วันที่ พฤหัสบดี มิถุนายน 2554

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

คนบ้านนอก...ไปเมืองนอก ภาคจบ ปลายทางที่...Melbourne


ความเดิมจากตอนที่แล้ว...
คนบ้านนอก...ไปเมืองนอก ภาค 1 Adelaide, Australia

เป็นไปได้ยังไง!!!! ผมได้ไปเมืองนอก 555+

ตลอดสามวันที่อยู่ Adelaide ก็ต้องทำแต่งาน...งาน...และงาน
เลิกงานก็มืดสนิท ไม่มีโอกาสถ่ายรูปหรอกครับ ต้องนอนเอาแรง Y_Y
เพราะต้องตื่นตั้งแต่ตี 3 เพื่อไปทำงาน (เวลาในเมืองไทย)
ไปถึงที่ทำงานตั้งแต่ตี 5 (เวลาในเมืองไทย) เจ้านายฝรั่งนั่งรอกันเต็มห้อง 555+
และผมก็...ไม่เคยไปทำงานทัน 8 โมง (เวลาออสเตรเลีย) เลยซักวัน ^^"

ในที่สุด...วันนี้ก็มาถึง...วันที่ผมต้องบอกลา...จำใจ...บอกลา Adelaide
ผมบอกแท๊กซี่ให้จอดข้างทาง ขอถ่ายรูปหน่อย
เพราะคงไม่มีโอกาสที่จะได้มาที่นี่อีกครั้ง...

แท๊กซี่ทำหน้างุนงง...@_@ ถ่ายรูปอะไรของมัน...
ผมบอกว่าท้องฟ้าบ้านยูสวยมากๆ นะ
แท๊กซี่ตอบว่า...ก็สวยดี แต่เห็นจนเบื่อละ Y_Y



จริงๆ แล้วผมก็เข้าใจ...ว่ามันเป็นแค่...ท้องฟ้า...
แต่คนอย่างผม คงมีโอกาสนี้โอกาสเดียว ที่จะได้ถ่ายรูปท้องฟ้า ในเมืองนอก
ผมถ่ายรัวๆ ไปงั้นๆ ไม่มีเวลาเล็ง ใช้เวลา 1 นาที เพราะต้องรีบไปขึ้นเครื่องบิน...

มองแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ...ลาก่อนนะ Adelaide...



ผมขึ้นเครื่องเพื่อบินต่อไปยัง Melbourne เพื่อไปดูงานในโรงงานอีกแห่งหนึ่ง...
ได้แต่คิดๆ ไปตลอดทางบนเครื่องว่า...
คนที่ต้องไปทำงานเมืองนอก...มันทรมานใจแบบนี้นี่เอง >"<
ใจนึงก็อยากเดินเที่ยว แต่เวลาบีบจำกัดเหลือเกิน ใจนึงก็อยากพักผ่อน
เพราะอากาศที่หนาว ทำให้ร่างกายคนเอเชียแบบเราปรับตัวลำบาก...

แต่...ผมไม่ยอมหรอก ชาตินี้คงได้มาครั้งเดียว ^^" ขอเดินหน่อยนะ 555+



ผมใช้เวลาบนเครื่องบิน 1 ชั่วโมง
แต่เวลาบนนาฬิกาที่เมลเบิร์นกลับหมดไป 1 ชั่วโมงครึ่ง!!!
นี่ผมต้องแกกว่าคนอื่นไปฟรีๆ ครึ่งชั่วโมงเลยเหรอเนี่ย Y_Y เศร้าใจจริงๆ

อากาศตอนนี้ที่เมลเบิร์น ก็คือฤดูหนาว...ผมเดินดูป้ายไปตามทาง
ก็เห็นว่ามีแม่น้ำใกล้ๆ โรงแรม แต่มืดแบบนี้ จะถ่ายรูปอะไรได้ >"<
ง่วงก็ง่วง เดินหนาวไป หาวไป Y_Y ถ่ายรูปแล้วเอามาดู ก็เซ็งสนิท
เดินกลับโรงแรมดีกว่า...ไม่มีขาตั้งกล้อง...ถ่ายอะไรไม่ได้เลย



