วันที่ เสาร์ พฤษภาคม 2554

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เมื่อไม่มีรถยนต์ใช้


น้องพราวลูกป๊า

วันนี้ป๊าตื่นขึ้นมา ไม่เห็นหน้าหนูกับแม่ ให้รู้สึกเหงาอย่างไงไม่รู้ เมื่อวานอาอี๊อุตส่าห์ขับรถจากบ่อทองมารับหนูกับแม่ถึงกรุงเทพ น้องพราวโชคดีจริงๆ ที่มีคนรักเยอะ มีแต่คนอยากจะอุ้ม อยากจะหอมแก้มยุ้ยๆ ของหนู

ตอนหนูลืมตาดูโลกใหม่ๆ ป๊ามองไม่ออกว่าหนูหน้าตาเหมือนใคร ป๊าเพิ่งมามองออกก็ตอนหนูอายุได้ 6 เดือน หนูช่างหน้าตาน่ารักเหมือนป๊านี่เอง แต่ก็ต้องขอบคุณแม่หนูด้วย เพราะแม่ก็น่ารักเหมือนกัน

ป๊าต้องยอมอดกลั้นความคิดถึง ไม่เห็นหน้าหนูหลายวัน ให้หนูไปอยู่บ่อทอง สูดอากาศบริสุทธิ์ ดีกว่าอยู่บ้านตึกที่กรุงเทพ ข้างบ้านเขากำลังดัดแปลงตึกแถวอายุ 30 ปี ให้เป็นห้องเช่า ทั้งทุบ ทั้งขุด ทั้งเจาะ เสียงระงม ปวดโสตประสาทมาก

ที่สำคัญคือหลายวันต่อจากนี้ ป๊าจะไม่มีรถยนต์ใช้ เพราะดันขับไปชนรถตำรวจ กลางสี่แยกประชาอุทิศ-ประดิษฐ์มนูธรรม เมื่อกลางสัปดาห์ที่ผ่านมา โชคยังดีที่ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ น้องพราวก็ไม่ตกใจ ยังคงนอนหลับบนตักนุ่มๆ ของแม่ต่อได้

เช้าวันนี้ ป๊าเอารถเข้าอู่เล็กเชาว์การช่าง ถนนลาดปลาเค้า เป็นอู่ใหญ่พอสมควร และมีระบบการจัดการภายในค่อนข้างดี มีเสมียนรูปร่างดี นุ่งกางเกงขาสั้น คอยต้อนรับ  แต่สาบานได้ว่าแม่ของหนูน่ารักและดูดีดว่าเสมียนคนนี้เยอะมาก อุปมาดั่งแสงหิงห้อยย่อมไม่อาจประชันกับแสงจันทร์

แม้ว่าซ่อมรถครานี้ ป๊าจะไม่ต้องควักกระเป๋า เพราะรถตำรวจ(ซึ่งยอมรับผิดที่ขับรถโดยประมาท) มีประกันชั้น 1 อย่างไรก็ตาม การที่ต้องจอดรถในอู่หลายวัน ย่อมมีค่าเสียโอกาสมหาศาล โดยเฉพาะค่าใช้จ่ายในการเดินทาง

ป๊านั่งแท็กซี่จากอู่ถนนลาดปลาเค้า ไปลงBTS หมอชิต มิเตอร์ขึ้น 95 บาท ป๊าให้แบ๊งค์ร้อย ไม่เอาตังค์ทอน ตามสไตล์คนชอบทิป ป๊าคุยกับแท็กซี่เรื่องก๊าซและการดูแลรักษารถ ยังไม่ขอกล่าวถึง

นั่ง BTS จากหมอชิตไปสยาม 35 บาท  ขากลับก็อีก 35 บาท เพื่อไปอบรบพัฒนาบุคลิกภาพที่สถาบันจอห์น โรเบิร์ต พาวเวอร์ อาคารสำนักงานเซ็นทรัลเวิลด์ เรื่องความรู้ที่ได้จากการอบรม ซึ่งป๊าอบมานานหลายเดือนจนตัวเหลืองแล้ว มีหลายประเด็นที่สำคัญ น้องพราวสามารถนำไปใช้ได้ในอนาคน ยังไม่ขอกล่าวถึง

จากหมอชิตกลับบ้าน นั่งรถตู้ ซึ่งเป็นรถที่ป๊าไม่ชอบมาก เนื่องจากมันเสริมเก้าอี้อีกแถวหนึ่ง ช่องว่างระหว่างแถวที่นั่งก็แคบลง ทำให้เข่าป๊าชนกับผนังเบาะคนข้างหน้า อึดอัดมาก แถมลีลาการขับของรถตู้ก็เหมือนแร็พเตอร์ โยกๆ ยึกๆ ยักๆ ทำเอาโลกในหัวป๊าหมุน อยากจะขย้อนออกมาใส่หน้าโชเฟอร์

นั่งทรมานบนรถตู้ ให้นึกถึงเจ้าพระยาโปรตรอนของป๊า ที่จอดรอเปลี่ยนอะไหล่อยู่ในอู่ หวังว่ามันคงออกมารับใช้ป๊าในเร็ววัน

โบราณว่า เวลาเรามีความสุข เรามักไม่เห็นคุณค่าของสิ่งที่เรามีอยู่ แต่เวลาเราเสียมันไป เราจะนึกถึงมัน เหมือนป๊าตอนนี้เลย เห็นคุณค่าของการมีเจ้าพระยาโปรตรอนมากๆ ตอนที่มีมันขับก็ไม่ได้รู้สึกอะไรมาก เพราะมันไม่ใช่รถหรูหรา ราคาแพง ไม่ใช่รถในฝันของป๊า แต่วันนี้ วันที่มันอยู่ในอู่ ป๊าโคตรคิดถึงมันเลย

ค่าโดยสารรถตู้ 25 บาท ถึงเซ็นทรัลรามอินทรา เบ็ดเสร็จ วันนี้มีค่าเดินทาง 195 บาท นั่นคือราคาที่ต้องจ่ายเมื่อไม่มีเจ้าพระยาโปรตรอนวันแรก

พรุ่งนี้ป๊าจะมาเล่าให้ฟังต่อ ถึงเรื่องการติดแก๊สในรถยนต์ ที่ป๊าคุยกับแท็กซี่และทัศนคติของป๊าเอง เผื่ออนาคตน้องพราวอาจจะมีโอกาสสได้ใช้รถยนต์ที่ติดแก๊ส

คิดถึงลูก คิดถึงเมีย

7 พฤษภาคม 2554

โดย ซิมเซน

 

กลับไปที่ www.oknation.net