวกัน ก่อนจะถึงจุดหมาย

หากไม่หลงเดินแยก ไปทางซ้าย หรือทางขาวเสียก่อน คนๆนั้นก็จะถึงที่หมายได้

เร็วและประสพความสำเร็จ ในการดำเนินชีวิต และก็เป็นสุขกับ...ชีวิตที่เข้าใจ

ข้าพเจ้ารู้จัก รักและก็เก็บความรัก ไว้ให้อยู่กับข้าพเจ้า โดยที่ไม่ได้ใช้ความรัก

ร่วมเดินทางไปด้วย แล้วความรักที่ยังเป็นความรักที่ ให้เกียรติ เคารพจึงเป็นสิ่งชู

กำลังใจในยามคิดถึง ปุถุชนคนหนึ่ง กับลมหายใจที่ดิ้นรนเพื่อความรู้และ การงาน

ที่รับผิดชอบ ข้าพเจ้าจึงได้อย่างหนึ่งและเสียอย่างหนึ่ง สอนข้าพเจ้าว่า ไม่มีใคร

เป็นคนสมบูรณ์ บริบูรณ์ ๑๐๐ เปอร์เซ็นต์ เต็มหรอกนะ ต้องมีพลาดพลั้ง มีได้

มีเสียเสมอ โลกธรรม มีสองสิ่งคือ เท่านี้เอง เกิดกับเสื่่อม ข้าพเจ้าจึงใช้ชีวิต

อย่างที่ใจต้องการ แล้วรางวัลของความมุ่งมั่นก็ทำให้ ข้าพเจ้ากำลังยืนอยู่

บนแท่นรับรางวัลชีวิตขณะนี้ สิ่งที่พอใจ ไม่วิ่งไล่ไคว้คว้า ทำให้รู้ว่าการหยุด

ก็มีความสุข...ได้พักผ่อนได้ทบทวน ได้ระลึกย้อนไปว่า สิ่งที่เราวิ่งหานั้น

ยิ่งหาได้มากก็ยิ่งอยากได้เพิ่มมาก และก็เหนื่อยมาก เช่นกัน

 

ขอบคุณความรักที่...อบอุ่นยามเมื่อได้รัก ขอบคุณความผิดหวังเมื่อไม่ใช่จังหวะ

และไม่ใช่โอกาส ขอบคุณอายุที่มากขึ้น ที่ทำให้เวลาที่จะอยู่ต่อเหลือน้อยลง

ขอบคุณสิ่งประกอบที่พบเห็น ที่ได้ใช้ประโยชน์อย่างคุ้มค่า ขอบคุณพ่อแม่ที่ให้

กำเนิดเลี้ยงดูให้ได้เติบโตมา ขอบคุณโชคชะตา และจิตสำนึกที่ชี้ทางให้ข้าพเจ้า

ได้เป็นตัวของตัวเอง กว่าจะได้มานั่งมอง...โลกด้วยความเข้าใจ ชีวิตที่ปีนป่าย

ต้นไม้ใหญ่ที่สูงเสียดฟ้า ก็มีกิ่งไม้อีกหลายกิ่งให้ อยากปีนไปตามกิ่งอื่นๆ

เปลี่ยนมุมมองเปลี่ยนทิศทางที่มองเห็น กล้าก้าวเดิน ก็ต้องกล้าเปลี่ยนแปลง

และเปลี่ยนสถานะของตัวเอง ตามความเหมาะสม ของกาลเวลา และวัย...

ปรับสมดุลของความเหมาะสมของเราไปด้วย ข้าพเจ้าเป็นคนที่คิดไม่เหมือนใคร

ตรงที่อาจเป็นคนเปลี่ยนใจ ตามใจตัวเอง ไม่ยึดติด จะแก้ไขสถานะการณ์

เฉพาะหน้าด้วย การเปลี่ยนใจ ตามความเหมาะสม เป็นประจำ เพราะไม่อยาก

ฝืนใจ หรือฝืนชะตาชีวิตให้ อึดอัด ไม่โล่ง ไม่โปร่งสบาย ก็เลยเป็นตัวของตัวเอง

อย่างที่อย่างเป็นอยากทำ ไม่อยากเดือดร้อน อยากเรียบร้อย ง่ายๆ

บอกตัวเองเสมอว่า อยู่ที่ใดไม่ให้เดือดร้อน ทั้งเราเอง และสังคมนั้นๆ อยู่ที่ใด

ก็เคารพสถานที่ และเคารพสังคมของที่นั้นด้วย เราจึงจะได้มีโอกาสรู้จักกับ

สังคมนั้นอย่างเปิดใจ ชีวิตคนเดินทาง มีราบรื่นและมีอุปสรรค มากมายในทาง

เดินนั้นแต่ เราอยากรู้อยากเห็น อยากเรียนรู้ อุปสรรคเลยกลายเป็นโอกาสของ

ความระมัดระวังให้ได้เรียนรู้ กับแง่มุมของการมีชีวิตต่างสังคมอย่างฉลาด

พยายามเถิดเพียรไปให้ถึงที่สุด วันที่คุณหยุดได้ เพราะ การพร้อมที่จะหยุด

กับชีวิตที่วิ่งไขว่คว้านั้น เราจะรู้สึกว่าชีวิตนี้...เราใช้คุ้มค่าแล้ว หยุดมองที่ใจเรา

...

ขอบคุณภาพทั้งหมด ในแต่ละคราวที่เดินทางไปในแผ่นดินอื่น

ขอบคุณเพื่อนๆ ที่แวะมาอ่าน และขอส่งความสุข ในช่วงปีใหม่

สงกรานต์ขอให้มีความสุขผ่องใส ทุกๆครอบครัว

ด้วยจิตคาราวะ

ซันญ่า

...

โดย ซันญ่า

 

กลับไปที่ www.oknation.net