โรงแรมที่ผมเข้าพักในเมลเบิร์น ก็ยังไม่มี internet ให้ใช้ฟรีอยู่ดี
ผมทำใจไม่ได้ที่จะต้องต่อเน็ตที่ราคาชั่วโมงละ 200 กว่าบาท Y_Y
ก็เลยต้องใช้การส่งกระแสจิตเอา...ว่า ป๊ะป๋าคิดถึงนู๋ไอซ์นะครับ T_T



ที่แย่กว่านั้นคือ...ปลั๊กไฟ...ผมไม่สามารถชาร์จแบตโทรศัพท์และกล้องได้
เพราะใช้ปลั๊กคนละแบบ Y_Y

ผมยังไม่เห็นว่าได้ประโยชน์อะไรจากห้องพักคืนละ 5,800 บาทเลย
ในเมื่อแม้แต่น้ำเปล่าในตู้เย็น ยังต้องเสียเงินอีกขวดละ 60 บาท
แถมห้องยังกว้างใหญ่ซับซ้อนจนผมหาของที่วางไว้ไม่เจอ T_T

มีดีอยู่อย่างเดียวก็คือ...น้ำจากก๊อกในห้องน้ำกินได้ 555+
รอดมาได้เพราะน้ำก๊อกเนี่ยล่ะครับ ^^ กินฟรี 555+

การทำงานที่เมลเบิร์นก็ยังเหมือนเดิม...ไม่ได้เห็นแสงเดือนแสงตะวัน >"<

แต่!!!!!!!!! สุดท้ายผมก็โชคดี เมื่อเจ้านายฝรั่งคนหนึ่ง...แกชอบรูปถ่ายของผมมาก
เจ้านายคนนี้เคยดูรูปของผมจาก Blog OK nation แล้วชอบเอามากๆ ^^
โห...ฝรั่งชม ^^" แสดงว่าความสวยของรูปเนี่ย เป็นภาษาสากลจริงๆ

แกเลยพาผมไปแวะแถวๆ ละแวกบ้านแก เลยได้รูปมาใบนึง
เพราะจอดรถขวางกลางถนน แล้วผมวิ่งลงไปถ่ายแว๊บๆ ประมาณ 5 วินาที
โดนบีบแตรไล่ เลยต้องรีบวิ่งกลับมา Y_Y



บ้านเจ้านายหลังเล็กๆ ราคาแค่ 5 ล้านเองครับ (หน่วยเป็น AUD)
ลองคูณ 30 เล่นๆ กันเอาเองนะครับ >"<



...

ผมตื่นเช้าขึ้นมาในวันที่ 4 มิ.ย....นั่งลำดับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมด...
ยังไม่เชื่อว่า...ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องจริง...ผมฝันไปแน่ๆ
แต่สุดท้ายก็ต้องยอมรับความจริง...ว่าตอนนี้...ผมอยู่ใน Australia ^^
และเช้าวันนี้...คือวันสุดท้าย ผมต้องกลับเมืองไทยซะที...

ผมตัดสินใจ เดินออกไปที่แม่น้ำแห่งเดิมอีกครั้ง เพื่อรอพระอาทิตย์ขึ้น...
ท่ามกลางความหนาวเย็นไม่เกิน 5 องศา...
แต่ไม่ว่าจะรอนานแค่ไหน...พระอาทิตย์ก็ไม่้เป็นใจ เพราะตอนนี้เป็นฤดูหนาว
ฤดูที่น้อยคนจะออกมาเดินถ่ายรูป...



แต่ไม่น่าเชื่อ...ว่าจะมีบางคนมาพายเรือในตอนเช้าตรู่ที่แสนหนาวเหน็บแบบนี้



ผมยืนมองสายน้ำไหลเอื่อยๆ ไปเรื่อยๆ...
ยืนอมยิ้ม...ปลาบปลื้มใจ...มีความสุข ^_^



ยืนคิดอะไรไปต่างๆ นานา...
ถ้าหากเราเป็นนก คงจะบินมาเที่ยวออสเตรเลียได้บ่อยๆ 555+



คงจะมีอิสระเสรี...โบกโบยบินไปในฟ้ากว้างใหญ่...



และคงไม่ต้องรับรู้ร้อนหนาวอะไร...ช่างน่าอิจฉาจริงๆ ^^"



ขณะที่คิดอะไรเพลินๆ อยู่...ก็มีฝรั่งคนนึงเดินดิ่งเข้ามาหาผม...
ทำท่าแปลก มองซ้ายมองขวา แล้วมุ่งตรงเข้ามา (ผมตั้งการ์ดในใจทันที)

ลักษณะ...ผอม...สูง...ใส่หมวกกันหนาว...เสื้อผ้าโทรมๆ...
แต่ก็ดูแพงกว่าเสื้อผ้าของผม >"<

ชายคนนั้นบอกผมว่า...อากาศหนาวเหลือเกิน ขอเงินซัก 2 ดอลล่าร์หน่อยสิ
จะเอาไปซื้อกาแฟกินแก้หนาว...

....

ผมยิ้ม...พร้อมกับตอบไปว่า...
ทำไมขอเยอะจัง มันเยอะมากสำหรับตรู ตรูก็ไม่มีเงินกินกาแฟเหมือนกัน
ถึงได้มายืนทนหนาวอยู่นี่ไง @#!&*!@*&%  >"<

ฝรั่งที่ท่าทางเหมือนขอทาน...มองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า...พร้อมกับส่ายหัว
เดินจากไป...lol~

ผมนึกในใจ แสรดดด...สองดอลล่าร์ ก็หกสิบบาท...ขอทานหรือว่าปล้นฟระ >"<
เงยหน้ามองออกไปถึงได้เข้าใจว่า...ชายคนนั้นเดินออกมาจาก Casio นั่นเอง



นี่แหล่ะครับ...เมื่อความเจริญเข้าครอบงำ...ทำให้...สังคมก็ย่อมเสื่อมโทรม
...ผมเริ่มหวั่นๆ ที่จะเดินทอดท่องในสถานที่บริเวณนี้ และเช้าตรู่แบบนี้
เช้าวันอาทิตย์ คนน้อยมาก...ไหนๆ ก็จะกลับอยู่ละ ขอปลอดภัยไว้ก่อนดีกว่า
ก็เลยเดินกลับโรงแรม...



อะไรกันเนี่ย...ผมเพิ่งเคยเห็นหน้าโรงแรมตัวเองตอนที่สว่าง !?
ก็สวยใช้ได้นี่นา...เพิ่งจะรู้...อยู่มาตั้งหลายวัน...
บังเิอิญมีทีมงานมาปิดถนนเพื่อถ่ายโฆษณาพอดี...สวยขนาดนั้นเลย
ผมเลยเข้าไปถามๆ ดูว่าจะปิดนานแค่ไหน...
แกบอกว่าปิดตลอดวัน >"< ต้องถ่ายทำกันทั้งวัน แต่ใช้งานฉากนี้ 5 วินาที Y_Y
ที่เห็นยืนๆ ในภาพนั้น นักแสดงทั้งหมดครับ ผมต้องแอบๆ ถ่ายเอา
เดี๋ยวโดนเก็บตังค์ค่าถ่ายรูปอีก 555+



จากนั้นก็เก็บของ เช็คเอาท์ บินกลับเมืองไทย...
ทันที ที่ถึงเมืองไทย ผมถามเจ้าหน้าที่ในสุวรรณภูมิว่า...ทำไมไม่เปิดแอร์ครับ???
เจ้าหน้าที่ทำหน้างง ยกคิ้วซะสูง >"< เปิดแล้วค่ะ เนี่ยพี่ยังหนาวอยู่เลย !?
^^" อ้าวเหรอครับ...ทำไมผมร้อนจัง...(เหงื่อเต็มหน้า)...
ผมกลายเป็นฝรั่งไปซะแล้วเหรอเนี่ย 555+

ผมเหลือแต่ความทรงจำที่เลือนลาง...
ว่าคนบ้านนอกอย่างผม...
ไปเมืองนอกมาแล้วจริงๆ...^^

สรุปค่าใช้จ่าย ค่าเครื่องบิน+ค่าโรงแรม+ค่าขนม หนึ่งแสน (บริษัทออกให้)
ค่าแท๊กซี่ ค่ากิน ประมาณ ห้าหมื่น (รูดบัตร...ต้องไปเบิกคืนให้ได้ Y_Y)
ในเวลาแค่...1 สัปดาห์ Y_Y

กินก็กินแต่มาม่ากะโค้ก Y_Y
ชาติหน้าค่อยเจอกันไหมนะจ๊ะ Australia bye bye...


โดย Mr.Apirak

 

กลับไปที่ www.oknation.net